บทที่ 5 ใครเป็นคนเขียนไดอารี่

หลังจากบอกลาลาเต้กับราเม็ง มายมิ้นท์กลับมาที่บ้านเก่าของคุณพ่อ

ทุกที่ภายในบ้านเต็มไปด้วยฝุ่น ไม่ได้ทำความสะอาดมานานมากแล้ว

มายมิ้นท์สวมผ้ากันเปื้อนเริ่มทำการเก็บกวาด

ด้านใต้โซฟา เธอพบภาพถ่ายงานแต่งงานกับเปปเปอร์ เธอในภาพยิ้มแย้มเหมือนดอกไม้ ส่วนเปปเปอร์ด้านข้างสีหน้าเย็นชา ระหว่างคิ้วเต็มไปด้วยความหงุดหงิด

ด้านข้างยังมีโน๊ตที่เธอเขียนวางเอาไว้

บนไดอารี่จดสิ่งที่ผู้ชายชอบกิน สิ่งของที่ใช้ สิ่งที่เกี่ยวข้องและงานอดิเรก

ความคิดทั้งหมดของเธอจดจ่ออยู่ที่เปปเปอร์ เธอพยายามอย่างหนักเพื่อดูแลการแต่งงานที่ไม่ได้มาง่ายๆ นี้ แต่ความจริงกลับตบหน้าเธออย่างจัง

ขอบตาร้อนผ่าว มายมิ้นท์เงยหน้าขึ้น บังคับน้ำตาให้กลืนลงไป

เสียงข้อความขัดจังหวะเธอ หยิบขึ้นมาดู ราเม็งเป็นคนส่งมา

‘พี่ครับ หกปีก่อนพี่ช่วยผม หกปีต่อจากนี้ผมจะช่วยพี่ ลงมือได้เลย ผมจะเป็นกำลังสนับสนุนเบื้องหลังของพี่เอง’

ก้นบึ้งหัวใจของมายมิ้นท์เกิดกระแสไออุ่นพาดผ่าน

แม้จะบอกว่าราเม็งต้องการตอบแทนเธออย่างจริงใจ แต่เธอไม่อยากพึ่งพาใคร หลังจากแต่งงานกับเปปเปอร์ เพื่อจะเป็นคุณผู้หญิงที่ดี เธอเก็บนิสัยใจคอทั้งหมด จนแทบลืมไปว่า เธอเคยสง่างามแค่ไหน

หยิบมือถือขึ้นมา มายมิ้นท์กดโทรหาหมายเลขนั้น

“มายมิ้นท์ คุณคิดจะทำอะไรอีก?” เปปเปอร์ที่ปลายสายเสียงเย็นชา

เสียงของเธอก็ไม่มีอุณหภูมิเช่นกัน คล้ายกับเห็นเขาเป็นคนแปลกหน้า “พรุ่งนี้วันจันทร์ อย่าลืมไปทำเรื่องหย่าที่อำเภอด้วย”

เปปเปอร์ขมวดคิ้ว “คุณ...”

ปลายสายไม่รอให้เขาพูดจบก็วางไป เขากำมือถือแน่น แววตามืดมน

“เปปเปอร์ ใครโทรหาคุณเหรอคะ?” บนเตียงภายในห้องนอน ส้มเปรี้ยวมองไปที่ระเบียงด้วยความสงสัย

เปปเปอร์เก็บมือถือ ตีหน้าตายเดินเข้าไป ห่มผ้าให้เธอดีๆ “ไม่มีอะไร คุณดื่มยาก่อน”

ใบหน้าเล็กอันซีดเซียวของส้มเปรี้ยวทำให้คนสงสาร เธอจับมือฝ่ายชาย ทำหน้างออย่างน่าสงสารจับใจ “ยาจีนขมเกินไป กลิ่นฉุนมากฉันรู้สึกไม่ดีเลย”