บทที่ 654 ของขวัญที่โดนโยนทิ้ง

มายมิ้นท์ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่แค่ยิ่งกอดเขาแน่นมากยิ่งขึ้น

ในความรู้สึกของเธอ เมื่อก่อนเขาอบอุ่นราวกับหยก แต่ตอนนี้เย็นชาและจอมบงการ ถึงแม้ว่านิสัยจะเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน แต่ก็ไม่เคยมีตอนที่อ่อนแอเลย

แต่ว่าความจริงก็คือ เขามี

ผู้ชายที่ดูทรงพลัง ดูไปแล้วไม่มีจุดอ่อนเลยสักนิด กลับมีจุดอ่อนที่ถึงตายอยู่แบบนี้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า การเห็นแม่แท้ ๆ ฆ่าตัวตายไปต่อหน้าต่อตา ทำให้จิตใจของเขา เกิดความสะเทือนใจมากแค่ไหน จนทำให้วันครบรอบวันตายของแม่ในทุกปี ตัวเขาทั้งคนก็จะมีการเปลี่ยนทางอารมณ์เป็นอย่างรุนแรงเลย

และปมในใจนี้ ถ้าเกิดว่าแก้ไขไม่ได้ งั้นปีต่อไปหลังจากนี้ หรือสิบปี หรือกระทั่งอีกหลายสิบปี เขาก็จะต้องเป็นแบบนี้ซ้ำๆ วนไปเรื่อย ๆ

แล้วถ้าเกิดว่าโดนศัตรูของเขา หรือว่าศัตรูของบริษัทตระกูลนวบดินทร์รู้เรื่องเข้า แล้วเอามาใช้ประโยชน์ งั้นสำหรับเขา ก็จะต้องเป็นเรื่องถึงตายได้เลย

พอคิดไปแล้ว จิตใจของมายมิ้นท์ ก็ยิ่งเห็นใจและสงสารเปปเปอร์มากยิ่งขึ้น

พอเปปเปอร์สัมผัสได้ ดวงตาก็มืดมนไปครู่หนึ่ง และกลับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว แล้วใช้คางถูไหล่เธอไปเบา ๆ และพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “อย่ากังวลไปเลย ผมไม่เป็นไรหรอก”

สิ่งที่เขาหมายถึงคือ เขาจะผ่านวันพรุ่งนี้ไปอย่างปลอดภัย จะไม่ทำอะไรไปเรื่อยแน่

พอมายมิ้นท์ได้ยินคำพูดนี้ของเขา ก็เข้าใจขึ้นมาทันที ว่าเขาเดาสาเหตุที่จู่ ๆ เธอก็อารมณ์เคร่งขรึมขึ้นมา แล้วกอดเขาไว้ได้แล้ว

ทีแรกเธอยังเป็นกังวลมาก ว่าพอเขารู้ว่าเธอรู้เรื่องวันครบรอบวันตายของแม่เขาแล้ว จะมีปฏิกิริยาที่รุนแรงมากซะอีก

แต่ในทางกลับกัน เขากลับสงบนิ่งอย่างเหนือความคาดหมาย

เหมือนว่าเขา จะไม่ได้สนใจว่าเธอจะรู้เรื่องวันครบรอบวันตายของแม่เขา และเขาก็ไม่สนใจว่าเธอจะรู้เข้าว่า เขาจะเปลี่ยนไปเป็นยังไงในวันครบรอบวันตายของแม่เขา

จากสิ่งนี้ จะสามารถเห็นได้ว่า ที่เธอลองถามอย่างระแวดระวังในตอนก่อนหน้านี้นั้น เป็นเรื่องที่ไม่จำเป็นเลย

และอีกอย่างเขาก็อาจจะเดาได้แล้วว่า ในวันครบรอบวันตายของแม่เขานั้น เธอจะไปหาเขาด้วย

แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เขาเดาออกแล้ว แต่ก็ไม่ได้แอบส่งสัญญาณมาว่าไม่ให้เธอไป งั้นก็แสดงว่าเขาไม่ได้สนใจอะไรถ้าเธอจะไป แล้วก็ยิ่งไม่ได้สนใจว่าเธอจะเห็นสภาพของเขาในวันพรุ่งนี้ด้วย งั้นถ้าพรุ่งนี้เธอจะไปหาเขา ก็จะสามารถมีความกล้าหาญได้มากยิ่งขึ้น ไม่ต้องมาคอยเป็นกังวลมากเกินไป ว่าถ้าเขาเห็นเธอแล้วจะยิ่งอารมณ์รุนแรงขึ้นมาอีก

มายมิ้นท์ปล่อยตัวชายหนุ่มออก จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาจ้องมองชายหนุ่มไปครู่หนึ่ง “หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นนะคะ”

พูดจบ เธอก็เชิดคางขึ้นมา จุ๊บลงบนใบหน้าชายหนุ่มทีหนึ่ง “สิ่งที่คุณขอให้คุณแล้ว ฉันลงจากรถก่อนนะคะ”

เธอผลักประตูรถเปิดออก แล้วลงจากรถไป

เปปเปอร์นั่งอยู่บนรถ ลูบใบหน้าที่โดนจุ๊บของตัวเองไป แล้วก็หัวเราะเสียงเบาขึ้นมา

จากนั้น เขาก็ลดกระจกหน้าต่างลง แล้วก็เปิดปากตะโกนไปทางหญิงสาวที่กำลังเดินเข้าไปในตึกเทนเดอร์กรุ๊ปขึ้นว่า “มายมิ้นท์”

ในขณะเดียวกัน เธอก็หยุดฝีเท้าลงแล้วหันหน้ากลับมา ยิ้มให้เขาทีหนึ่ง “มีอะไรเหรอคะ?”

รอยยิ้มของเธอสดใสสวยงาม ราวกับเป็นพระอาทิตย์ดวงน้อย ที่ทำให้อารมณ์ของคนดีขึ้นมาได้อย่างไม่รู้ตัว

เปปเปอร์ส่ายหน้าให้เล็กน้อย “ไม่มีอะไรครับ ก็แค่อยากเรียกคุณหน่อยเท่านั้น”

มายมิ้นท์มองตาขาวใส่เขาทีหนึ่ง “คุณนี่ปัญญาอ่อนหรือเปล่า โอเคล่ะ รีบไปได้แล้ว เดี๋ยวก็รถติดนะคะ”

เธอโบกมือให้เล็กน้อย เร่งรัดให้ชายหนุ่มรีบไป

เปปเปอร์ตอบอืมมาคำหนึ่ง “ได้ งั้นผมไปแล้วนะ”

“อืม”

“ไปจริง ๆ แล้วนะ?” แล้วเปปเปอร์ก็พูดขึ้นมาอีกรอบ

มายมิ้นท์รู้สึกขำไม่หยุด “รีบไปเถอะค่ะ”

เปปเปอร์เม้มเรียวปากเล็กน้อย แล้วก็เลื่อนกระจกรถขึ้นอย่างเสียดายอย่างเห็นได้ชัด แล้วก็ขับรถออกไป

มายมิ้นท์ยืนอยู่ตรงที่เดิม โบกมือให้และมองเขาจากไป จนรถของเขาจากไปไกล และมองไม่เห็นอีกเลย ถึงได้ลดมือลง แล้วหมุนตัวเดินเข้าตึกเทนเดอร์กรุ๊ปไป

พอมาถึงชั้นบนสุด มายมิ้นท์ก็เอาคีย์การ์ดห้องทำงานตัวเองออกมา เตรียมจะเปิดประตูเข้าไป

ในตอนที่เดินมาถึงหน้าประตูห้องทำงานนั้น อยู่ ๆ เธอก็เห็นประตูห้องทำงานเลขาที่อยู่ข้าง ๆ เปิดอยู่ เลขาซินดี้ที่นั่งอยู่ข้างใน กำลังหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ ท่าทางเหมือนกับว่ากำลังหงุดหงิดคิดไม่ตกอยู่