บทที่ 625 เปปเปอร์จอมโอ้อวด

เอาเถอะ เห็นแก่ที่เขาค่อนข้างจะเหน็ดเหนื่อย ดังนั้นวันนี้เธอจะไม่เตะเขาลงไป รอให้ถึงวันพรุ่งนี้แล้วค่อยจัดการทีเดียว

ใช่แล้วล่ะ นี่เป็นเพราะว่าเธอมีความเมตตาต่อเขา

มายมิ้นท์ดึงมือของตนเองที่จับอยู่บนมือของเปปเปอร์กลับมาวางไว้ข้างศีรษะดังเดิม ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง

เมื่อรู้ว่าสิ่งที่กดทับเธอเอาไว้นี่ไม่ใช่สิ่งใดอื่น แต่เป็นชายคนนี้ ในใจของมายมิ้นท์ก็ผ่อนคลายลง ในไม่ช้าเธอก็หลับเช่นกัน

หลังจากที่เธอหลับไปแล้ว เธอก็พลิกตัวไปข้างหลังโดยไม่รู้ตัว และแทรกตัวเองเข้าไปในอ้อมกอดของเขาที่อยู่ด้านหลัง ศีรษะของเธอ ซุกไปที่อ้อมกอดของเขา เมื่อหาตำแหน่งที่เหมาะพบแล้วจึงได้หยุดลง

ค่ำคืนนี้ผ่านไปอย่างช้าๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อรุ่งสาง เปปเปอร์ก็ลืมตาตื่นขึ้นมา

ภายในห้องยังคงมืดดังเดิม แต่ก็พอจะมองเห็นสิ่งของต่างๆ ได้ชัดเจน

เขาก้มหน้าลงมองดูในอ้อมแขนของตนเอง พบว่าหญิงสาวซุกหน้าลงไปแนบกับหน้าอกของเขา ดวงตาคู่นั้นก็เต็มไปด้วยความอ่อนโยน

หากไม่ใช่เพราะเขาจำเป็นจะต้องลุกขึ้นจากที่นอน เขาก็ยังไม่อยากจากไป อยากจะนอนอยู่แบบนี้รอจนกระทั่งเธอตื่นขึ้น จากอ้อมกอดเขา แล้วลุกไปล้างหน้าแปรงฟันทำอาหารเช้าด้วยกัน

ชีวิตเช่นนั้นเพียงแค่จินตนาการก็รู้ว่ามันต้องงดงามแน่

แต่ทำไม่ได้ อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังไม่ได้

ควรอดทนไปก่อน

เมื่อมองไปยังใบหน้าของมายมิ้นท์ที่กำลังนอนหลับอย่างสงบ เปปเปอร์ก็ได้จุมพิตที่ใบหน้าของเธอเบาๆ แล้วเปิดผ้าห่มออก เดินจากห้องนอน

เขาจากไปอย่างเงียบๆ ราวกับไม่เคยเข้ามาก่อน

แต่เขาไม่รู้หรอกว่าเมื่อคืนนี้เขาถูกจับได้เสียแล้ว

เปปเปอร์เดินออกมาจากห้องนอนของมายมิ้นท์มายังห้องรับแขก และทำเหมือนกับก่อนหน้านอนลงบนโซฟา โทรศัพท์หาผู้ช่วยเหมันตร์ให้นำอาหารเช้าและเสื้อผ้ามาให้

เหมันตร์เมื่อรู้ว่าเมื่อคืนนี้เขานอนค้างที่บ้านมายมิ้นท์ ก็รู้ได้ทันทีว่าเช้านี้เขาจะต้องติดต่อมา

ดังนั้นผู้ช่วยเหมันตร์จึงตื่นขึ้นแต่เช้าตรู่ เขาไม่ได้ตื่นขึ้นตามเวลาปกติ ทั้งนี้ก็เพื่อรอสายจากเปปเปอร์

เป็นจริงดังคาด หลังจากตื่นขึ้นได้ไม่นานโทรศัพท์ที่รอคอยก็ดังขึ้น

หลังจากโทรศัพท์เรียบร้อยแล้ว เปปเปอร์ก็ลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตา

เมื่อเขาล้างหน้าแปรงฟันออกมาเรียบร้อยแล้วก็พบว่ามายมิ้นท์นั่งอยู่บนโซฟา จ้องมองมาที่เขาด้วยดวงตาอันลึกล้ำ

เมื่อเห็นท่าทางดวงตาของเธอเช่นนั้น เปปเปอร์ก็ไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร เขารู้สึกผิดอยู่ในใจโดยไม่มีเหตุผล

เขาจึงเดินก้าวเข้าไปอย่างช้าๆ ตรงไปหยุดอยู่ที่หน้าโซฟาตรงข้ามเธอแล้วรินน้ำให้เธอแก้วหนึ่ง เอ่ยถามว่า “ทำไมถึงตื่นเช้าจริงครับ?”

มายมิ้นท์ไม่ได้ยื่นมือไปรับแก้วน้ำมาจากเขา เธอเอามือยกขึ้นกอดอกแล้วจ้องมอง ทำท่าทางเหมือนกำลังจะคิดบัญชีกับเขา

เมื่อเห็นดังนั้น ในใจของเปปเปอร์ก็ยิ่งรู้สึกว่า ‘แย่แล้ว’

ดวงตาของเขาเป็นประกายแล้วเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจว่า “อะไรกันครับมองผมแบบนั้นทำไม?”

หรือว่าเรื่องที่เขาแอบเข้าไปในห้องเธอเมื่อคืนถูกเธอจับได้เขาเสียแล้ว

ไม่น่าจะเป็นไปได้นี่ ตอนที่เขาเข้าไปเธอหลับสนิท ตอนที่เขาออกมาเธอก็ยังไม่ตื่น อีกทั้งตอนที่เขาลุกมาจากเตียงก็ได้ทำลายหลักฐานทุกอย่างไปแล้ว ดูจากเหตุผลเธอไม่น่าจะรู้ได้

ดังนั้นน่าจะเป็นเรื่องอื่น

เมื่อคิดได้ดังนี้ ความรู้สึกไม่สบายใจของเปปเปอร์ก็ดีขึ้นเล็กน้อย

แต่วินาทีต่อมา ประโยคของมายมิ้นท์ทำให้หัวใจที่ผ่อนคลายลงเมื่อสักครู่ตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง

มายมิ้นท์ยกขาขึ้นไขว่ห้าง มองไปยังชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าแล้วเยาะเย้ยด้วยความเย็นชาเอ่ยถามขึ้นว่า “เมื่อคืนนี้คุณไปที่ห้องฉันใช่ไหม?”

นัยน์ตาของเปปเปอร์หรี่ลง เขายืดกายตรงผิดปกติ เกิดพายุถาโถมเข้าในใจ

เธอรู้แล้วจริงด้วย

แต่เธอรู้ได้ยังไงกัน?

เปปเปอร์ก้มหน้าลงเล็กน้อย ดวงตาของเขาเปลี่ยนไปราวกับกำลังหาเหตุผลอื่นที่จะทำให้เรื่องนี้ผ่านไปได้ง่ายๆ

แต่ดูเหมือนมายมิ้นท์จะเข้าใจในสิ่งที่เขาคิด เธอได้แต่กลอกตาแล้วบอกว่า “พอเถอะค่ะ คุณหยุดหาเหตุผลอื่นเพื่อที่จะไม่ยอมรับเรื่องนี้ เมื่อคืนฉันตื่นมากลางดึกแล้วพบว่าคุณนอนอยู่บนเตียงฉัน”

ประโยคนี้ทำให้สีหน้าของเปปเปอร์เปลี่ยนไปเล็กน้อย

มิน่าล่ะ ก็แปลกใจอยู่ว่าเธอรู้ได้ยังไง ที่แท้เมื่อคืนนี้เธอตื่นขึ้นมานี่เอง

มองดูแล้วเขาไม่อาจจะหาเหตุผลมาโต้แย้งได้จริงๆ

การที่เขาแอบปีนขึ้นไปบนเตียงและนอนกับเธอถูกจับได้ ใบหน้าของเปปเปอร์ดูร้อนรนขึ้นเล็กน้อย เขาเหลือบตามองดูมายมิ้นท์ เม้มริมฝีปากแล้วกล่าวว่า “ขอโทษครับ”