บทที่ 534 ความแค้นของทั้งสามคน

ทั้งสามคนกลับมาที่ห้องทำงานของเปปเปอร์อีกครั้ง

ไม่นาน หมอที่ผู้ช่วยเหมันตร์เรียกตัวก็มาถึง

มายมิ้นท์ขยับสิ่งของที่อยู่บนโต๊ะน้ำชา เพื่อให้หมอวางกล่องยาลงไป และทำการตรวจวินิจฉัยให้เปปเปอร์

เพียงแต่หมอเพิ่งจะวางกล่องยาลงไป เปปเปอร์กลับชี้ไปที่มายมิ้นท์แล้วพูดขึ้น: “ตรวจให้เธอก่อน”

“ประธานเปปเปอร์!”

“ไม่ได้!”

ผู้ช่วยเหมันตร์กับมายมิ้นท์พูดออกมาพร้อมกัน ต่างก็ไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของเขา

เท่าที่ผู้ช่วยเหมันตร์เห็น ดูแล้วคุณมายมิ้นท์ไม่ได้เป็นอะไรสักนิด

แต่เท้าของประธานเปปเปอร์ยังบวมอยู่เลย

ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นด้านความรู้สึกหรือด้านเหตุผล ก็ควรให้ประธานเปปเปอร์ตรวจก่อน ไม่ใช่คุณมายมิ้นท์

มายมิ้นท์ก็คิดอย่างนี้เหมือนกัน

ยังไม่ต้องพูดถึงที่เธอเจ็บหนักสุดก็แค่แขนถลอกหรอก อาศัยที่เขาช่วยตนเองเอาไว้ เธอควรจะให้เขาได้ตรวจดูก่อน

เห็นมายมิ้นท์หน้าตาไม่พอใจ สีหน้าไม่เห็นด้วย ริมฝีปากบางๆของเปปเปอร์ขยับๆ ราวกับอยากจะพูดอะไร แต่ท้ายที่สุดเมื่อได้เข้าใกล้ความน่าเกรงขามของเธอ จึงปิดปากเอาไว้

มายมิ้นท์ถึงได้เคลื่อนสายตากลับมา มองหมอที่สวมชุดกาวน์ตรงหน้า ยิ้มอย่างสุภาพ “รบกวนคุณหมอตรวจเขาก่อนนะคะ”

“ครับ” หมอพยักหน้า มองเปปเปอร์ “ประธานเปปเปอร์ ช่วยยกเท้าขึ้นมาหน่อยครับ”

เปปเปอร์ขมวดคิ้ว ค่อนข้างไม่ยินยอม

มายมิ้นท์เม้มปาก เร่งรัด: “เหม่ออะไรอยู่ ยังไม่ยกเท้าขึ้นมาอีก คุณไม่ยกขึ้นมา คุณหมอจะตรวจให้คุณยังไงล่ะ?”

พูดๆอยู่ เธอก็ก้มตัวลงไป ยกขาข้างที่บาดเจ็บของเขา

เปปเปอร์คิดไม่ถึงว่าเธอจะทำอย่างนี้ ร่างกายแข็งเกร็งขึ้นมาทันที

แค่เขาเกร็งเอาไว้ มายมิ้นท์ที่กำลังยกเท้าของเขา ก็รู้สึกหนักมาก อดไม่ได้ที่จะตีลงไปบนไหล่ของเขาเล็กน้อย

“ทำอะไรเนี่ย อย่าเกร็งสิ!”

เปปเปอร์เหมือนโดนตีจนตื่นขึ้นมา อดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม แล้วผ่อนคลายร่างกายลง

มายมิ้นท์รู้สึกได้ว่าเท้าของเขาไม่ได้เกร็งขนาดนั้นแล้ว ท้ายที่สุดจึงยกเท้าของเขาขึ้นมาได้ วางไว้บนโซฟา “คุณหมอ รบกวนด้วยค่ะ”

“ครับ” หมอตอบรับ แล้วเดินไปที่ด้านหน้าโซฟานั่งยองๆลงไป ตรวจอาการบาดเจ็บให้เปปเปอร์

เห็นได้ชัดเจนว่าเปปเปอร์ต่อต้านมากๆที่จะมีคนแตะต้องเท้าของเขา แต่กลับเป็นเพราะการกำราบของมายมิ้นท์ ท่าทีไม่พูดไม่จา ทำให้ผู้ช่วยเหมันตร์อดไม่ได้ที่จะปิดปากแอบขำ

นี่คงเป็นความกลัวเมียที่เล่าลือกันมาสินะ

ราวกับเข้าใจว่าผู้ช่วยเหมันตร์กำลังหัวเราะอะไร เปปเปอร์จึงหรี่ตามองเขาด้วยสายตาเย็นชา

คนที่ไม่มีแม้แต่แฟน ไม่นึกว่าจะมีหน้ามาหัวเราะเขา

“......” หลังจากผู้ช่วยเหมันตร์เข้าใจความคิดของเปปเปอร์แล้ว มุมปากจึงหดกลับเข้ามา ไม่หัวเราะแล้ว ในใจได้รับบาดเจ็บอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ใช่สิ เขาใช้ชีวิตมาสามสิบปีแล้ว ไม่นึกว่าแม้แต่คนรักสักคนก็จะไม่มี

เรื่องนี้ เขาล้มเหลวไม่เป็นท่าเลยจริงๆ

มายมิ้นท์ไม่รู้เรื่องที่เจ้านายกับลูกน้องคู่นี้กำลังปะทะคารมอะไรกันอยู่อย่างลับๆ เธอนั่งยองๆตามลงไปด้วย มองข้อเท้าที่บวมแดงของเปปเปอร์ ถามขึ้นด้วยความกังวล: “คุณหมอ เท้าของเขาอาการหนักไหมคะ?”

หมอกดๆข้อเท้าของเปปเปอร์

เปปเปอร์จึงขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด

หลังจากหมอตรวจดู ในใจก็พอจะรู้อย่างแน่ชัดแล้ว หมุนตัวไปหยิบสเปรย์เย็นในกล่องยาออกมาเขย่าเล็กน้อย พลางฉีดไปบนข้อเท้าบวมแดงของเปปเปอร์ พลางตอบกลับ “ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงครับ ประธานเปปเปอร์แค่เส้นเอ็นพลิกนิดหน่อย ไม่กี่วันก็เดินได้แล้ว”

ได้ฟัง มายมิ้นท์จึงคลายกังวลลงได้ทันที “ดีเลย งั้นก็ดีเลยค่ะ”

เธอเงยหน้ามองไปทางเปปเปอร์ ยิ้มให้เขาอย่างร่าเริง “ได้ยินไหม คุณหมอบอกว่าไม่กี่วันก็จะดีขึ้น”

เปปเปอร์พยักหน้าอย่างอ่อนโยน “ได้ยินแล้ว”