บทที่ 487 อย่าปรากฏตัวต่อหน้าผม

“ไปทำงานของคุณเถอะ”เปปเปอร์พูดพร้อมกับนวดบริเวณขมับเล็กน้อย

ผู้ช่วยเหมันตร์มองดูเขามีสีหน้าที่ซีดขาว และยังคงไม่ไว้วางใจ ยืนอยู่ที่เดิมไม่ออกไป“ประธานเปปเปอร์ครับ คุณไม่เป็นอะไรจริงๆหรือครับ？หรือว่าเราไปหาหมอตอนนี้ดูก่อนดีกว่าไหมครับ？เดิมทีคุณหมอการันต์บอกว่าคุณสามารถออกจากโรงพยาบาลได้ แต่ก็ต้องพักผ่อน แต่คุณกลับไม่ยอม ออกจากโรงพยาบาลก็มาทำงานที่บริษัททันทีเลย ผมเป็นห่วงว่าหัวใจของคุณจะทำงานหนักเกินไป ดังนั้น ……”

“ไม่เป็นไร ผมมีขอบเขตของตัวเอง”เปปเปอร์ได้ยกแก้วน้ำขึ้นและดื่ม ขัดจังหวะคำพูดของเขาไป“ถ้าหากผมทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ผมจะไปโรงพยาบาลเอง”

“ถ้าเช่นนั้นก็ได้ครับ งั้นผมออกไปก่อนนะครับ มีเรื่องอะไรก็เรียกผมได้ทันทีเลยครับ”ผู้ช่วยเหมันตร์ถอนหายใจ และก้าวถอยหลังอยู่สองก้าว จากนั้นก็หันกลับเดินออกไปทางประตูออฟฟิศ

หลังจากที่เขาเดินออกไปนั้น เปปเปอร์ก็ได้วางแก้วน้ำลง ยื่นมือออกไปเปิดลิ้นชักออก หยิบขวดยาออกมาแล้วเปิดมัน เทยาสองเม็ดเข้าปากของเขา และกลืนมันเข้าไปโดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ

พอกลืนเข้าไปแล้ว เขาก็ปิดฝาขวด จากนั้นมือที่เย็นเยือกนั้นก็หยิบขวดยาเล่น ด้วยสายตาที่เยาะเย้ย

ยาตัวนี้ เป็นยาที่รักษาโรคหัวใจโดยเฉพาะ

ครั้งหนึ่งเขาเคยกินมันมานานกว่ายี่สิบปี และคิดว่าเขาจะไม่มีวันต้องกินมันอีกเลยในชีวิตนี้

แต่กลับคาดไม่ถึง นี่เป็นเพียงแค่ระยะเวลาหกปี เขาก็ต้องกลับมากินยาประเภทนี้อีกครั้งหนึ่ง

แต่เปปเปอร์ไม่รู้สึกเสียใจใดๆ หากได้เลือกใหม่อีกครั้ง เขาก็ยังคงทำเพื่อมายมิ้นท์ โดดลงหน้าผาโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เปปเปอร์ก็ถอนหายใจเบา ๆ แล้วโยนขวดยากลับเข้าไปในลิ้นชัก ปิดลิ้นชักหยิบปากกาขึ้นมา และทำงานต่อไป

ในตอนบ่าย ทางโรงพยาบาลโทรมา ขอให้เขาไปทำการตรวจอีกครั้ง

เปปเปอร์ได้เลื่อนกำหนดการเดินทางที่ไม่สำคัญในตอนบ่ายออก และออกเดินทางไปพร้อมกับผู้ช่วยเหมันตร์

ทั้งสองคนได้มาถึงที่จอดรถของบริษัทตระกูลนวบดินทร์ พอมาถึงหน้ารถเปปเปอร์ก็หยุดกะทันหัน มองไปข้างหน้าด้วยสายตาที่ตกตะลึงและประหลาดใจ

ผู้ช่วยเหมันตร์ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พอเห็นเขาหยุดเดิน ก็หยุดเดินตามกัน จากนั้นก็เอ่ยปากถามว่า：“ประธานเปปเปอร์ครับ เป็นอะไรไปครับ？”

“มายมิ้นท์มา”เปปเปอร์มองไปตรงหน้า ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆรถของตัวเองนั้น และตอบกลับด้วยริมฝีปากอันบาง

พอผู้ช่วยเหมันตร์ได้ยินคำพูดนี้แล้ว ก็รีบเดินออกมาจากหลังของเขาแล้วมองไปด้วยความตกตะลึง และก็เจอมายมิ้นท์จริงๆด้วย

“เป็นคุณมายมิ้นท์จริงๆด้วยครับ เธอมาทำอะไรหรือครับ？”ผู้ช่วยเหมันตร์เต็มไปด้วยความสงสัย

เปปเปอร์หรี่ตาลง และไม่ได้พูดอะไร ยกเท้าขึ้นและก้าวตรงไปข้างหน้า

มายมิ้นท์ที่กำลังก้มหน้าลงดูโทรศัพท์นั้นได้ยินเสียงเท้าที่เดินมา ก็เงยหน้าขึ้นมาดู เห็นเปปเปอร์และผู้ช่วยเหมันตร์เดินเข้ามา ก็รีบยืนตัวตรง หันมาทางขวาเล็กน้อย ยืนอยู่ตรงหน้าของเปปเปอร์“ประธานเปปเปอร์”

“คุณมีเรื่องอะไร？”เปปเปอร์มองดูเธอ ถามด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก

มายมิ้นท์ขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขายังคงเย็นชาเหมือนสองวันก่อน

“ฉันมาที่นี่ เพื่อมาหาคำตอบ”มายมิ้นท์มองดูเขา

เปปเปอร์เม้มริมฝีปาก ในสายตามีความสงสัยเล็กน้อย“คำตอบอะไร?”

มายมิ้นท์เอ่ยปากตอบกลับ：“ก็คือเหตุผลที่ทำไมจู่ๆคุณถึงไม่ให้ฉันมาดูแลคุณ ประธานเปปเปอร์ ฉันอยากรู้ว่าเพราะอะไร？”

เขาที่ปล่อยมือเธอ เธอไม่ได้สนใจ และก็ไม่อยากรู้ว่าเป็นเพราะเหตุผลอะไร

แต่ว่าเรื่องที่เขาที่ไม่อยากให้เธอมาดูแลนั้น เธอไม่เข้าใจเลยจริงๆ

เพราะว่าทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองนั้น ทำเรื่องอะไรที่ผิดต่อเขาหรือเปล่า ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องการให้เธอดูแล

และเขาที่ไม่อยากให้เธอมาดูแล ก็กลายเป็นว่ากำลังขัดขวางการตอบแทนบุญคุณของเธอ

ถึงแม้ว่าผู้ช่วยเหมันตร์ได้พูดแล้ว ว่าไม่ต้องการให้เธอมาตอบแทนบุญคุณใดๆ แต่เธอก็จะไม่ตอบแทนจริงๆอย่างนั้นหรือ？

ถ้าเช่นนั้นแล้วเธอกลายเป็นคนอะไรแล้วล่ะ？คนหนึ่งที่รู้แค่ยอมรับในสิ่งที่คนอื่นให้ แต่กลับไม่รู้จักตอบแทนเช่นคนต่ำทรามหรือ

ไม่ว่ายังไง เธอจะไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองเป็นคนเช่นนั้นแน่นอน

เธอก็เป็นคนอย่างนี้ เธอต้องตอบแทนความช่วยเหลือและเสียสละที่ผู้อื่นมอบให้เธอ มิเช่นนั้น เธอจะรู้สึกละอายใจและไม่สบายใจ