บทที่ 553 การตัดสินใจของเลขาซินดี้

มายมิ้นท์พยักหน้า ก็ไม่ได้ปกปิดเขา“ใช่”

สีหน้าของลาเต้ดูเคร่งขรึมลงทันที “แม่ของผมได้พูดอะไรกับคุณ？”

“คุณป้าไม่ได้พูดอะไรนี่ เพียงแต่พูดถึงความสัมพันธ์ในตอนนี้ของพวกเราเอง”มายมิ้นท์มองไปที่เขาและตอบ

ลาเต้กำหมัดแน่น“นี่เป็นเรื่องของผม ใครให้เธอเข้ามายุ่ง？”

เมื่อเห็นเขาไม่พอใจกับสิ่งที่คุณนายราศรีเข้ามายุ่ง มายมิ้นท์ขมวดคิ้วเล็กน้อย“เต้ คุณป้าก็หวังดีกับพวกเรานะ”

“ผมไม่ต้องการให้เธอมาทำเช่นนี้！”ดูเหมือนว่าลาเต้จะโกรธมาก ใบหน้าก็แดงก่ำไปหมด

“เต้……”

“พอได้แล้ว！”ลาเต้หายใจเข้าลึกๆ ระงับความหงุดหงิดในใจของเขาเอาไว้ พูดอย่างเย็นชาว่า：“พอได้แล้วที่……ไม่สิ มิ้นท์ ผมเรียกคุณเช่นนี้ได้ไหม？”

เมื่อมายมิ้นท์ได้ยินชื่อที่เขาเรียกตัวเองใหม่นั้น ยิ้มพร้อมกับพยักหน้า“แน่นอน”

การเห็นด้วยของเธอ ในที่สุดก็ทำให้สีหน้าของลาเต้ดีขึ้นมาเล็กน้อย“ขอโทษด้วยนะ เมื่อกี้ผมทำให้คุณตกใจแล้วหรือเปล่า ก่อนหน้านั้นจู่ๆผมก็ได้รับสายจากคุณแม่ของผม เธอบอกว่าเธอได้มาคุยกับเธอแล้ว ให้ผมไม่ต้องรู้สึกกับตัวคุณอีกในหลังจากนี้ ผมเป็นห่วงว่าเธออาจจะพูดคำพูดอะไรแรงๆกับคุณ ดังนั้นจึงได้มาหาคุณ”

มายมิ้นท์พยักหน้าด้วยความเข้าใจ“ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง แต่ว่าคุณคิดมากไปแล้ว คุณป้าไม่ได้พูดคำพูดแรงๆกับฉันเลย เธออ่อนโยนกับฉันมาโดยตลอด”

“ถ้างั้นผมก็วางใจแล้ว”ลาเต้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ในสองวันที่ผ่านมานี้ เขาอารมณ์ไม่ดีเลย ดื่มเหล้า และไม่ออกจากบ้าน ทำตัวเองจนหมดสภาพสุดที่จะทนได้ นั่นเป็นสาเหตุของตัวเขาเองทั้งนั้น

ดังนั้นตอนที่ได้ยินท่านแม่ใหญ่ไปหามายมิ้นท์นั้น เขากลัวว่าท่านแม่ใหญ่ของตัวเองจะไปโทษมายมิ้นท์เพราะเรื่องนี้

แต่ยังโชคดี ที่ท่านแม่ใหญ่ของเขาไม่ได้ไร้เหตุผลขนาดนั้น

“เต้”มายมิ้นท์ลุกขึ้นยืนทันที “คุณไม่พอใจกับการที่คุณป้ามายุ่งเรื่องของพวกเรามากเลยใช่ไหม？”

เมื่อลาเต้ได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าดูเคร่งขรึมขึ้นมา“ก็มีอยู่นิดหน่อย แต่ก็ไม่ขนาดนั้น”

เขายอมรับ ว่าในความสัมพันธ์ของตัวเองที่มีต่อมายมิ้นท์นั้น เขาไร้ความสามารถ และก็ไม่มีประโยชน์เลย

แต่เขาก็อายุสามสิบปีแล้ว ไม่ต้องการให้คุณแม่ของตัวเองมายุ่งเรื่องนี้ เพื่อแก้ไขให้เขาอีกน่ะสิ

มันน่าอายมากเลยยังไงล่ะ

ดังนั้น นั่นเป็นเหตุผลที่เขามีปฏิกิริยาที่ตอบสนองอย่างมาก กับเรื่องที่คุณแม่ของเขาได้ไปหามายมิ้นท์เรื่องนี้

“เต้ จริงๆแล้วคุณป้าก็เป็นห่วงคุณมากนะ”มายมิ้นท์พูดด้วยการเกลี้ยกล่อม

ลาเต้ได้มองดูนาฬิกาอยู่ครู่หนึ่ง“ผมเข้าใจ พอได้แล้ว นี่ก็ไม่เช้าแล้ว ผมควรกลับแล้วล่ะ

พูดจบ เขาก็หันหลังเดินตรงไปทางประตู

หลังจากที่เดินได้สองก้าว ทันใดนั้นเขาก็พบเห็นการมีตัวตนอยู่ของเลขาซินดี้ หรี่ตาลงเล็กน้อย“คุณ ออกมากับผมหน่อย”

ร่างกายของเลขาซินดี้สั่นเทา ศีรษะของเธอก้มลงมากขึ้นเรื่อยๆ และเธอก็ตอบด้วยเสียงที่แผ่วเบา“ค่ะ”

ทั้งสองคนเดินตามกันแล้วออกจากออฟฟิศของมายมิ้นท์ไป

มายมิ้นท์มองดูจากด้านหลังของพวกเขา เอียงศีรษะพร้อมกับใบหน้าที่มีความสงสัย

แปลกจัง ทำไมเธอรู้สึกว่าเลขาซินดี้เหมือนจะกลัวเต้มากเลย？

เห็นได้ชัดว่านี่มันผิดปกติมากเลย

เลขาซินดี้ได้ติดตามเต้มาแต่เนิ่นนานแล้ว เป็นเลขาของเต้มาเป็นเวลาหลายปี พึ่งจะถูกเต้สั่งให้ย้ายมาช่วยเหลือเธอเมื่อไม่กี่เดือนที่แล้วเอง

ดังนั้นแล้วเลขาซินดี้มีความเคารพต่อเต้นั้นมีอยู่แล้ว แต่ไม่มีทางที่จะมีความเกรงกลัวต่อเขาอย่างแน่นอน

แล้วทำไมตอนนี้เลขาซินดี้ถึงได้กลัวเต้ขึ้นมาล่ะ？

ระหว่างพวกเขาเกิดอะไรขึ้นกันแน่？

ข้างนอกประตูนั้น ลาเต้ได้พาเลขาซินดี้มาถึงตรงหน้าลิฟต์

ลาเต้หันกลับมา มองลงมาที่เลขาซินดี้ พร้อมถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา“เรื่องในวันนั้น คุณไม่ได้บอกกับเธอใช่ไหม？”

เธอในที่นี้หมายถึงใครนั้น เลขาซินดี้ไม่ต้องคิดให้เยอะก็รู้ว่าเป็นใคร

เลขาซินดี้รีบส่ายหัวอย่างรวดเร็ว“ไม่ได้บอกค่ะ ไม่ได้บอกแน่นอน ถึงแม้ว่าคุณไม่พูด ฉันก็ไม่มีทางบอกกับประธานมายมิ้นท์แน่นอนค่ะ”

สีหน้าของลาเต้ดูโล่งอกทันที“ถ้างั้นก็ดี อย่าลืมที่คุณเคยตอบตกลงกับผมไว้นะ ว่าจะไม่มีทางให้เธอได้รับรู้เด็ดขาด”

“ฉันจำไว้แล้วค่ะ”เลขาซินดี้ตอบอย่างเสียงเบา

ลาเต้มองมาที่เธอ และร่องรอยของความซับซ้อนก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา“ยา คุณกินแล้วหรือยัง？”