บทที่ 584 อับอายจนไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว

อีกด้านของโทรศัพท์ ผู้ช่วยเหมันตร์นั่งเหม่ออยู่บนเตียง ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงตั้งสติกลับมาได้ แล้วพูดขึ้นมาอย่างตกตะลึงว่า “ไม่ใช่มั้งเมื่อคืนประธานเปปเปอร์ไปค้างคืนที่บ้านคุณมายมิ้นท์เลยเหรอ งั้นพวกเขาคงจะไม่ใช่ว่าเป็นแฟนกันแล้วนะ?”

ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ๆ งั้นก็เป็นเรื่องดีเรื่องหนึ่งเลยนะซิ

พอเปิดผ้าห่มออก ผู้ช่วยเหมันตร์ก็ลงจากเตียง แล้วก็รีบไปจัดการตัวเองแล้วออกไปทำงาน

หนึ่งชั่วโมงให้หลัง เขาก็มาถึงคอนโดพราวฟ้า

เปปเปอร์ใส่ชุดคลุมอาบน้ำไว้แล้วเดินมาเปิดประตู

พอเห็นเปปเปอร์ที่แต่งตัวแบบนี้ ผู้ช่วยเหมันตร์ก็นิ่งอึ้งไปก่อน จากนั้นก็อดกลั้นไว้ไม่อยู่จริง ๆ แล้วก็หัวเราะจนมีเสียงพรืดออกมา “ประธานเปปเปอร์ นี่คุณ……”

สีหน้าของเปปเปอร์เคร่งขรึมลง รอบตัวแผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายที่เย็นยะเยือก สายตาที่มองไปที่เขาอย่างกับสายตาที่มองคนตาย “น่าขำมากนักเหรอ?”

“ไม่น่าขำครับ ไม่น่าขำสักนิดเลยครับ!” ผู้ช่วยเหมันตร์รู้ว่าเขาโมโหแล้ว ก็รีบหยุดเสียงหัวเราะไป แล้วยืนตัวตรง ส่ายหน้าและตอบกลับไปอย่างเคร่งขรึม

สายตาของเปปเปอร์หรี่ลงมาอย่างอันตราย “ถ้ายังให้ฉันได้ยินเสียงหัวเราะของนายอีก นายก็ไปคุมงานที่แอฟริกาเลย”

พูดจบ เขาก็แย่งถุงที่ผู้ช่วยเหมันตร์ถืออยู่ในมือทั้งสองข้างมา แล้วหมุนตัวเดินเข้าบ้านไป

เขารู้ว่าการแต่งตัวบนตัวของเขาแบบนี้นั้นน่าขำ แต่ว่าก็ไม่ใช่ว่าจะสามารถขำได้ทุกคน

นอกจากมายมิ้นท์แล้ว ถ้าคนอื่นกล้าขำเขา ก็อย่ามาโทษว่าเขาไม่เกรงใจเลย

ผู้ช่วยเหมันตร์ที่อยู่ด้านนอกประตู พอได้ยินว่าตัวเองจะส่งไปคุมงานที่แอฟริกา ก็ตกใจจนรีบเดินตามเข้ามา แล้วขอโทษตามหลังเปปเปอร์ไป “ขอโทษครับประธานเปปเปอร์ ผมรู้ว่าผิดไปแล้ว ต่อไปผมไม่กล้าแล้วครับ”

“เสียงเบา ๆ หน่อย!” เปปเปอร์หยุดฝีเท้าลง แล้วหันกลับมาตำหนิเขาประโยคหนึ่ง

ผู้ช่วยเหมันตร์รู้สึกถึงอะไรขึ้นมาทันที แล้วมองไปที่ประตูห้องของมายมิ้นท์ทีหนึ่ง แล้วก็รีบพยักหน้าขึ้นมา แล้วก็ตอบกลับไปเสียงต่ำขึ้นว่า “ขอโทษครับประธานเปปเปอร์ ผมจะหุบปากครับ!”

แล้วเปปเปอร์ถึงเก็บสายตากลับไป แล้วเดินไปข้างหน้าต่อไป พอเดินมาถึงโซฟาแล้ว ก็เอาถุงที่ใส่อาหารเช้าไว้วางลงบนโต๊ะรับแขก จากนั้นก็หิ้วอีกถุงหนึ่งที่ใส่เสื้อผ้าไว้ เดินเข้าห้องน้ำไป

ผ่านไปไม่นาน เขาก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จออกมา ชุดสูทสั่งตัดหรูหราคุณภาพชั้นเลิศทั้งตัว ทำให้เขาเปลี่ยนไปเป็นภาพประธานที่ฉลาดหลักแหลมและเผด็จการขึ้นมาทันที

เขาเอาถุงที่ใส่เสื้อผ้าของเมื่อคืนไว้โยนให้กับผู้ช่วยเหมันตร์ “ไปกันเถอะ”

“ประธานเปปเปอร์ ไม่รอให้คุณมายมิ้นท์ออกมา แล้วกินอาหารเช้ากับมายมิ้นท์เหรอครับ?” ผู้ช่วยเหมันตร์ชี้ไปที่ห้องมายมิ้นท์เล็กน้อย

เปปเปอร์ส่ายหน้าขึ้น “ไม่ต้องแล้ว เมื่อกี้ฉันได้รับโทรศัพท์สายหนึ่งตอนที่อยู่ในห้องน้ำ บอกว่ามีเรื่องประชุมที่สำคัญมากเรื่องหนึ่งจะต้องรีบไปประชุมเดี๋ยวนี้ เพราะฉะนั้นก็จะไม่รอเธอแล้ว และที่สำคัญวันนี้ก็เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ให้เธอนอนนาน ๆ ไปสักหน่อยดีกว่า”

“ครับ” ผู้ช่วยเหมันตร์ตอบรับมาคำหนึ่ง แล้วไม่พูดอะไรมากอีก

เปปเปอร์เดินมาที่หน้าโซฟา เตรียมที่จะเปิดผ้าห่มออก

พอผู้ช่วยเหมันตร์เห็นเข้า ก็รีบเดินเข้าไป “ประธานเปปเปอร์ครับ เดี๋ยวผมทำเองครับ”

“ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันทำเอง” เปปเปอร์ปัดมือของเขาออก มองเขาด้วยสายตาตักเตือนแล้วตอบกลับไปประโยคหนึ่ง

นี่เป็นผ้าห่มของมายมิ้นท์ จะให้มาแปดเปื้อนกลิ่นอายของผู้ชายคนอื่นได้ยังไง

ผู้ช่วยเหมันตร์จ้องมองสายตาที่เย็นชาของเปปเปอร์ แล้วก็ค่อย ๆ เก็บมือกลับไป แล้วถอยกลับไปอยู่ในตำแหน่งเดิมเมื่อกี้ และไปเป็นคนล่องหนแล้ว

แล้วเปปเปอร์ถึงได้เปิดผ้าห่มออกมา

ที่แต่เขาไม่เคยทำเรื่องแบบนี้มาก่อน ดังนั้นท่าทางจึงค่อนข้างงุ่มง่าม แล้วก็พับได้ช้ามาก

ยังดีที่สุดท้ายแล้วเขาค่อย ๆ ทำทีละนิด บางครั้งก็ดึงมุมแต่ละมุม บางครั้งก็ค่อย ๆ ตบผืนผ้าบ้าง แล้วผลงานที่พับออกมาได้ ก็ดูไม่เลวเลย

จ้องมองผลงานชิ้นโบแดงของตัวเอง เปปเปอร์ก็ตบมือเล็กน้อย แล้วก็หันหน้าไปถามผู้ช่วยเหมันตร์ที่อยู่ด้านข้างว่า “เป็นยังไงบ้าง?”

“ดีมากครับ” ผู้ช่วยเหมันตร์ชูนิ้วโป้งขึ้นมาให้

เปปเปอร์คลี่มุมปากออก “งั้นนายคิดว่า ถ้าเธอตื่นแล้วมาเห็นผ้าห่มนี้เข้า จะรู้สึกว่าไม่เลวเหมือนกับนายไหม?”

“ต้องรู้สึกอยู่แล้วครับ” ผู้ช่วยเหมันตร์ตอบกลับมาและพยักหน้าให้อย่างไม่ลังเลเลยสักนิด

คุณมายมิ้นท์จะรู้สึกว่าไม่เลวหรือเปล่านั้นเขาไม่รู้

เขารู้แต่เพียงว่า ถ้าตัวเองตอบว่าไม่ จะต้องเจอกับสายตาคมอย่างกับมีดแน่ ๆ

“แค่นั้นก็พอแล้ว ไปกันเถอะ” เปปเปอร์เชิดคางขึ้นมาเล็กน้อย แล้วก้าวเท้าทั้งคู่เดินไปที่ระเบียงทางเข้า