บทที่ 516 ความเห็นส่วนตัวของลาเต้

ทั้งสองคนยืนอยู่ตรงหน้าราว และหันหลังให้กับเขา

เปปเปอร์มองไม่เห็นใบหน้าของพวกเขา และไม่รู้ว่าพวกเขากำลังคุยอะไรกันอยู่

แต่พอเห็นว่าพวกเขาไม่ได้ยืนติดกัน ตรงกลางยังห่างกันประมาณยี่สิบถึงสามสิบเซนติเมตร ใบหน้าที่มืดมนถึงได้ดูดีขึ้นมาบ้าง

“ลาเต้มาตั้งแต่เมื่อไหร่?” เปปเปอร์ถามเสียงเย็นขึ้นมา

ผู้ช่วยเหมันตร์มองดูนาฬิกาเล็กน้อย “น่าจะประมาณสิบกว่านาทีแล้วครับ”

เปปเปอร์พยักหน้าเล็กน้อย แสดงให้เห็นว่ารับรู้แล้ว “นายมาหาฉันมีเรื่องอะไร?”

“ท่านย่าให้คุณไปพบท่านครับ” ผู้ช่วยเหมันตร์ตอบกลับไป

เปปเปอร์ตอบอืมกลับไปคำหนึ่ง “เดี๋ยวฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้ นายยืนอยู่ตรงนี้นะ เฝ้ามองพวกเขาเอาไว้ ขอแค่ลาเต้เข้าไปใกล้มายมิ้นท์ นายก็รีบขึ้นไปแยกพวกเขาออกเลยนะ”

มุมปากของผู้ช่วยเหมันตร์กระตุกขึ้นเล็กน้อย

ประธานเปปเปอร์ คุณจะต้องปัญญาอ่อนขนาดนี้เลยเหรอ?

ถึงจะคิดไปแบบนี้ แต่ผู้ช่วยเหมันตร์กลับไม่กล้าพูดคำพูดพวกนี้ออกมา แล้วแตะแว่นเล็กน้อยแล้วก็ตอบรับขึ้นมา “ผมรู้แล้วครับ ประธานเปปเปอร์”

เปปเปอร์ก็มองไปที่มายมิ้นท์กับลาเต้อีกทีหนึ่ง แล้วถึงได้หมุนตัวไปหาท่านย่า

บนระเบียง

ลาเต้เขย่าแก้วเหล้าที่อยู่ในมือเล็กน้อย แล้วจ้องมองหญิงสาวที่หรี่ตาอยู่ ดูอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ที่อยู่ข้าง ๆ ตัวเอง แล้วถามขึ้นอย่างเป็นห่วงว่า “เป็นอะไรไป? มีเรื่องไม่สบายใจเหรอ? เมื่อกี้พูดกับคุณไปตั้งเยอะตั้งแยะ คุณก็ไม่ค่อยตอบเลย”

“ไม่สบายใจนิดหน่อย” มายมิ้นท์ชนแก้วกับเขาเล็กน้อย แล้วก็แหงนหน้าดื่มไวน์แดงไปแล้วพูดตอบกลับไป

ลาเต้หมุนตัวมา ข้อศอกแขนทั้งสองข้างวางพาดอยู่บนราวด้านหลัง “ตกลงเป็นอะไรไป?”

มายมิ้นท์จ้องมองไปข้างนอก “ก็ไม่ได้เป็นอะไร ก็แค่รู้สึกว่าบนโลกใบนี้ ไอ้เรื่องความรู้สึกนี้ มันเชื่อถือไม่ได้จริง ๆ”

พอได้ยินแบบนี้ ท่าทีของลาเต้ก็นิ่งอึ้งไปเล็กน้อย “คุณพูดว่าเรื่องความรู้สึกเหรอ?”

“อืม” มายมิ้นท์พยักหน้า “ก่อนหน้านี้ฉันเคยบอกนายแล้วไงว่า เปปเปอร์บอกว่าอยากจะปล่อยมือ แต่มาคืนนี้เขากลับเปลี่ยนใจแล้ว บอกว่าจะรอฉัน ดังนั้นเต้ นายไม่รู้สึกว่า ความรักของเขา มันช่างน่าขำเกินไปเหรอ?”

บอกว่าจะยอมแพ้ก็จะยอมแพ้ บอกว่าจะเปลี่ยนใจก็จะเปลี่ยนใจ

นี่ตกลงคิดว่าเธอเป็นอะไรกัน?

ลาเต้กำแก้วเหล้าไว้แน่น สีหน้าและรอยยิ้มค่อนข้างแข็งทื่อ “ใช่มันช่างน่าขำ แล้วคุณล่ะ? คุณคิดยังไง?”

“ฉันเหรอ?”

“ใช่ คุณตอบตกลงกับเขาไปหรือเปล่า?”

มายมิ้นท์ดื่มเหล้าไปคำหนึ่ง “ฉันจะไปตอบตกลงกับเขาได้ยังไง ฉันไม่ได้รักเขาสักหน่อย ฉันก็แค่รู้สึกโกรธเท่านั้น มีความรู้สึกเหมือนโดนล้อเล่นอยู่”

“งั้นก็ดีมากเลย” ลาเต้โล่งใจขึ้นมาทันที

เธอยังไม่รู้สึกถึงความจริงที่เธอกลับมาตกหลุมรักเปปเปอร์อีกครั้งหนึ่ง

เขากลัวว่าในตอนที่เธอยังไม่รู้ตัวนั้น แล้วจู่ ๆ จะสังเกตเห็นจุดนี้ขึ้นมา

พอถึงตอนนั้น เขาก็จะไม่มีโอกาสแล้ว

“ดีมากเลยเหรอ?” พอมายมิ้นท์ได้ยินคำพูดของลาเต้ ก็รีบหมุนตัวมา แล้วจ้องมองเขาด้วยท่าทีแปลก ๆ “นี่นายจะบอกว่าฉันโดนล้อเล่นนี่เป็นเรื่องที่ดีเหรอ?”

ลาเต้รีบส่ายหัวและโบกมือขึ้นมา “ไม่ใช่ ไม่ใช่ ยาหยี ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น ผมจะบอกว่า คุณไม่ได้ตอบตกลงกับเปปเปอร์ไปถือว่าเป็นเรื่องที่ดีมากเลย”

“จริงเหรอ?” มายมิ้นท์เหล่ตามองเขา

“จริงซิ” ลาเต้ชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว

มายมิ้นท์เบ้ปากเล็กน้อย “เอาล่ะ ฉันจะพยายามเชื่อนายก็ได้ แต่ไม่ว่ายังไงฉันก็รู้สึกว่าคำว่าดีมากเลยของนาย มันหมายถึงเรื่องอย่างอื่นอยู่ดี”

“จะเป็นไปได้ยังไงกัน” ลาเต้เบือนสายตาไปอย่างเลิ่กลั่ก “นอกจากผมจะดีใจที่คุณไม่ตอบตกลงเปปเปอร์แล้ว ยังจะไปมีความหมายอะไรได้อีก? ดังนั้นยาหยี คุณอย่าคิดมากเลยนะ”

เขาแหงนหน้าขึ้นมาดื่มเหล้าไปคำใหญ่

มายมิ้นท์เองก็รู้สึกว่าตัวเองสงสัยมากเกินไปแล้ว แล้วก็รวบรวมสายตากลับมา และก้มหน้าลงไปมองแก้วเหล้าของตัวเอง และไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่

ผ่านไปไม่กี่วินาที เธอก็ค่อย ๆ ขยับเรียวปากแดงพูดขึ้นมาว่า “เต้ เปปเปอร์บอกว่า ที่ก่อนหน้านี้อยู่ ๆ เขาก็ปล่อยมือนั้นมันมีเหตุผล นายรู้สึกว่า มันจะเป็นเหตุผลอะไรเหรอ?”