ตอนที่ 536
บทที่ 536 คำว่าที่รัก
October 22, 2026
“ไม่ว่าจะเป็นใคร สืบดูก็รู้” เปปเปอร์หรี่ตาพูดด้วยเสียงทุ้ม
มายมิ้นท์พยักหน้า รู้สึกว่าก็จริง
ตอนนี้การคิดว่าใครที่ช่วยเหลือส้มเปรี้ยวกันแน่ มันไม่มีความหมายเลยสักนิด
ทุกอย่าง ยังต้องรอดูผลลัพธ์จากการตรวจสอบ
“ให้พวกเขากลับมาก่อนเถอะ” เปปเปอร์นวดๆหว่างคิ้ว มองไปที่ผู้ช่วยเหมันตร์
ในเมื่อตามไม่ทันแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องไล่ตามต่อไป
ผู้ช่วยเหมันตร์ดันแว่นเล็กน้อย “ครับประธานเปปเปอร์”
พูดๆแล้ว เขาจึงสั่งให้รปภ.สองคนนั้นกลับมาก่อน
ตอนนี้ หมอก็จัดการแผลถลอกบนแขนของมายมิ้นท์เสร็จแล้ว ดึงถุงมือออกพูดขึ้น: “เรียบร้อยแล้วครับคุณผู้หญิง แผลของคุณใส่ยาแล้ว ช่วงที่แผลค่อยๆดีขึ้นอาจจะคันอยู่บ้าง แค่อย่าไปเกามัน ก็จะไม่เป็นแผลเป็นครับ”
“ค่ะ ฉันทราบแล้ว ขอบคุณค่ะคุณหมอ” มายมิ้นท์ยิ้มบางๆตอบกลับ
“ไม่ต้องเกรงใจครับ” หมอคว้าสายสะพายกล่องยาขึ้นมา แล้วสะพายไว้บนไหล่ “ประธานเปปเปอร์ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”
เปปเปอร์เชิดๆคาง “เหมันตร์ ไปส่งคุณหมอด้วย แล้วแวะไปที่ห้องควบคุมด้านนั้นเลยนะ ดูหน่อยว่าส้มเปรี้ยวปรากฏตัวอยู่ใกล้ๆตั้งแต่เมื่อไหร่”
“ครับ!” ผู้ช่วยเหมันตร์พยักหน้า แล้วแสดงท่าทีเชื้อเชิญไปทางหมอ
ทั้งสองคนเดินตามกันออกไปแล้ว
ภายในห้องทำงานที่กว้างขวาง จึงเหลือเพียงเปปเปอร์กับมายมิ้นท์สองคน
มายมิ้นท์ก้มหน้ามองเท้าของเขา “คุณอยากเข้าห้องน้ำ หรือกลับไปที่โต๊ะทำงานตรงนั้นหรือเปล่า?”
“ไม่!” เปปเปอร์ส่ายหัว “ทำไมถามอย่างนี้?”
มายมิ้นท์ตอบ “ความหมายฉันคือ ถ้าคุณอยากเข้าห้องน้ำ หรืออยากกลับไปจัดการเอกสารที่โต๊ะทำงานก็บอกฉันได้ ฉันจะประคองคุณไป ถึงยังไงตอนนี้เท้าของคุณก็เดินไม่ได้นี่นา”
“อย่างนี้เอง” เปปเปอร์พยักหน้า “ผมรู้แล้ว ถ้าผมต้องการ ผมไม่เกรงใจหรอก”
“อืม งั้นก็ดี” มายมิ้นท์หัวเราะออกมา “ถ้าคุณเกรงใจ ฉันคงรู้สึกแย่ ไม่ว่าจะพูดยังไง คุณก็ข้อเท้าเคล็ดเพราะฉันอยู่ดี”
ถึงจะบอกว่าส้มเปรี้ยวโจมตีมาที่เราสองคน
แต่ถ้าเปปเปอร์ไม่ช่วยเธอ ตนเองหลบไปเลย เขาคงไม่เกิดเรื่องแม้แต่นิดเดียวแน่ๆ
สรุปแล้ว ก็ยังเป็นเธอที่ทำให้เขาเดือดร้อนนั่นแหละ
เห็นใบหน้าที่กำลังตำหนิตนเองของมายมิ้นท์ เปปเปอร์จึงถอนใจเบาๆ “เอาหน่า เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องที่ผมยินยอมเองทั้งนั้น คุณไม่ต้องเก็บมาใส่ใจหรอก”
“ฉันรู้ แต่......”
มายมิ้นท์ยังพูดไม่ทันจบ จู่ๆมือถือก็ดังขึ้นมา
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบมือถือจากในกระเป๋าออกมาดู เป็นลาเต้ที่โทรมา
“ฉันรับโทรศัพท์ก่อนนะ” มายมิ้นท์หันไปพูดกับเปปเปอร์
เปปเปอร์อืมออกมา “รับเถอะ”
มายมิ้นท์สไลด์ปุ่มรับสาย แล้ววางมือถือไว้ที่ข้างหู “ฮัลโหล เต้”
“ที่รัก เธอยังไม่ได้ไปส่งเครื่องประดับให้เปปเปอร์เหรอ?” ลาเต้ที่อยู่ปลายสายถามขึ้น
มายมิ้นท์มองเปปเปอร์ “ส่งให้แล้ว”
“งั้นทำไมเธอยังไม่กลับมาอีก? ตั้งนานแล้วนะ อีกเดี๋ยวจะไปตรวจโรงงานไม่ใช่เหรอ?” ลาเต้ถามขึ้นอีก
มายมิ้นท์ยกข้อมือขึ้นมาดูเวลา “ฉันมีเรื่องเสียเวลานิดหน่อยน่ะ จะเข้าไปช้าหน่อย”
“มีเรื่องเสียเวลา? ที่รัก เรื่องอะไรเหรอ?” ลาเต้ถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง “ต้องการให้ฉันช่วยอะไรไหม?”
มายมิ้นท์ยิ้มส่ายหัว “ไม่ต้อง ตอนนี้จัดการได้แล้ว”
“อย่างนี้เอง ก็ได้ งั้นเธอรีบมาหน่อยนะ ถ้าช้าทีมงานก่อสร้างจะเลิกงานแล้ว” ลาเต้พูดขึ้นอย่างคลายกังวลแล้ว
มายมิ้นท์พยักหน้าอืมออกมา “ได้ ฉันจะรีบไปให้เร็วที่สุด”
“โอเค งั้นแค่นี้นะ”