บทที่ 691ความหมายของกำไล

“เอ่อคือ......” มายมิ้นท์ชะงักลงเล็กน้อยแล้วรีบยกมือคลำผม ก่อนจะยิ้มออกมา “อ้อ แบบนี้นี่เอง ฉันคิดว่าคุณมองทะลุกำแพงได้เสียอีก”

“ผมก็หวังว่าผมจะมีตาทิพย์มองทะลุสิ่งกีดขวางได้จริงๆ แหละครับ” เปปเปอร์เลิกคิ้วแล้วตอบ

มายมิ้นท์ได้ยินคำของเขาประโยคนี้ ในใจก็รู้สึกแปลกๆ ขึ้นมา

เธอเงยหน้าขึ้นหรี่ตามอง “คุณอยากจะมีความสามารถ มองทะลุสิ่งกีดขวางได้?”

“ครับ” เปปเปอร์พยักหน้า

มายมิ้นท์รู้สึกแปลกใจขึ้นไปอีก “ทำไมคุณถึงอยากจะมีความสามารถแบบนั้นล่ะคะ คุณคงไม่ได้อยากจะแอบดูใครเปลือยกายใช่ไหม?”

มิน่าล่ะ เธอถึงมีความรู้สึกแปลกๆ

ที่จริงก็ใช่ การที่เขาอยากมีความสามารถพิเศษมองทะลุได้ทุกอย่างมันเป็นความคิดที่แปลกจริงๆ

และจากที่เธอรู้ การที่ผู้ชายอยากจะมองทะลุได้ทุกอย่าง โดยทั่วไปตามธรรมชาติแล้วก็เพราะอยากจะได้มองเห็นร่างเปลือยเปล่าของผู้หญิง

เปปเปอร์ได้ยินคำพูดของมายมิ้นท์ มุมปากของเขาก็อดไม่ได้ที่จะเผยอขึ้นด้วยความรู้สึกเยือกเย็น ต่อจากนั้นก็ใช้นิ้วดีดไปที่หน้าผากของเธอ “คุณคิดอะไรอยู่? ใครกันอยู่ดีไม่ว่าดีจะคอยดูแต่ร่างเปลือยเปล่าของคนอื่น ต่อให้อยากเห็น ผมก็จะเห็นดูแค่ของคุณคนเดียว ไม่ดูของคนอื่น”

เขาพูดขึ้นอย่างจริงจัง

จากนั้นก็ถูกมายมิ้นท์กระทุ้งศอกเข้าให้

มายมิ้นท์อายหน้าแดงเรื่อ หันไปจ้องมองเขาด้วยความหงุดหงิดใจ “ไปได้แล้วค่ะ พูดเรื่องไร้สาระอยู่ได้ ใครจะให้คุณดูร่างเปลือยเปล่าของฉันกัน?”

จริงเลยเชียว ดูคำพูดของเขาเข้าสิ!

เปปเปอร์ลูบไปที่บ่าของมายมิ้นท์เป็นการปลอบโยน “ครับๆ ผมไม่ดูก็ได้”

แม้ว่าปากของเขาจะบอกออกมาเช่นนั้น แต่ภายในใจไม่ได้คิดแบบนี้

ตอนนี้ไม่ให้เขาดู แต่อันในอนาคตสักวันก็ต้องดูๆ อยู่ดี?

เมื่อคิดดังนี้ แววตาของเปปเปอร์ก็เป็นประกาย แต่ในไม่ช้าก็จางหายไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างไรอย่างนั้น แล้วเอื้อมมือมาจูงมือของเธอ

เมื่อพบว่าที่ข้อมือของเธอ นอกเสียจากนาฬิกาข้อมือของสตรีเรือนหนึ่งแล้วไม่มีเครื่องประดับอื่นได้อยู่เลย แต่เปปเปอร์ก็ไม่รู้สึกแปลกใจอะไร

เพราะกำไลนั้น ตอนที่เขาสั่งให้คนนำไปให้เธอไม่ได้กำชับคำใดเอาไว้ ดังนั้นเธอจึงไม่เข้าใจถึงความหมายที่มอบกำไลนี้ให้เธอ ยิ่งไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรจู่ๆ จึงได้มอบกำไลนี้ให้แก่เธอ อีกทั้งยังเป็นกำไลซึ่งดูแล้วเป็นของโบราณ การที่เธอไม่กล้าสวมใส่ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้

“ไปกันเถอะครับ ข้างนอกอากาศเย็น เข้าไปในรถค่อยว่ากัน” เปปเปอร์กุมมือมายมิ้นท์ขึ้นมาแนบไปกับริมฝีปากของเขา แล้วเป่าไออุ่นออกมาทำให้มืออันเย็นยะเยือกของเธออุ่นขึ้นเล็กน้อย

มายมิ้นท์ก็ไม่ปฏิเสธต่อการกระทำของเขานี้

ตอนนี้เมื่อทั้งสองคนก็กลับมาคบกันแล้ว ถ้าหากจะขัดขืนไปเสียทุกอย่างก็ดูไม่เหมือนคนเป็นแฟนกันเท่าไหร่

“ค่ะ” มายมิ้นท์พยักหน้า

เปปเปอร์เปิดประตูรถให้เธอขึ้นไป

มายมิ้นท์เอื้อมมือไปจับผมแล้วงอตัว เพื่อที่เตรียมขึ้นรถ

ในขณะที่ขาข้างหนึ่งของเธอกำลังก้าวเข้าไปบนรถนั้น จู่ๆ เธอก็ได้ยินเสียงชัตเตอร์ดังขึ้น

มายมิ้นท์ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย จากนั้นดึงขาข้างที่ก้าวเข้าไปกลับมา หันหลังกลับไปมองยังต้นเสียงเมื่อครู่ที่ได้ยิน

พุ่มไม้

ที่หลังพุ่มไม้ข้างทาง

“เมื่อสักครู่คุณได้ยินไหมคะ?” มายมิ้นท์จ้องไปที่พุ่มไม้ ดูเหมือนว่าเธอเห็นคนซึ่งอยู่ข้างหลังพุ่มไม้นั้น แล้วหันมาถามชายหนุ่ม

เปปเปอร์พยักหน้าเล็กน้อย “ได้ยินครับ มีคนแอบถ่าย”

“ฉันไม่ได้คิดไปเองจริงด้วย” มายมิ้นท์เม้มริมฝีปาก “ต้องเป็นพวกปาปารัสซีแน่”

“ครับน่าจะเป็นพวกเขา” เปปเปอร์ตอบ

มายมิ้นท์ส่งเสียงหึๆ ออกมาในลำคอ “จริงเลยเชียว ทำไมพวกเขาไม่เอาเวลาไปจับตามองคนในวงการ มาจับตามองฉันทำไม?”

“เป็นเรื่องปกติครับ เพราะเรื่องที่เราคืนดีกันประกาศต่อสาธารณชนแล้ว พวกเขาต้องการจะได้รับรายงานมากกว่าคนอื่น ก็เลยมาดักรออยู่ที่นี่” เปปเปอร์พูด

มายมิ้นท์มองดูเขา “ที่หน้าบริษัทบริษัทตระกูลนวบดินทร์ก็มีปาปารัสซีเหรอคะ?”

“ไม่มีครับ” เปปเปอร์ส่ายหน้า “พวกเขาไม่กล้าไปดักรอที่หน้าบริษัทบริษัทตระกูลนวบดินทร์”

นับตั้งแต่มีคนไปดักรออยู่หน้าประตูแล้วถูกคนของเขาสั่งสอนเข้า ก็ไม่มีใครกล้าอีก

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ในใจของมายมิ้นท์ก็รู้สึกถึงความไม่ยุติธรรม “เหอะๆ เจ้าพวกขี้ขลาด ไม่กล้าไปดักรอหน้าบริษัทตระกูลนวบดินทร์ ก็เลยมาดักรอที่หน้าเทนเดอร์กรุ๊ปของฉันแทน เห็นว่าเทนเดอร์กรุ๊ปเป็นอะไรกัน ไม่ได้การละ ฉันจะต้องไปดูสักหน่อย”

เมื่อพูดจบเธอก็เดินไปทางต้นเสียง

วินาทีที่ขาของเธอก้าวออกไปข้างหน้า ที่บริเวณพุ่มไม้ก็สั่นเล็กน้อย