บทที่ 684 สัญญาณที่ดี

เลขาซินดี้กดเปลือกตาลงต่ำ พลางตอบกลับด้วยความรู้สึกผิด：“ยังไม่ทราบเลยค่ะ ฉันยังไม่ได้รับการวินิจฉัย”

หลายวันมานี้ หล่อนมักจะอาเจียนเหมือนเมื่อสักครู่นี้ อีกทั้งประจำเดือนของเดือนนี้ก็ยังไม่มา ดังนั้นหล่อนจึงสงสัยว่าตนเองท้อง

แต่ว่าจะท้องหรือไม่ หล่อนก็ยังไม่รู้ วางแผนว่าหลังจากเลิกงานวันนี้ ที่ไปซื้อที่ตรวจครรภ์ที่ร้านขายยา

แต่สุดท้ายก็คิดไม่ถึงเลยว่า ยังไม่ทันเลิกงาน หล่อนก็อาเจียนต่อหน้าท่านประธานแล้ว

เพื่อที่จะไม่ให้เรื่องที่เธออาจจะตั้งครรภ์แพร่งพรายออกไป หล่อนยังจำเป็นต้องโกหกเพื่อหลอกท่านประธาน

หล่อนรู้สึกผิดต่อท่านประธานจริงๆ

“เรื่องใหญ่ขนาดนี้ แต่คุณกลับยังไม่ไปตรวจ！”เมื่อมายมิ้นท์ได้ยินสิ่งที่เลขาซินดี้พูด ก็ตะลึงงัน

นี่เป็นเพราะตนเองไม่ดูแลสุขภาพ ก็เลยเป็นโรค

เมื่อเห็นมายมิ้นท์มีท่าทีโกรธเคืองตนเอง ในใจของเลขาซินดี้ที่ปกปิดไว้ ก็อดที่จะรู้สึกละอายใจไม่ได้

แต่ว่าหล่อนก็ยังอดที่จะโกหกต่อไปไม่ได้

เลขาซินดี้ก้มศีรษะลง พลางพูดขึ้นเสียงต่ำว่า ：“หลายวันมานี้ แม่ของฉันอยู่ที่บ้านฉัน ดังนั้นฉันก็เลยไม่ได้รีบไปโรงพยาบาล เกรงแต่ว่าแม่จะเห็นฉันกินยา ถ้าเป็นเช่นนั้นก็คงจะไม่ดี หล่อนอายุแล้ว อีกทั้งยังมีโรคประจำตัว ฉันไม่อยากให้หล่อนเป็นกังวล”

“ถึงจะเป็นแบบนั้น แต่คุณก็ไม่ควรปล่อยไว้นาน？”มายมิ้นท์เม้มริมฝีปาก

เลขาซินดี้ อึมหนึ่งทีราวกับยุง “เดี๋ยวบ่ายนี้ฉันจะไปค่ะ”

“จริงเหรอคะ？”มายมิ้นท์หรี่ตาพลางมองไปที่หล่อน

เลขาซินดี้พยักหน้า“จริงค่ะ ฉันก็รู้ดีว่าไม่ควรปล่อยไว้นาน”

เพราะหากหล่อนตั้งท้องจริงๆ หลังจากที่ตรวจแล้ว หล่อนจะได้หาทางหนีทีไล่

หากไม่ได้ท้อง แต่เป็นเพราะว่าป่วยจริงๆ หล่อนจะได้รีบรักษา

สิ่งนี้สำหรับหล่อนแล้ว ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร

เมื่อมายมิ้นท์เห็นเลขาซินดี้ตอบกลับอย่างแน่ใจ สีหน้าก็ดีขึ้นไม่น้อย แต่ว่าก็เต็มไปด้วยความเป็นกังวล “ในเมื่อคุณก็รู้ว่าไม่สามารถยื้อไว้ได้ คุณพูดแล้วก็ต้องทำให้ได้นะคะ ว่าตอนบ่ายจะไปหาหมอที่โรงพยาบาล คุณเป็นเลขาของฉัน แล้วก็ยังเป็นเพื่อนผู้หญิงด้วยกัน ฉันไม่อยากให้คุณเป็นอะไรไป ถ้าหากคุณเป็นอะไรไป ต่อไปฉันจะหาใครพูดความในใจล่ะคะ อีกทั้งเรื่องงานใครจะช่วยฉัน？”

เมื่อได้ยินคำพูดของมายมิ้นท์ ในใจของเลขาซินดี้ก็เผยความรู้สึกอบอุ่นออกมา แววตาแดงก่ำ “ท่านประธาน ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วงฉัน”

มายมิ้นท์ตบที่ไหล่ของหล่อน“ในเมื่อคุณเป็นเพื่อนของฉัน เพราะฉะนั้นแน่นอนว่าฉันจะต้องเป็นห่วงคุณ แต่ว่าตอนนี้คุณไม่อยากไปคลินิกแล้วจริงๆเหรอคะ？”

มายมิ้นท์ไม่ค่อยวางใจสักเท่าไหร่

เลขาซินดี้ส่ายศีรษะสั่นริกๆ “ไม่ต้องหรอกค่ะ ตอนนี้ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว”

หล่อนย้ำอีกครั้งว่าจะไม่ไปห้องพยาบาล มายมิ้นท์ก็ทำได้เพียงปล่อยไป

เพราะถึงยังไงหล่อนก็พูดแล้ว ว่าตอนบ่ายจะไปตรวจที่โรงพยาบาล ดังนั้นก็ไม่จำเป็นที่จะต้องบังคับให้หล่อนไปห้องพยาบาล

“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ พวกเราออกไปก่อน”มายมิ้นท์ดึงมือออกมาจากไหล่ของเลขาซินดี้

เลขาซินดี้อึมหนึ่งที และตามหลังหล่อนเดินออกมาจากห้องน้ำ

เมื่อกลับมาถึงยังห้องทำงาน มายมิ้นท์ก็นำน้ำผึ้งที่ชงไว้มอบให้กับเลขาซินดี้ “ดื่มน้ำนี้สักหน่อยนะคะ เป็นประโยชน์ต่อกระเพาะ”

เลขาซินดี้มองไปยังน้ำผึ้งสีเหลืองที่อยู่ในน้ำ ในใจก็อดซาบซึ้งไม่ได้ จมูกพลางเป็นสีแดงก่ำ

เมื่อทั้งสองข้างของหล่อนรับแก้วน้ำมา พลางพูดขึ้นด้วยเสียงแหบแห้งว่า “ขอบคุณค่ะท่านประธาน”

“พอได้แล้ว ฉันบอกแล้วไงว่าพวกเราเป็นเพื่อนกัน อีกทั้งนี่ก็เป็นเรื่องง่ายๆที่แม้แต่เด็กก็ทำได้ รีบดื่มเถอะ”มายมิ้นท์ดึงเก้าอี้ทำงานออกมา พลางนั่งลงอีกครั้ง

เลขาซินดี้พยักหน้าติดต่อกัน จากนั้นก็ดื่มน้ำผึ้งที่อยู่ในแก้ว

เมื่อเห็นหล่อนดื่มน้ำผึ้ง มายมิ้นท์ก็ยิ้มออกมา จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมา

ในโทรศัพท์มีข้อความของเปปเปอร์ที่ส่งมา เธอเปิดออกมาดู ข้อความเขียนไว้ว่า：ผมมาถึงโรงพยาบาลแล้ว

ส่วนเวลาที่ปรากฏคือเมื่อหนึ่งนาทีที่แล้ว

มายมิ้นท์เปิดแป้นพิมพ์ออกมา นิ้วมือพิมพ์ตัวอักษรอย่างรวดเร็ว：ค่ะ อย่าลืมฝากถามทุกข์สุขท่านย่าแทนฉันด้วยนะคะ

หลังจากที่ส่งข้อความออกไป เธอก็รออยู่สักพักหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้รับข้อความกลับจาก เปปเปอร์ ในเวลานี้จึงคาดเดาว่าเปปเปอร์ไม่ได้หยิบโทรศัพท์ไว้ในมือ ดังนั้นจึงไม่ได้เห็นข้อความของเธอ