บทที่ 556 เจอกันสถานที่นัดพบ

มายมิ้นท์มองแผ่นหลังของเธอ เอียงหัวอย่างสงสัย

คนนี้ประหลาดมาก ไม่เพียงแค่พฤติกรรมแปลกประหลาด อีกทั้งความแค้นซึ่งไม่สามารถอธิบายได้ที่มีต่อเธอ ยิ่งประหลาดเข้าไปอีก

ถ้าคนนี้เกิดความแค้น เพราะชนกับเธอ ดูเหมือนจะใจแคบไปหน่อยมั้ง

แต่ถ้าไม่ใช่ ความแค้นนี้มาจากไหนกันล่ะ

ขณะที่มายมิ้นท์กำลังขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอะไรอยู่ จู่ๆ มือถือก็สั่นขึ้นมา

เธอเลิกคิดชั่วคราว หยิบมือถือขึ้นมา เป็นข้อความที่เลขาซินดี้ส่งมา เรื่องเกี่ยวกับการตกแต่งโรงงาน

มายมิ้นท์พิมพ์ตอบกลับไปว่า ‘รอฉันกลับไป ค่อยคุยกัน’ หลังจากนั้นเธอเก็บมือถือ โบกรถกลับไปคฤหาสน์

เปิดประตูคฤหาสน์ มายมิ้นท์มาถึงทางเข้า

ขณะกำลังจะเปลี่ยนรองเท้า จู่ๆ เธอส่งเสียงประหลาดใจออกมา “นี่มัน......”

เห็นพื้นต่างระดับตรงทางเข้า ไม่รู้มีรองเท้าแตะของผู้ชายวางอยู่หนึ่งคู่ ตั้งแต่ตอนไหน

หัวรองเท้าแตะหันมาทางเธอ นั่นหมายความว่า ผู้ชายที่เพื่อนจัดการเอาไว้ เข้ามาอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ออกไปแล้ว

เมื่อได้รู้ ทำให้มายมิ้นท์ขมวดคิ้วขึ้น ความรู้สึกต่อต้านและไม่เป็นอิสระ เกิดขึ้นในใจ

เพราะเธอไม่เคยอาศัยร่วมกับผู้ชายแปลกหน้ามาก่อน จึงไม่รู้ว่าชายแปลกหน้าคนนี้ เป็นคนยังไง ไม่รู้เป็นคนดีหรือเปล่า เข้ากันได้หรือเปล่า

มายมิ้นท์นวดหว่างคิ้ว รู้สึกปวดหัว

ช่างเถอะ จะคิดมากไปทำไม

ไม่ว่าคนนี้เป็นยังไง จะดีหรือไม่ดี พยายามหลีกเลี่ยงไม่ทำความรู้จักเถอะ

เพราะต่อไปก็ไม่ได้เจอกันอีก

เมื่อคิดได้เช่นนั้น มายมิ้นท์สูดหายใจลึก เปลี่ยนรองเท้า เข้าไปในห้องรับแขก

หลังผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เธอเปลี่ยนชุดราตรี แต่งหน้าเสร็จเรียบร้อย ถือกระเป๋าถือแสนงดงาม ออกไปอีกครั้ง

งานหมั้นของเพื่อนอยู่ที่วิลล่ารีสอร์ทแห่งหนึ่ง

ตอนมายมิ้นท์มาถึง เป็นเวลาสามทุ่มแล้ว

ยังดีที่พิธีหมั้นของเพื่อน เริ่มอย่างเป็นทางการตอนสี่ทุ่ม ดังนั้นตอนนี้ จึงไม่ถือว่าสาย

เมื่อเข้ามาในวิลล่า มายมิ้นท์เอายาแก้เมาค้างออกมาจากกระเป๋าถือ แล้วกลืนลงไป จากนั้นไปหยิบแก้วเหล้าจากโต๊ะอาหารตัวยาว และเดินไปที่มุมเงียบๆ มองดูคนในงานเลี้ยง

เธอกำลังหาผู้นำธุรกิจเกี่ยวกับอุตสาหกรรมเครื่องจักร ที่เธอต้องการ นี่จึงเป็นเป้าหมายแท้จริง ที่เธอตกลงมาร่วมงานหมั้นนี้

ไม่งั้น เธอคงไม่ตอบตกลงหรอก

ถึงเป็นเพื่อนกันเมื่อก่อน แต่ไม่ได้ติดต่อกันหลายปี ความสัมพันธ์เบาบางนานแล้ว

ดังนั้นไม่ตอบรับคำเชิญ ก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผล

มายมิ้นท์ดื่มเหล้า และจ้องไปที่ประตูงานเลี้ยงตลอดเวลา

เธอยังหาผู้นำธุรกิจเครื่องจักรไม่เจอ ดังนั้นผู้นำธุรกิจเครื่องจักรคนนั้น น่าจะยังไม่มาถึง

งั้นถ้าเธอจับตาดูหน้าประตูตลอดเวลาแบบนี้ ต้องไม่มีทางพลาดอีกฝ่าย

แต่ทว่าเมื่อดูไปเรื่อยๆ ผู้นำธุรกิจเครื่องจักรที่มายมิ้นท์รอ ยังไม่มาถึง แต่กลับมีเงาสูงใหญ่ที่คุ้นเคยมาถึง

เปปเปอร์!

มือของมายมิ้นท์ชะงักไป จนเหล้าในแก้วเกือบหก อ้าปากแดงอย่างตกตะลึง

ทำไมเขาถึงอยู่ที่นี่ล่ะ

มายมิ้นท์รีบวางแก้วเหล้าในมือ และเดินไปหาเปปเปอร์

ไม่นาน เธอเดินมาถึงด้านหลังเปปเปอร์ แล้วตะโกนว่า “ประธานเปปเปอร์!”

เปปเปอร์ได้ยินเสียงเธอ เขายกยิ้ม แล้วหันไปเห็นความตกตะลึงในแววตาเธอ ความตลกฉายขึ้นมาในตาเขา

ถึงเขารู้ตั้งนานแล้วว่าเมื่อเธอเห็นเขา จะมีท่าทางแบบนี้ แต่เมื่อเห็นกับตาตัวเอง ก็ยังรู้สึกมีความสุขในใจ

“เราเจอกันอีกแล้ว” เปปเปอร์มองมายมิ้นท์ แล้วพูดออกมา

มายมิ้นท์เม้มปาก “ใช่ เจอกันอีกแล้ว คุณบอกว่ามาเกาหลี เพราะธุรกิจไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้”

เปปเปอร์หัวเราะเบาๆ “ร่วมงานหมั้นของเพื่อน ก็เป็นธุรกิจเหมือนกัน”

มายมิ้นท์สีหน้าเคร่งขรึม “งั้นธุรกิจที่คุณพูด ก็คือมาร่วมงานหมั้นสินะ”