บทที่ 723 ผมอยากจูบคุณ

“มองคุณทำไมคะ?” ถึงมายมิ้นท์จะไม่เข้าใจ แต่ก็ยังเงยหน้าขึ้นมา และมองไปที่เขา

เปปเปอร์คลี่ยิ้มขึ้นมา “คอยมองดูซิผมจะทำให้คุณลืมคนพวกนั้นไม่ได้ชั่วคราว และอารมณ์ก็เปลี่ยนเป็นดีขึ้นด้วยแน่นอน”

มายมิ้นท์หลุดขำ “คุณนี่ช่างรู้จักชื่นชมตัวเองจริง ๆ เลยนะ”

“ก็มันเป็นเรื่องจริง” เปปเปอร์เชิดคางขึ้นมาเชิดคางขึ้นมาเล็กน้อย ในน้ำเสียงมีความภาคภูมิใจอย่างไม่ปิดบังเลยสักนิด “ว่ากันว่าสิ่งที่สวยงามจะทำให้อารมณ์ของคนดีขึ้นมา ผมหน้าตาไม่หล่อเหรอ?”

มายมิ้นท์มองตาขาวใส่เขาทีหนึ่ง “คุณนี่ไม่รู้จักถ่อมตัวสักนิดเลยจริง ๆ”

“หรือว่าที่ผมพูดมามันไม่เป็นความจริงเหรอ?” เปปเปอร์จ้องมองเธอ

มายมิ้นท์อ้าปากเล็กน้อย แล้วก็พูดไม่ออกไปทันที

ใช่ คำพูดนี้ทำให้เธอไม่มีทางโต้เถียงแบบขัดต่อความคิดในใจได้จริง ๆ

เพราะว่าเขา มีหน้าตาที่ดีมากจริง ๆ ทั้งหล่อทั้งสง่างามในตัวคนเดียวเลย

ไม่ว่ายังไง ผู้ชายอย่างเขานั้น ก็หาได้ยากจริง ๆ

ไม่งั้นดารามายจะชอบเขาตั้งแต่แรกเห็นเลยได้ยังไง?

ดารามายไม่ใช่ว่าจะไม่เคยเจอพวกเต้สักหน่อย และเต้ก็หน้าตาหล่อด้วย แต่เมื่อเทียบกับเปปเปอร์ ยังไงก็ขาดอะไรไปบางอย่าง

อย่างเช่นความเป็นผู้ใหญ่ อย่างเช่นความเคร่งขรึมดูเป็นผู้ดี

และสิ่งเหล่านี้ ก็เป็นสิ่งที่ดูมีเสน่ห์ที่สุดของผู้ชายคนหนึ่ง และก็เป็นสิ่งที่ดึงดูดผู้หญิงได้มากที่สุดด้วย

“ทำไมไม่พูดอะไรแล้วล่ะ?” เปปเปอร์ก้มหน้าลงมาเล็กน้อย ชิดเข้าไปใกล้หูของมายมิ้นท์ และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบแห้งและขรึมต่ำ

สายตาของมายมิ้นท์สั่นไหวเล็กน้อย แล้วก็ตั้งสติกลับมาได้จากอาการเหม่อ “ฉันกำลังคิดเรื่องอะไรบางอย่างอยู่”

“อ๋อ?” เปปเปอร์ชิดเข้าไปใกล้มากยิ่งขึ้น “คิดเรื่องอะไรเหรอ?”

“ไม่บอกคุณหรอก” มายมิ้นท์ผลักเขาออกเบา ๆ “เอาล่ะ รีบปล่อยตัวฉันออกได้แล้ว”

แน่นอนว่าเปปเปอร์ไม่ยอมแน่ และก็ทำเป็นไม่ได้ยิน

ในเมื่อเนื้อชิ้นใหญ่ที่มาถึงปากแล้ว จะปล่อยไปเฉย ๆ ได้ยังไง

พอเห็นว่าเปปเปอร์กอดตัวเองไว้ไม่ยอมปล่อย มายมิ้นท์ก็เข้าใจขึ้นมาทันที ว่าเขาจะเริ่มดื้อดึงอีกแล้ว จึงอดไม่ได้ที่กุมขมับขึ้นมา “เอาล่ะ รีบปล่อยได้แล้ว ได้ยินหรือเปล่า จะได้รีบออกไปจากห้องประชุมสักที”

เธอใช้ข้อศอกกระทุ้งเขาเบา ๆ

แต่ชายหนุ่มก็กอดเธอไว้ไม่ยอมปล่อย และก็ใช้ร่างกายมาทาทับตัวเธอเอาไว้

ตัวของเธออยู่ตรงโต๊ะประชุมอยู่แล้ว พอโดนชายหนุ่มทับตัวลงมา แผ่นหลังของเธอก็แนบลงไปบนโต๊ะประชุม

ส่วนตัวเปปเปอร์ก็แนบชิดกับร่างกายเธอไว้แน่น

ร่างกายส่วนบนของทั้งสองคนแนบชิดกันจนแทบจะไม่มีช่องว่างเลยสักนิด แถมมายมิ้นท์ยังรู้สึกถึงแผ่นอกที่แข็งแกร่งของชายหนุ่มแล้ว รวมทั้งเสียงเต้นตุ๊บๆ ของหัวใจที่เต้นอยู่

มายมิ้นท์โดนเปปเปอร์ทับไว้บนโต๊ะประชุมอย่างแน่นหนา เส้นผมที่ยาวสยายอยู่เต็มโต๊ะ เหมือนกับดอกบัวสีดำดอกหนึ่งที่เบ่งบานอยู่ เสริมกับใบหน้าที่ขาวนวลสวยงามของเธอแล้ว ดูงดงามเป็นอย่างมาก

เปปเปอร์จ้องมองหญิงสาวที่เหมือนดอกไม้ที่เบ่งบานที่อยู่ด้านล่างตัวเองแล้ว ลูกกระเดือกก็ขยับขึ้นเล็กน้อย และดวงตาก็มืดขรึมลงด้วย

พอมายมิ้นท์เห็นท่าทีของเขา ก็รู้แล้วว่าเขาเกิดปฏิกิริยาขึ้นมาแล้ว

เพราะว่าที่น่องขาของเธอ สามารถรับรู้ได้การเปลี่ยนแปลงในที่บางแห่งของเขา

ชั่วขณะหนึ่ง มายมิ้นท์ตื่นเต้นขึ้นมาทั้งตัว ดวงตาแอปริคอทที่งดงามถลึงตาขึ้นจนกลมโต และจ้องมองไปที่ชายหนุ่มอย่างไม่กะพริบ ใบหน้าเรียวเล็กแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างหาที่สุดไม่ได้

ถ้าพูดตามหลักแล้ว สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ ไม่ต้องบอกก็รู้แล้ว และเธอควรจะผลักตัวเขาออก เพื่อจะได้หลีกเลี่ยงไม่ให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นถึงจะถูก

แต่ว่าวินาทีนี้ มือของเธอแตะอยู่บนอกกว้างของชายหนุ่ม แต่กลับไม่ขยับเขยื้อนสักนิด

นอกจากโดนสายตาที่เหมือนกับว่าจะกลืนกินเธอเข้าไปในท้องของชายหนุ่มจ้องมองจนรู้สึกอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงไปทั้งตัวแล้ว สิ่งที่มีมากยิ่งกว่าก็คือ ยังมีความเสียดายอยู่ด้วย

เธอ เสียดายที่ผลักความเป็นชายของชายหนุ่มออกไป

“มายมิ้นท์” ในเวลานี้เอง อยู่ ๆ ชายหนุ่มที่อยู่บนตัวก็เปิดปากพูดขึ้น ร้องเรียกชื่อเธอขึ้นมา น้ำเสียงแหบแห้งไปกว่าเมื่อกี้เยอะมาก แล้วก็ยิ่งดึงดูดคนมากเหมือนกัน ทำให้คนตัวชาไปทั้งตัว

มายมิ้นท์รู้สึกว่าจังหวะการต้นของหัวใจตัวเอง ก็เต้นมากยิ่งขึ้นเหมือนกัน เต้นตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บไป เหมือนกับว่าจะเต้นออกมาจากหน้าอกเลยยังไงอย่างงั้น จนทำให้ลมหายใจของเธออดไม่ได้ที่จะหนักหน่วงขึ้นมาด้วย แล้วก็ตอบอืมไปเบา ๆ เหมือนกับยุงบินไปคำหนึ่ง

น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแล้วก็มีเสน่ห์ และแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายที่ยั่วยวนคนอื่นอยู่เสี้ยวหนึ่ง

ม่านตาของเปปเปอร์หดตัวไปทีหนึ่ง แล้วก็ทาทับเธอแน่นขึ้นไปอีก “ผมอยากจูบคุณ”

ในใจของมายมิ้นท์เบื่อหน่ายขึ้นมาทันที

เมื่อก่อนเขาจะจูบเธอ ล้วนไม่เคยถามก็จูบเลยทั้งนั้น

ครั้งนี้ กลับเปิดปากถามขึ้นมาซะงั้น