บทที่ 483 ไม่ทำเรื่องโง่เง่าแน่นอน

แม้แต่ลาเต้ในตอนนี้ก็อ้าปากค้าง แต่ก็พูดอะไรไม่ออกอีก ในใจรู้สึกอึดอัดมาก และไม่สามารถสงบลงได้

ที่รักไม่ใช่ลูกของคุณลุงไตรภูมิคู่สามีภรรยานั้น แต่เป็นคุณป้าเมธินีคู่สามีภรรยานี้ได้ไปรับเลี้ยงมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ทำไมถึงได้มีเรื่องดราม่าเช่นนี้！

ก่อนหน้านั้นที่รักก็เคยสงสัยเรื่องตัวตนของเธอ หลังจากนั้นก็ได้ไปที่เมืองน้ำรุ้งเพื่อทำการพิสูจน์ และที่รักเป็นลูกที่แท้จริงของคุณป้าเมธินีคู่สามีภรรยานั่นเอง ในตอนนั้นพวกเขายังดีใจกันมาก

แต่ตอนนี้……

ลาเต้ที่เห็นมายมิ้นท์ก้มศีรษะลง มีอารมณ์ตกต่ำนั้น ภายในใจรู้สึกเป็นห่วงเล็กน้อย“ที่รัก ……”

“คุณป้าคะ”มายมิ้นท์ลุกขึ้นในทันที จับกล่องที่ถืออยู่ในมือแน่นหนาพร้อมถามว่า：“ข้างในนี้ คืออะไรคะ？”

คุณนายราศรีพยักหน้า“หลักๆแล้ว ฉันก็ไม่รู้เลย ฉันไม่เคยเปิดออกมาดูเลยสักครั้ง เพราะนี่เป็นสิ่งที่คุณแม่ของคุณเป็นคนเก็บไว้ให้กับคุณ หากคุณอยากรู้ว่ามันคืออะไร อีกสักครู่กลับไปแล้วค่อยเปิดดูสิ”

มายมิ้นท์ไม่ได้พูดอะไรอีก

คุณนายราศรีจับมือของเธอ“เอาล่ะมิ้นท์ ไม่ต้องคิดมาก เรื่องมากมาย ที่คุณต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับมัน ไปเถอะ จะทานข้าวกันแล้ว”

พอพูดจบ คุณนายราศรีก็พามายมิ้นท์ไปที่ห้องอาหาร

ลาเต้มองไปที่ด้านหลังของทั้งสอง จากนั้นมองไปที่กล่องที่มายมิ้นท์วางไว้ และในที่สุดก็กำหมัดแน่นแล้วตามไป

อาหารมื้อนี้ มายมิ้นท์กินอย่างไม่มีรสชาติเลย และคนทั้งคนไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แม้แต่คุณนายราศรีกับลาเต้ก็เงียบกันหมด

จนทำให้ห้องอาหารที่กว้างใหญ่นั้น นอกจากการชนกันเล็กน้อยของภาชนะบนโต๊ะอาหาร ตะเกียบ และการเคี้ยวแล้ว ไม่มีเสียงอื่นใด และบรรยากาศก็ดูน่าหดหู่และเคร่งขรึมเป็นพิเศษ

คุณพ่อของลาเต้ม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ชอบบรรยากาศนี้เลย วางตะเกียบลงและจะพูดออกมา

พอคุณนายราศรีสังเกตเห็นนั้น เธอก็หรี่ตา และมองด้วยสายตาที่เตือนเขา เพื่อส่งสัญญาณให้เขาหุบปาก

เดิมทีแล้วคุณพ่อของลาเต้ก็เป็นคนที่กลัวภรรยาตัวเองอยู่แล้ว ถูกคุณนายราศรีถลึงตาไปหนึ่งที ก้มศีรษะลง และจับตะเกียบขึ้นมาทานข้าวต่ออีกรอบ ไม่พูดอะไรมากไปอีก

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน อาหารเย็นก็ได้จบลง

มายมิ้นท์ได้หยิบกล่องมา และบอกลาคุณนายราศรีกับคุณพ่อของลาเต้จากนั้นได้เดินออกไปทางประตูของคฤหาสน์

คุณนายราศรีรีบส่งซิกให้กับลาเต้“รีบไปส่งมิ้นท์หน่อย สถานการณ์ของมิ้นท์ในตอนนี้ขับรถอันตรายมาก”

“คุณแม่ไม่ต้องพูดผมก็รู้อยู่แล้วครับ”ลาเต้พูดจบ ก็รีบวิ่งตามออกไป

พอตามไปถึงข้างนอกคฤหาสน์ ลาเต้ก็เห็นว่ามายมิ้นท์เดินไม่ดูทางเลย ตรงขานั้น เกือบจะสะดุดล้ม

สีหน้าของเขาตกตะลึง และเขาก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว คว้าแขนของเธอเอาไว้ ได้ดึงร่างกายที่จะล้มของเธอกลับมา และถามอย่างประหม่าว่า：“ที่รักคุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ？”

มายมิ้นท์กะพริบตาเล็กน้อย แววตาคู่นั้นมองดูเขาอย่างไร้ชีวิตชีวาเช่นเคย ท้ายสุดได้พยักหน้า ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แหบว่า“ไม่เป็นอะไร ฉันขอตัวไปก่อนนะ”

เธอหยิบกุญแจรถออกมา และเสียบกุญแจประตูรถโดยตรง

ลาเต้ที่เห็นการกระทำของเธอ คิ้วทั้งสองข้างก็ได้เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ“ที่รัก คุณรู้ตัวไหมว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่？”

ราวกับว่ามายมิ้นท์ไม่ได้ยินเช่นนั้นแหละ ยังคงใช้กุญแจเสียบที่ประตูรถต่อไป

ลาเต้ทนดูไม่ไหวแล้ว จึงได้แย่งกุญแจตรงมือของเธอมา “เอาล่ะที่รักเดี๋ยวผมจัดการเองดีกว่า คุณในตอนนี้จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย แยกไม่ออกแม้กระทั่งกุญแจรถกับกุญแจบ้าน หากปล่อยให้คุณขับรถ ผมไม่ไว้วางใจเลย ดังนั้นเดี๋ยวผมเป็นคนขับรถส่งคุณกลับดีกว่า เอาล่ะ ขึ้นรถเถอะครับ”

เขาได้กดที่กุญแจรถ และได้ปลดล็อกประตูรถ

มายมิ้นท์เม้มริมฝีปากสีแดงของเธอ แล้วไม่ได้พูดอะไร อ้อมไปทางหน้ารถและเดินไปที่นั่งข้างคนขับ

เพราะว่าตัวเธอเองก็รู้ ว่าตัวเองในสถานการณ์ตอนนี้ ขับรถไม่ไหวแน่นอน

รถออกจากบริเวณคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว ขับเข้าสู่เมืองที่เจริญรุ่งเรือง และขับไปทางคอนโดพราวฟ้า

ในระหว่างทาง มายมิ้นท์ยังคงเงียบมาก ไม่พูดแม้แต่คำเดียว