บทที่ 637 วิธีทำให้อุ่นที่ดีที่สุด

“ผมไม่ได้จะถอด แค่นึกถึงวิธีที่จะทำให้คุณอุ่นโดยที่ผมไม่ต้องถอดเสื้อให้ออกได้ก็เท่านั้นเอง” เปปเปอร์กระตุกยิ้มมุมปาก

มายมิ้นท์เต็มไปด้วยความสงสัย “วิธีอะไร?”

เปปเปอร์ไม่ตอบ ก้มหน้าแกะกระดุมส่วนที่เหลือต่อ

ไม่นาน กระดุมก็ถูกเขาแกะออกจนหมด เขาจับชายเสื้อทั้งสองข้างแยกออกจากกัน แล้วเอ่ยพูดกับมายมิ้นท์ว่า “มานี่สิ ผมจะกอดคุณเอง”

คราวนี้ มายมิ้นท์เข้าใจในทันทีวิธีที่เขาว่าหมายถึงอะไร

นั่นก็คือเธอต้องมุดเข้าไปในอ้อมกอดของเขา เพื่อให้เขาใช้เสื้อห่อเธอเอาไว้

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า วิธีนี้มันดีจริงๆ อบอุ่นกันทั้งสองฝ่าย

ต้องขอบคุณเขาสินะที่คิดวิธีนี้ออก

มายมิ้นท์ส่ายหน้ายิ้มๆ ยอมอยู่ในอ้อมกอดแต่โดยดีไม่อิดออด ถอนหายใจออกมา แล้วโถมตัวเข้าอ้อมกอดของเขาโดยไร้ซึ่งเขินอาย

ถึงยังไงก็หนาวขนาดนี้แล้ว ยังจะมาเขินอายอะไรอีก?

เมื่อชายหนุ่มเห็นหญิงสาวกอดเอวตัวเอง จึงใช้เสื้อคลุมตัวทั้งสองคนเอาไว้

เสื้อของเขาตัวใหญ่มาก ขนาดตัวติดกันแบบนี้ ยังติดกระดุมได้เลย

ด้วยเหตุนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวของมายมิ้นท์จึงถูกเสื้อตัวใหญ่ปกคลุมเอาไว้อย่างแนบชิด แม้แต่หัวก็แทบจะไม่โผล่ บวกกับอุณหภูมิร่างกายอุ่นๆของเปปเปอร์ที่โอบล้อมตัวเธอเอาไว้ เธอพลันหายหนาวในชั่ววินาที ร่างกายที่ตอนแรกหนาวสั่น ค่อยๆฟื้นฟูกลับมาเป็นปกติ

เปปเปอร์รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของคนในอ้อมกอด จึงก้มลงใช้คางถูหัวของหญิงสาวเบาๆ “อุ่นขึ้นหรือยัง?”

“อืม อุ่นขึ้นแล้ว” เสียงของมายมิ้นท์ดังออกมาจากเสื้ออย่างอู้อี้

เปปเปอร์ถอนหายใจออกมา “ดีแล้ว”

“ผู้ช่วยเหมันต์ยังไม่มาอีกเหรอ?” มายมิ้นท์เอ่ยถามขณะที่เขาหน้าผากแนบแผ่นอกของชายหนุ่ม

เปปเปอร์มองไปทางถนน พร้อมหัวคิ้วที่ขมวดมุ่น “ยังเลย ตอนที่เพิ่งออกมาจากโรงหนังเมื่อกี้ ก็บอกว่ากำลังมา แต่ตอนนี้ยังไม่เห็นแม้แต่เงา”

“ก็คงมีเรื่องทำให้มาช้าล่ะมั้ง รอไปอีกสักหน่อยแล้วกัน” มายมิ้นท์ถอนหายใจออกมา

เปปเปอร์ตอบอืม แล้วกระชับกอดเธอให้แน่นขึ้น

ทั้งสองยืนรออยู่หน้าโรงหนังพักใหญ่ จนในที่สุดรถคันคุ้นเคยก็ปรากฏสู่สายตา

ตามมาด้วยประตูรถที่ถูกเปิดออก ผู้ช่วยเหมันต์กางร่มออก มืออีกข้างถือร่มอีกคัน จากนั้นก็วิ่งมาทางเปปเปอร์

เมื่อวิ่งมาถึงตรงหน้าเปปเปอร์ เขาก็รีบโค้งขอโทษทันที “ขอโทษที่มาช้าครับประธานเปปเปอร์”

“เกิดอะไรขึ้น” เปปเปอร์มองมาที่เขาพร้อมเอ่ยถามเสียงเข้ม

ผู้ช่วยเหมันต์ขยับแว่นตาแล้วตอบกลับว่า “ผมเอารถไปจอดที่ลานจอดรถสาธารณะ ระหว่างทางเจออุบัติเหตุเข้าพอดี รถเลยติดน่ะครับ”

เขาไม่ได้ตั้งใจมาช้า

เมื่อเปปเปอร์ได้ฟังเหตุผล ก็ไม่ได้กล่าวโทษเหมันต์แต่อย่างใด เอ่ยพูดว่า “เอาร่มมา”

“ครับ” ผู้ช่วยเหมันต์ขานรับ แล้วส่งร่มให้เขา

ในตอนนี้เอง จู่ๆเขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถามอย่างแปลกใจว่า “ประธานเปปเปอร์ ทำไมคุณอยู่คนเดียว? คุณมายมิ้นท์ล่ะ? เธอกลับไปก่อนแล้วเหรอครับ?”

เปปเปอร์ไม่ได้ตอบเขา ยื่นมือออกไปรับร่มมาถือไว้

ด้วยเหตุนี้ ชายเสื้อข้างหนึ่งของเขาจึงไร้พันธนาการ เกิดการแยกออกจากกันโดยอัตโนมัติ จนเผยให้เห็นหญิงสาวในอ้อมกอด

เมื่อผู้ช่วยเหมันต์ดเห็นมายมิ้นท์ในอ้อมกอดของเปปเปอร์ ตาก็เบิกโพลงจนแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า “คุณมายมิ้นท์? อยู่นี่เองเหรอครับ?!”

เขาก็นึกว่าเธอกลับไปแล้ว และทิ้งประธานเปปเปอร์ไว้คนเดียวเสียอีก

กลับกลายเป็นว่า เธอไม่ได้ไปไหน แต่อยู่ในเสื้อของประธานเปปเปอร์เองหรอกเหรอ

เพราะว่าประธานเปปเปอร์ร่างกายสูงใหญ่ เสื้อผ้าที่ใส่จึงใหญ่ไปด้วย บวกกับที่นี่ค่อนข้างมืด แวบแรกเขาจึงไม่ทันสังเกตเห็นว่ามีคนซ่อนตัวอยู่ในอ้อมกอดของประธานเปปเปอร์ด้วย

ตอนแรกเขารู้สึกแค่ว่าประธานเปปเปอร์ดูจะจับเสื้อเอาไว้แน่นเป็นพิเศษ ซึ่งมันดูพิลึก และค่อนข้างเสียภาพลักษณ์

แต่เขาก็ยังไม่คิดอะไรมาก คิดแค่ว่าประธานเปปเปอร์อาจจะหนาว ก็เลยเป็นแบบนี้

คิดไม่ถึงเลยว่าความจริงมันจะเป็นอีกแบบ

และความจริงที่ว่ามันก็เหนือความคาดหมายอย่างที่คิดเอาไว้ไม่มีผิด

แต่ก็ต้องยอมรับเลยว่า พวกเขาช่างหาทำจริงๆ!

ผู้ช่วยเหมันต์แอบยกนิ้วโป้งให้เปปเปอร์กับมายมิ้นท์ในใจ

เมื่อเห็นว่าผู้ช่วยเหมันต์เห็นตัวเองแล้ว มายมิ้นท์ก็รู้สึกกระดากอายที่จะอยู่ในอ้อมกอดของเปปเปอร์ต่อไป