บทที่ 675 ล้วนเป็นหลักฐาน

“อึม ผู้ทราบแล้วครับ”เปปเปอร์ลูบที่ผมของเธอครู่หนึ่ง“ดังนั้นผมก็เลยไม่ได้โทษคุณครับ”

มายมิ้นท์แลบลิ้นออกมา “ที่จริงคุณสามารถบอกฉันเรื่องแล้วได้เลยนะคะ ไม่จำเป็นต้องรอให้ฉันเห็นเอง ถ้าหากว่าแม้แต่ตอนนี้ฉันก็ยังไม่สังเกตเห็น คุณก็จะยังไม่บอกฉันใช่ไหมคะ ว่าคุณได้สวมใส่แหวนแล้ว？”

“ไม่ใช่แน่นอนครับ”เปปเปอร์ส่ายศีรษะเล็กน้อย “ถ้าหากว่าคุณยังไม่ทันได้สังเกตเห็น ผมก็จะหาโอกาสบอกคุณครับ พอได้แล้วครับ คุณรอผมอยู่ที่นี่นะครับ เดี๋ยวผมไปหยิบแหวนก่อน”

เมื่อพูดจบ เขาก็ลุกขึ้นพลางเดินเข้าไปในห้อง

มายมิ้นท์มองไปที่เขา มองเขาเดินเข้าไป จากนั้นก็มองเขากลับมา

กลับมายังตำแหน่งเดิม เปปเปอร์กำมือข้างหนึ่งยื่นไปข้างหน้ามายมิ้นท์ จากนั้นมายมิ้นท์ก็ค่อยๆสังเกตเห็นมือค่อยๆคลายออก เผยแหวนที่ส่องประกายอยู่ในมือของเขาออกมา

มายมิ้นท์ยื่นมือออกไปหยิบแหวนวงนั้น พลางหยิบขึ้นมามองดูอย่างละเอียดครู่หนึ่ง เป็นแหวนวงนั้นจริงๆ

เธอจับที่แหวนวงนั้น“เดิมทีผมคิดว่า คุณใช้เงินจำนวนห้าล้านซื้อแหวนวงนี้ เพื่อที่จะมอบให้ส้มเปรี้ยว แต่ว่าหลังจากนั้นฉันก็ไม่เคยเห็นส้มเปรี้ยวสวมแหวนวงนี้ ฉันถึงได้รู้ว่าคุณไม่ได้มอบแหวนวงนี้ให้กับหล่อน เพราะด้วยนิสัยอย่างหล่อนจะต้องใส่แหวนนี้อย่างแน่นอน และจะต้องจงใจใส่มาอวดต่อหน้าฉันด้วย”

“แต่ไหนแต่ไรมาผมก็ไม่เคยคิดที่จะมอบแหวนให้กับหล่อน”เปปเปอร์หยิบแหวนที่อยู่ในมือของเธอพลางพูดขึ้น：“หากผมรักหล่อน เป็นไปไม่ได้เลยที่ผมจะซื้อแหวนที่คนอื่นเคยใส่แล้วมอบให้กับหล่อน อีกทั้งผมก็ไม่ได้รักหล่อนจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่ผมจะซื้อแหวนให้กับหล่อน”

“ตอนนั้นคุณยังไม่ทราบว่าชวนชมไม่ใช่ฉันและไม่ได้ถูกสะกดจิต ซึ่งก็หมายความว่าในตอนนั้น คุณรักส้มเปรี้ยว”มายมิ้นท์มองไปที่เขา พลางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเสียดสีไม่สบายใจ

เปปเปอร์คว้ามือซ้ายของเธอขึ้นมา“ไม่ ในตอนนั้นผมก็ไม่ได้รักหล่อน มันเป็นเพียงผลจากการสะกดจิตเท่านั้น ที่ทำให้ผมรู้สึกว่าผมรักหล่อน แต่ที่จริงแล้วมีพฤติกรรมหลายๆอย่างของผมที่แสดงออกมาว่าผมไม่ได้รักหล่อน และไม่เคยรักหล่อนมาก่อนเลย วันประมูลการกุศล ผมเห็นนำแหวนวงนั้นมาประมูล ปฏิกิริยาแรกของผมคือ ผมโกรธคุณมาก โกรธที่ในเมื่อคุณไม่ต้องการแหวนวงนี้แล้ว แต่ผมก็ยังประมูลมันมา เพราะไม่ต้องการให้ตกอยู่ในมือของใคร เพราะว่าในตอนนั้น ผมรู้ดีว่า ผมไม่สามารถให้แหวนวงนี้ตกอยู่ในมือของใครได้ นอกจากผม ดังนั้นตอนนั้นส้มเปรี้ยวถามหาแหวนจากผม ผมจึงไม่ได้ให้หล่อนไป”

“จริงเหรอคะ？”มายมิ้นท์ไม่เชื่อ“ในตอนนั้นคุณถูกสะกดจิตอยู่ ทำไมคุณถึงได้มีความรู้สึกแบบนี้ล่ะคะ？”

“เป็นเรื่องจริงครับ”เปปเปอร์พยักหน้าอย่างยืนยัน“ผมไม่ได้หลอกคุณ ที่จริงแล้วตอนที่พวกเราแต่งงานกันใหม่ๆ ผมแคร์คุณมาก เป็นเพราะว่าก่อนที่ผมจะถูกสะกดจิต คนที่ผมรักมาโดยตลอดก็คือคุณ ดังนั้นแม้ว่าผมจะถูกสะกดจิต ทำให้ผมลืมความรู้สึกที่มีต่อคุณ แต่จิตใต้สำนึกของผม ก็ยังแคร์คุณ แหวนวงนี้ก็คือสิ่งยืนยัน”

“หมาย……หมายความว่ายังไงเหรอคะ？”มายมิ้นท์ตะลึงงัน ทำไมเธอถึงไม่ค่อยเข้าใจล่ะ？

เปปเปอร์ค่อยๆยกแหวนขึ้นมา พลางเผยด้านในของแหวนออกมาให้เธอดู “ที่จริงคุณไม่รู้ว่า แท้ที่จริงแล้วแหวนวงนี้ ผมเป็นคนซื้อ”

“เป็นไปไม่ได้！”มายมิ้นท์รีบคัดค้าน“แหวนวงนี้ฉันเป็นคนซื้อ ฉันเป็นคนไปเลือกเองที่ร้านจิวเวลรี่”

เปปเปอร์พยักหน้า“คุณเป็นคนไปเลือกที่ร้านจิวเวลรี่จริงครับ แต่คนที่ซื้อมันไว้เป็นผม คุณเห็นด้านในนี้ไหมครับ？”

มายมิ้นท์กวาดสายตามองครู่หนึ่ง“เป็นอักษรย่อของชื่อคุณ”

แหวนวงนั้นของขา มีอักษรย่อเป็นชื่อของเธอ

เปปเปอร์พยักหน้า“นอกจากอันนี้แล้ว ก็ยังมีอีกครับ？”

“ยังมีอีก？”มายมิ้นท์ขมวดคิ้ว

ตอนนั้นหลังจากที่เธอเลือกแหวนเสร็จแล้ว ก็ให้เจ้าของร้านสลักซื้อของพวกเขาไว้ด้านในเท่านั้น นอกจากนี้ ก็ไม่มีอะไรอย่างอื่น