บทที่ 521 คำสาปแช่งของคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์

มายมิ้นท์นั่งบนม้านั่งไม่ขยับ สองมือกำขวดน้ำไว้แน่น ก้มศีรษะเล็กน้อย ไม่รู้กำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

ทันใดนั้นเสียงฝีเท้ารีบเร่งก็ดังขึ้น ตามด้วยเสียงร้องไห้หัวใจแตกสลายของหญิงสาว “ส้มเปรี้ยว ฮือๆๆ ส้มเปรี้ยวของฉัน……”

เสียงของคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์!

มายมิ้นท์รีบเงยหน้าขึ้นหันไปมอง เห็นครอบครัวคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ทั้งสามคนเดินมาทางนี้จริงๆ

ก็ใช่ ถึงแม้ส้มเปรี้ยวจะตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลภักดีพิศุทธิ์แล้ว แต่ยังไงความรู้สึกก็ยังมีอยู่

ตอนนี้ข่าวการฆ่าตัวตายของส้มเปรี้ยวแพร่กระจายออกไป ตระกูลภักดีพิศุทธิ์ต้องมาแน่ๆ

“ส้มเปรี้ยว ส้มเปรี้ยวของฉัน!” คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์เดินมาหน้าสุด ฝีเท้าโซเซ ร้องไห้จนควบคุมตัวเองไม่ได้

เยี่ยมบุญประคองเธอเอาไว้ “ค่อยๆ ระวังล้ม”

“ฉันจะค่อยๆ ได้ไง เยี่ยมบุญ ส้มเปรี้ยวของเรากระโดดตึกฆ่าตัวตายนะ ส้มเปรี้ยวตายไปแล้ว!” คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์จับแขนเสื้อเขาเอาไว้ ตะคอกด้วยดวงตาแดงก่ำ

เยี่ยมบุญถอนหายใจ “ฉันรู้ ส้มเปรี้ยวตายฉันก็เสียใจมากเหมือนกัน แต่คุณจะสะเทือนใจเกินไปไม่ได้ ถ้าล้มป่วยขึ้นมา ฉันก็ต้องเป็นห่วงคุณอีกไม่ใช่เหรอ?”

คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ไม่พูดอะไรแล้ว ก้มหน้าร้องไห้ด้วยความเสียใจ

และด้านหลังทั้งคู่ ชวนชมค่อยๆ เดินมา ใบหน้าไม่มีความเศร้าเสียใจสักนิด ใบหน้ามีแต่ความใจร้อนเต็มไปหมด

ถึงแม้ได้ยินว่าส้มเปรี้ยวกระโดดตึกฆ่าตัวตาย เธอก็ประหลาดใจมากเหมือนกัน

แต่หลังจากประหลาดใจมาก ก็ไม่รู้สึกอะไรแล้ว

เธอกับส้มเปรี้ยวไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆ ส้มเปรี้ยวก็แค่ตาย เธอไม่รู้สึกเสียใจและเสียดายส้มเปรี้ยวอยู่แล้ว แต่กลับรู้สึกดีใจ

สำหรับเธอ ส้มเปรี้ยวตายไปแล้วก็เป็นเรื่องที่ดี อย่างน้อยในอนาคตพ่อแม่ก็จะได้ไม่ต้องเป็นห่วงส้มเปรี้ยวอยู่ตลอดเวลา

ขณะที่คิด ชวนชมก็ยกยิ้มขึ้นมา

ยิ้มไปยิ้มมา ทันใดนั้นหางตาเธอก็เห็นมายมิ้นท์ตรงหน้า สีหน้าบนใบหน้าก็แข็งทื่อทันที “คุณมายมิ้นท์!”

ได้ยินสามคำนี้ เยี่ยมบุญและภรรยาก็ตกตะลึงเช่นกัน ทั้งคู่มองไปทางที่ชวนชมชี้

เห็นมายมิ้นท์ คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ก็เหมือนกับได้รับการกระตุ้นครั้งใหญ่ ออกแรงดิ้นจากการประคองของเยี่ยมบุญ เดินไปที่มายมิ้นท์ด้วยสีหน้ามุ่งร้าย

มายมิ้นท์เห็นเธอดินมา และด้วยสีหน้าที่อึมครึม ก็รู้ว่าเธอเจตนาไม่ดี ในใจจึงแอบระวังตัวขึ้นมา

ดังนั้นเมื่อคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ยกมือขึ้นมาจะตบหน้ามายมิ้นท์ มายมิ้นท์ก็ตอบสนองทันควัน จับข้อมือคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์เอาไว้ แล้วออกแรงบีบ

คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด “ปล่อยฉัน!”

มายมิ้นท์ไม่อาจปล่อยเธออยู่แล้ว แต่กลับออกแรงบีบที่มือมากขึ้น

เธอเห็นคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์เจ็บปวดจนหน้าเริ่มแดง ในใจไม่ได้รู้สึกดีเลยสักนิด แต่รู้สึกน้อยใจด้วยซ้ำ

ใช่แล้ว น้อยใจ

เธอไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงได้เกิดความรู้สึกแบบนี้กับคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ ขี้เกียจคิดมันแล้วด้วย

เธอออกแรงผลักคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์แล้วยืนขึ้นมา พูดด้วยแววตาเย็นยะเยือก “คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ คุณจะตบฉันเหรอ?”

ตั้งแต่เล็กจนโต พ่อแม่เธอไม่เคยตีเธอเลย ปกป้องเธอเหมือนเป็นแก้วตาดวงใจ

ผู้หญิงที่เกลียดชังเธอคนนี้ มีสิทธิอะไรมาลงมือกับเธอ?

ที่ยิ่งน่าแปลกคือ เมื่อผู้หญิงคนนี้ลงมือกับเธอ มันทำให้เธอรู้สึกเสียใจมาก

คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์เกือบถูกมายมิ้นท์ผลักล้มลงกับพื้น โชคดีที่เยี่ยมบุญมาประคองเธอได้ทันเวลา จึงไม่เกิดจุดจบล้มลงกับพื้น

เธอจับแขนเยี่ยมบุญ ดวงตาแดงก่ำ มองมายมิ้นท์ราวกับจะกินเธอ “แกนั่นแหละ แกฆ่าส้มเปรี้ยว แกนั่นแหละ แกคืนส้มเปรี้ยวฉันมานะ แกคืนส้มเปรี้ยวฉันมา!”

คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์คำรามใส่มายมิ้นท์ ในน้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

ถ้าเธอไม่ถูกเยี่ยมบุญจับเอาไว้ เกรงว่าเธอต้องพุ่งไปข่วนใบหน้ามายมิ้นท์แน่ๆ

ในใจมายมิ้นท์อึดอัดมาก และน้อยใจเสียใจอย่างมาก

เธอกำฝ่ามือแน่น ยิ้มด้วยความโกรธแล้วพูดขึ้น “คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ พูดจาระวังหน่อยนะ ฉันฆ่าส้มเปรี้ยวอะไรกัน?”