บทที่ 58 คุณเป็นคนทำใช่ไหม

กลิ่นนี้ เหมือนกับครีมอาบน้ำที่เปื้อนอยู่บนมือของเขาตอนที่เขาอยู่ในห้องอาบน้ำ แล้วที่นี่มีกลิ่นครีมอาบน้ำของมายมิ้นท์ ได้อย่างไร?

เว้นแต่ว่า ครีมอาบน้ำนั้นไม่ใช่ของมายมิ้นท์มาแต่ไหนแต่ไร และก่อนที่จะออกไป ส้มเปรี้ยวกำลังใช้ห้องน้ำห้องนี้อยู่ ดังนั้นครีมอาบน้ำที่ทำให้มายมิ้นท์ลื่นล้มนั้นเป็นของใคร ไม่ต้องพูดก็รู้ได้อย่างชัดเจนแล้ว

เปปเปอร์จับเสื้อคลุมอาบน้ำที่อยู่ในมือของเขาแน่น สายตาที่เย็นชาของเขาหยุดชะงักอยู่บนขวดครีมอาบน้ำขวดหนึ่งที่อยู่ในตู้บนอ่างล้างหน้า ขวดของครีมอาบน้ำนั้นเป็นขวดใสๆ จึงเห็นได้ชัดเจนว่าภายในขวดมีครีมอาบน้ำไม่ถึงครึ่งได้อย่างชัดเจน

ดังนั้นอีกครึ่งหนึ่งไปไหนแล้ว คำตอบนั้นชัดเจนมาก

สีหน้าของเปปเปอร์มืดมนลงอย่างน่ากลัว เขาทิ้งเสื้อคลุมอาบน้ำที่อยู่ในมือแล้วออกจากห้องน้ำไป

ส้มเปรี้ยวกำลังนั่งคุยโทรศัพท์กับพิศมัยอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นที่อยู่ข้างนอก พอได้ยินเสียงฝีเท้า เธอก็เงยหน้าขึ้นมองไปข้างหน้า และในขณะที่เธอกำลังมองดูใบหน้าที่เย็นชาของชายหนุ่มอยู่นั้น ในหัวใจของเธอก็เต้นดังตุ๊บๆขึ้นมาอยู่ครู่หนึ่ง เธอจึงฝืนฉีกยิ้มออกมา แล้วพูดว่า “เปปเปอร์ ทำไมคุณอาบน้ำเสร็จเร็วขนาดนี้คะ?”

ทำไมเขาถึงมองเธอด้วยสายตาที่น่ากลัวขนาดนี้ล่ะ?

“ส้มเปรี้ยว ทำไมคุณถึงไม่พูดแล้วล่ะ?” เสียงที่ดังมากของพิศมัยดังขึ้นมาจากในโทรศัพท์

ส้มเปรี้ยวทำจิตใจให้สงบลง แล้วตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มว่า “คุณป้าคะ ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว หนูจะไม่พูดกับคุณป้าแล้ว คุณป้ารีบไปพักผ่อนนะ ไว้คราวหน้าเราค่อยมาคุยกันใหม่นะคะ สวัสดีค่ะ!”

พอวางสายแล้ว เธอก็เอาโทรศัพท์ไปวางไว้บนโต๊ะกาแฟ แล้วลุกขึ้นเดินไปหาชายหนุ่ม เมื่อยิ่งเดินเข้าไปใกล้ๆ เธอก็ยิ่งรู้สึกได้ว่าสายตาที่ผู้ชายคนนี้มองตัวเองอยู่มีความน่ากลัวเป็นอย่างมาก

ภายในหัวใจของส้มเปรี้ยว รู้สึกกระวนกระวายมากขึ้นเรื่อยๆ แต่บนใบหน้าของเธอ กลับยังคงรักษาความสงบนิ่งเอาไว้อยู่

"เปปเปอร์ คุณเป็นอะไรไปคะ อารมณ์ไม่ดีหรอ?" เธอเดินไปจนถึงตรงหน้าของชายหนุ่ม แล้วเอนตัวไปข้างหน้า อยากจะเข้าไปแอบอิงในอ้อมกอดของเขา

ชายหนุ่มก้มหน้ามองดูเธอ แล้วก็ถอยหลังไปข้างหลังหนึ่งก้าว

ส้มเปรี้ยวโซเซ จนเกือบจะล้มลงไปแล้ว แล้วมองเขาด้วยความประหลาดใจและน้อยใจ "เปปเปอร์คุณ......"

"มายมิ้นท์หมดสติในห้องอาบน้ำ เรื่องนี้คุณไม่ได้เป็นคนทำใช่ไหม!" เปปเปอร์พูดขัดจังหวะเธอ แล้วทำสีหน้าเย็นชาจนถึงขีดสุด

รูม่านตาของส้มเปรี้ยวหดตัวลง ก่อนที่คิดว่าเขาสงสัยในตัวเธอได้อย่างไร เธอจึงส่ายหัวครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วพูดว่า "ไม่ใช่แน่นอน เปปเปอร์ทำไมคุณถึงคิดว่าฉันเป็นคนทำล่ะคะ?"

เธอทำเหมือนกับว่าเธอไม่สามารถยอมรับความเข้าใจผิดของเขาได้ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความไม่พอใจและความโกรธเกรี้ยว

เดิมทีคิดว่าตัวเองทำเช่นนี้แล้ว เปปเปอร์ก็ง้อเธอแล้วทำให้เธอไม่โกรธเหมือนปกติ

แม่ค้าคิดเลยว่าในครั้งนี้ผู้ชายคนนี้จะไม่ทำอะไรเลย เขายังคงยืนมองเธออยู่ตรงนั้น ในสายตาของเขาไม่เพียงแต่จะมีความผิดหวังยังมีความซับซ้อนที่ทำให้คนไม่เข้าใจอยู่ด้วย

"ถึงตอนนี้คุณยังไม่ยอมรับอีกหรอ คุณคิดว่าผมเพียงแค่สงสัยคุณธรรมดาๆแค่นั้นเหรอ ถ้าไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด ผมคงไม่กล้าถามคุณหรอก"

หลักฐานที่แน่ชัดอย่างนั้นหรอ?

สีหน้าของส้มเปรี้ยวเปลี่ยนไปในทันที

เธอรู้ว่า แต่ไหนแต่ไรมาเขาไม่เคยพูดโกหก

ดังนั้นเขาจึงมีหลักฐานจริงๆ

ส้มเปรี้ยวลนลาน และภายในแววตาก็มีความหวาดกลัวอยู่ในนั้นด้วย "เปปเปอร์ฉัน......"

เปปเปอร์พูดตัดบทเธออีกครั้งหนึ่งว่า "เหตุที่ทำให้มายมิ้นท์ลื่นล้มคือครีมอาบน้ำที่ถูกเทกระจายเป็นวงกว้าง และกลิ่นของครีมอาบน้ำนั้น ก็เหมือนกับครีมอาบน้ำของคุณ ครีมอาบน้ำของคุณเป็นครีมอาบน้ำที่ถูกทำขึ้นมาเป็นพิเศษ มันจึงมีกลิ่นที่ในโลกนี้ไม่มีกลิ่นใดจะเสมอเหมือนได้"

"นอกจากนี้ ตอนที่คุณออกไป สิ่งของทั้งหมดที่คุณนำติดตัวไปด้วยรวมเป็นของใหม่ และยังไม่เคยเปิดใช้ แต่ครีมอาบน้ำของคุณกลับลดลงครึ่งหนึ่งโดยไม่มีเหตุผล ซึ่งหลักฐานเหล่านี้เพียงพอที่จะพิสูจน์เรื่องที่คุณทำได้"

พอพูดจบ เปปเปอร์มองเธอเหมือนคนแปลกหน้า แล้วถามสิ่งที่ตัวเองสงสัยมาตลอดเวลาว่า "ส้มเปรี้ยว คุณเป็นเด็กผู้หญิงที่ไร้เดียงสาและใจดีที่เขียนจดหมายกับผมคนนั้นจริงๆน่ะเหรอ?"

ร่างกายของส้มเปรี้ยวแข็งทื่อในทันที มือและเท้าของเธอก็เย็นลง

จะทำอย่างไรดี เขาเริ่มสงสัยในตัวตนของเธอแล้ว!

ไม่ได้ จะต้องรีบปัดเป่าความสงสัยของเขา มีอย่างนั้นทุกสิ่งทุกอย่างก็จะต้องจบแห่เป็นแน่

แววตาของส้มเปรี้ยวเปล่งประกายแวววาว ทันใดนั้นเธอก็กัดริมฝีปากและเริ่มร้องไห้ขึ้นมา "เปปเปอร์ฉันขอโทษ ฉันรู้ว่าฉันผิดไปแล้ว ฉันขอโทษ แค่กๆ......"

เธอไอจนหน้าแดงไปหมด ร่างกายก็โงนเงนเล็กน้อย ราวกับว่าเธอจะสามารถเป็นลมล้มลงไปได้ตลอดเวลา