บทที่ 673 คืนดีกัน

แต่ไหนแต่ไรมาเขาไม่เคยบอกใครว่า อะไรคือปมที่ค้างคาอยู่ในใจเขา

และก็เป็นเช่นนี้นี่เอง จึงทำให้ไม่มีใครคุยกับเขาแม้แต่ประโยคเดียว การดำรงอยู่ของเขาไม่ใช่เรื่องที่ผิด และก็ไม่ใช่ผู้ร้ายที่ทำให้แม่ของตนเองต้องตายด้วย

ดังนั้นหลายปีที่ผ่านมานี้ จึงทำให้ปมที่ค้างคาอยู่ในใจของเขาไม่ได้รับการแก้ไข และยิ่งทำให้ปมนี้ขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ ในตอนเริ่มแรกอาจเป็นเพียงแค่การดื่มเหล้าทำให้ตนเมา และสุดท้ายอาจก่อให้เกิดการฆ่าตัวตายได้

แต่ว่าตอนนี้ มายมิ้นท์กลับเป็นคนแรกที่พูดกับเขาว่า แต่ไหนแต่ไรมาแม่ของเขาไม่เคยเสียใจเลยที่คลอดเขาออกมา และเขาก็ไม่ได้ทำร้ายแม่ของตนจนต้องตาย การดำรงอยู่ของเขาได้รับการยืนยัน อีกทั้งยังเป็นคนที่เขารักที่สุดเป็นคนที่ยืนยันให้

แน่นอนว่า ปมที่อยู่ในใจของเขาค่อยๆคลายออก และคิดอะไรได้มากขึ้น

มายมิ้นท์ไม่รู้ว่า ในใจของเปปเปอร์กำลังคิดอะไรอยู่

แต่เมื่อเธอได้ยินว่า การที่เขาคิดได้เป็นเพราะการชี้แนะของเธอ ทำให้ในใจของเธอรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก

นี่แสดงให้เห็นว่า ไม่ว่าจะเป็นก่อนเมาหรือว่าเป็นหลังเมา เขาก็ฟังคำพูดของเธอรู้เรื่อง และยังจำได้อีกด้วย ซึ่งก็หมายความว่าแม้ว่าเขาจะดื่มเหล้าเมา แต่เขาก็ยังซื่อสัตย์ต่อเธอ

“เปปเปอร์”มายมิ้นท์คีบน่องไก่ให้เปปเปอร์แล้ววางไว้ในถ้วยของเขา “ถ้าพวกเรามีเวลา ไปหาจิตแพทย์กันไหม？”

“จิตแพทย์？”เปปเปอร์ขมวดคิ้วอย่างอัตโนมัติ

มายมิ้นท์พยักหน้าเล็กน้อย“ใช่ค่ะไปพบจิตแพทย์ แม่ของคุณตายไปตั้งหลายปีแล้ว แต่ว่าคุณยังไม่สามารถปล่อยวางเรื่องนี้ได้ หรือว่าคุณจะอยากให้ในทุกๆปีคุณเป็นแบบนี้ เพราะวางเรื่องที่ค้างคาใจไม่ได้อย่างนั้นเหรอคะ？”

เมื่อพูดถึงจุดนี้ เธอวางตะเกียบที่อยู่ในมือลงพลางมองชายหนุ่มด้วยสีหน้าจริงจัง “เปปเปอร์ คุณรู้ไหมว่า？ท่านย่าเป็นห่วงคุณเรื่องนี้มาโดยตลอด ตอนนี้ท่านย่าอายุมากแล้ว หรือถ้าพูดแบบไม่น่าฟังก็คือ ท่านย่าก็คงมีชีวิตได้ไม่นานแล้ว คุณจะยังให้ท่านย่าเป็นห่วงคุณเรื่องนี้อีกเหรอ？ท่านย่าอายุขนาดนี้แล้วก็ควรดื่มด่ำกับความสุขในวัยแก่ชรา ไม่ใช่มาเป็นห่วงลูกหลาน พวกเราเห็นแก่ตัวที่ทำให้ท่านย่าต้องเป็นกังวลในหลายเรื่องแล้ว ฉันไม่อยากเห็นว่าในวันข้างหน้า ท่านย่ายังจะต้องมาเป็นกังวล”

ริมฝีปากบางของเปปเปอร์เม้มเล็กน้อย นิ่งเงียบไปพูดไม่จา

มายมิ้นท์คลึงขมับพลางพูดขึ้นว่า：“แล้วก็ยังมีฉันด้วย เปปเปอร์คุณอยากให้ฉันต้องมาเป็นห่วงคุณแบบนี้ในทุกๆปีงั้นเหรอ？”

“แน่นอนว่าไม่ครับ！”เปปเปอร์รีบตอบกลับ

มายมิ้นท์จ้องมองไปที่เขา“ในเมื่อไม่ ถ้าอย่างนั้นคุณก็ตกลงจะไปโรงพยาบาลแล้วใช่ไหมครับ”

เปปเปอร์มองลงต่ำ“ผมจะพิจารณาครับ”

“นี่มีอะไรที่ต้องพิจารณากัน”มายมิ้นท์ขมวดคิ้ว“เรื่องเรื่องนี้ต้องรับปากทันทีสิ ไม่ใช่ต้องมานั่งพิจารณาอีก ดังนั้นคุณต้องรับปาก ไม่เช่นนั้นเรื่องที่พวกเราจะคืนดีกันก็ยกเลิกเถอะ ฉันไม่อยากมีคนรักที่อารมณ์แปรปรวน ฉันไม่ต้องการที่จะอกสั่นขวัญแขวนเกี่ยวกับเขาทุกปี เรื่องนี้สำหรับฉันแล้วเป็นเรื่องที่เหนื่อยมาก ดังนั้นมีเพียงคุณกับฉันไม่คืนดีกัน คุณกับฉันก็จะไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันก็จะไม่แคร์ เมื่อไม่แคร์ก็จะไม่เป็นห่วงคุณ และก็จะไม่รู้สึกเหนื่อย”

เมื่อได้ยินเธอพูดเช่นนี้ เปปเปอร์หดรูม่านตา จากนั้นก็กำตะเกียบแน่นแล้วลุกขึ้น กำไหล่แน่นด้วยมือทั้งสองข้าง เส้นเลือดที่หลังมือโผล่มา เห็นได้ชัดว่าอารมณ์แปรปรวนเล็กน้อย “ห้ามยกเลิกเด็ดขาด มายมิ้นท์ ห้ามยกเลิก！”

ไม่ง่ายเลยที่เขาจะทำให้เธอประทับใจ ยอมยกโทษให้กับเขา และยอมคืนดีกับเขา

ตอนนี้เหลือเพียงสองสามวันก็จะได้คืนดีกันแล้ว แต่เมื่อถึงจุดสำคัญที่เหลือเพียงสองสามวันนี้ต้องมาถูกยกเลิก

ถ้าอย่างนั้นสิ่งที่เขาพยายามมาทั้งหมด หมายความว่าอะไร？

ไม่ง่ายเลยที่เขาจะได้เธอกลับคืนมา เขาจะไม่ยอมเสียเธอไปอีกเด็ดขาด

เขาจะต้องเป็นบ้าแน่ๆ！

เมื่อเห็นท่าทีที่คลั่งไคล้ของเปปเปอร์ มายมิ้นท์ก็รู้ทันทีว่า การที่เธอข่มขู่เขาว่าจะไม่กลับไปคืนดีกับเขา ทำให้เขาถูกกระตุ้น

เพราะถึงยังไงก่อนหน้านี้เขาก็พยายามตามง้อเธออย่างยากลำบากมาโดยตลอด แม้ว่าตอนนี้ตนจะรับปากที่จะคืนดีกับเขาแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้กลับไปคืนดีกันจริงๆ

ดังนั้นเขาจึงตกอยู่ในสถานการณ์อกสั่นขวัญแขวน ไม่ได้รับความรู้สึกปลอดภัยในด้านจิตใจ

ดังนั้นตอนนี้เมื่อเขาได้ยินว่าตนจะไม่กลับไปคืนดี ก็เลยทำให้เขาตื่นตระหนกเช่นนี้อย่างกะทันหัน

ในใจถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง มายมิ้นท์เริ่มกดมือลง ปลอบประโลมอารมณ์ของเปปเปอร์

“ไม่ยกเลิกการคืนดีก็ได้ค่ะ แต่ว่าคุณต้องรับปากฉัน ว่าคุณจะไปพบจิตแพทย์อย่างเชื่อฟัง ฉันเคยพูดแล้วว่าหากคุณไม่ดีขึ้น แม้ว่าเราจะคืนดีกันแล้ว แต่ว่าต่อไปหากในทุกๆปี ฉันยังคงต้องเป็นเหน็ดเหนื่อยทั้งร่างกายและจิตใจที่คุณเป็นเช่นนี้ ไม่แน่ว่าเมื่อถึงเวลานั้น ท้ายที่สุดพวกเราอาจจะต้องเลิกกัน”

“ไม่หรอกครับ”เปปเปอร์กดมือบนไหล่ของเธอแน่นขึ้น “พวกเราไม่มีทางแยกจากกันแน่ ผมรับปากคุณ ผมจะไปพบแพทย์”

ที่จริงเขาก็รู้มาโดยตลอดว่า ตนจะเป็นเช่นนี้ต่อไปอีกไม่ได้ สักวันไม่ช้าก็เร็ว ก็จะเป็นการทำร้ายตัวเอง