บทที่ 543 เขาเป็นคนซื้อแหวน

มาถึงห้องเก็บเสื้อผ้า เปปเปอร์ตรงไปที่หน้าตู้โชว์ที่เก็บพวกนาฬิกาข้อมือ กระดุมกลัดปลายแขนเสื้อ คลิปหนีบเนกไท ของหรูหราต่างๆ แล้ววางกล่องเข้าไปในที่ว่างของตู้โชว์

หลังจากวางเสร็จ เขาจึงดึงมือกลับมาเตรียมจะออกไป

แต่ในวินาทีต่อมา เหมือนเขาคิดถึงอะไรบางอย่าง จากนั้นก็ไปเปิดลิ้นชักอันหนึ่ง หยิบกล่องกำมะหยี่สีดำกล่องหนึ่งออกมาทันที

กล่องไม่ใหญ่ ขนาดประมาณฝ่ามือ

เปปเปอร์เปิดกล่องด้วยมือข้างเดียว เผยให้เห็นสิ่งของด้านนั้น เป็นแหวนสองวง

แหวนสองวงนั้นขนาดใหญ่หนึ่งวงขนาดเล็กหนึ่งวง วงหนึ่งเป็นแหวนผู้ชายวงหนึ่งเป็นแหวนผู้หญิง ชัดเจนว่าเป็นแหวนของเขากับมายมิ้นท์

เปปเปอร์มองแหวนสองวงนี้ แววตาเปล่งประกายความคลุมเครือออกมาเล็กน้อย แล้วหยิบแหวนวงหนึ่งในนั้นขึ้นมาพลิกดู มองสัญลักษณ์ของตระกูลนวบดินทร์ที่อยู่ด้านในวงแหวน ริมฝีปากบางๆโค้งขึ้นเล็กน้อย

มายมิ้นท์คิดมาโดยตลอดว่า แหวนแต่งงานของพวกเขา เธอเป็นคนซื้อ

แต่จริงๆแล้วไม่ใช่ แหวนแต่งงานคู่นี้บอกได้เลยว่า เขาเป็นคนออกเงินซื้อเกือบทั้งหมด เพียงแต่เธอเองที่ไม่รู้

ดังนั้นด้านในแหวนสองวงนี้ ถึงได้มีสัญลักษณ์ของตระกูลนวบดินทร์อยู่

หกปีก่อน หลังจากที่เขาตกลงแต่งงานกับเธอ เธอมาที่ตระกูลนวบดินทร์ เพื่อปรึกษาเรื่องพิธีแต่งงานและแหวนแต่งงาน

แต่เขาในตอนนั้น กำลังตกอยู่ในสภาวะที่โดนสะกดจิตจากโอเว่น ในหัวจึงมีแต่ส้มเปรี้ยว ส่วนเธอแค่ ‘คนที่ใช้บุญคุณมาบีบบังคับให้เขาแต่งงานด้วย’ จึงไม่รู้สึกดีอะไรด้วยเลย ดังนั้นเรื่องที่เกี่ยวกับการจัดงานแต่งงานตามที่เธอต้องการ รวมไปถึงรูปแบบของแหวนแต่งงาน เขาไม่ได้สนใจตั้งแต่แรกแล้ว หลังจากพูดทิ้งไว้ว่าให้เธอจัดการเอาเอง ก็ออกไปจากบ้านทันที

เพราะเขาไม่อยากเจอเธออยู่แล้ว

แต่ที่คิดไม่ถึงก็คือ บ่ายวันนั้น เขาก็ได้เจอเธอที่ห้างอีกครั้ง

เธอในตอนนั้น กำลังยืนเลือกแหวนอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ของร้านจิวเวลรี่แห่งหนึ่ง แหวนที่เธอเลือกตอนนั้น ก็คือแหวนคู่นี้ที่อยู่ในมือของเขาตอนนี้

แต่เธอในตอนนั้นคงจะตกอยู่ในภวังค์ของความปีติยินดีที่ใกล้จะได้แต่งงาน ดังนั้นยังไม่ได้ถามราคาแหวน ก็ให้พนักงานห่อแหวนเลย

ราคาของแหวนคู่นี้ในตอนนั้นอยู่ที่สองล้าน แต่ตอนนั้นตระกูลกิตติภัคโสภณใกล้จะล้มละลายแล้ว เป็นไปไม่ได้เลยที่บนตัวของเธอจะมีเงินสองล้านอยู่

ดังนั้นด้วยราคานี้ เธอจึงแบกรับไม่ไหว

เขาถึงได้ปรากฏตัวออกไปในเวลานั้น ไปที่ห้องพักผ่อนด้านหลังของร้านจิวเวลรี่ จ่ายไปร้อยกว่าล้าน แล้วให้ร้านจิวเวลรี่เพิ่มสัญลักษณ์ของตระกูลนวบดินทร์เข้าไปข้างใน

จริงๆแล้วเขาในเวลานั้น ก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นบ้าอะไรกันแน่ เพราะอะไรถึงทำอย่างนั้น เขาต้องเกลียดเธอไม่ใช่เหรอ?

จนกระทั่งภายหลังที่ไม่ได้โดนสะกดจิตแล้ว หลังจากที่เขารักเธออีกครั้ง เขาถึงเข้าใจว่า แม้เขาจะโดนสะกดจิต แต่ในใจก็ยังคิดถึงเธอ แค่ไม่ชัดเจนเท่านั้นเอง

ดังนั้นท้ายที่สุดมายมิ้นท์จึงจ่ายเงินไปแค่หนึ่งในสาม และได้รับแหวนคู่นี้ไป

ด้วยเหตุนี้ตั้งแต่ต้นจนจบเธอจึงไม่รู้เลยว่า เขาก็เป็นคนซื้อแหวนเช่นกัน

นึกถึงเรื่องพวกนี้ เปปเปอร์จึงเอาแหวนผู้ชายที่เป็นของตัวเองวงนั้น ค่อยๆสอดเข้ามาบนนิ้วนางข้างซ้าย

หลังจากสวมแล้ว เขามองแหวนผู้หญิงในกล่องที่เป็นของมายมิ้นท์วงนั้น พึมพำขึ้นมา: “ใกล้แล้ว แกรอหน่อยนะ เจ้าของของแกใกล้จะกลับมาแล้ว”

พูดจบ เขาก็ปิดกล่อง วางกล่องกลับเข้าไปในลิ้นชักอีกครั้ง แล้วเข็นรถเข็น หมุนตัวออกไป

......

วันรุ่งขึ้น

มายมิ้นท์มาถึงเทนเดอร์กรุ๊ป

เลขาซินดี้รอเธออยู่ที่หน้าประตูห้องทำงานตามปกติ “ประธานมายมิ้นท์คะ”

“คนที่เข้าประชุมมาถึงกันหมดหรือยัง?” มายมิ้นท์พลางเปิดประตู พลางถามขึ้น

เลขาซินดี้พยักหน้า “มาถึงกันพอประมาณแล้วค่ะ”

“แล้วเต้มาหรือยัง?” มายมิ้นท์ผลักประตูเข้ามา

เลขาซินดี้ตอบกลับ: “ประธานลาเต้ก็มาแล้วค่ะ แต่......”

“แต่อะไร?”

เลขาซินดี้ดันแว่นเล็กน้อย ในดวงตาหลังเลนส์แว่น ปรากฏความกังวลออกมาเล็กน้อย “ท่าทีของประธานลาเต้แปลกๆไป เหมือนอารมณ์ไม่ค่อยดีเลยค่ะ”

ได้ยินคำนี้ ฝีเท้าของมายมิ้นท์จึงหยุดลงเล็กน้อย

เลขาซินดี้สังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ จึงเอ่ยปากขึ้น: “ประธานมายมิ้นท์คะ คุณรู้ว่าทำไมประธานลาเต้ถึงอารมณ์ไม่ดีใช่ไหมคะ?”

มายมิ้นท์มองต่ำลง “อืม ก็ประมาณนั้น”

เธอคิดไม่ถึงว่า ผ่านไปคืนนึงแล้ว ไม่นึกว่าเต้จะยังปล่อยวางไม่ได้