บทที่ 726 ผู้ชายที่ปัญญาอ่อนสองคน

“ไม่กลับแล้ว อยู่เป็นเพื่อนคุณที่นี่แหละ” เปปเปอร์พูดขึ้น แล้วก็เดินไปถึงหน้าโซฟา แล้วนั่งลงไปเอง

พอมายมิ้นท์เห็นเขาเป็นแบบนี้ ก็ไม่ได้คิดว่าจะไล่เขาไปด้วย แล้วก็กลับไปที่หลังโต๊ะทำงานของตัวเอง “ก็ได้ ขอแค่คุณไม่คิดว่าน่าเบื่อก็พอ”

“ผมเป็นคนที่ไม่มีความอดทนขนาดนั้นเลยเหรอ?” เปปเปอร์เทน้ำชาให้ตัวเองไปแก้วหนึ่ง แล้วก็หัวเราะเบา ๆ ขึ้นมาคำหนึ่ง

มายมิ้นท์เองก็หัวเราะขึ้นมาทีหนึ่ง แล้วก็ไม่ได้สนใจเขาอีก แล้วก็เอาโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรออกไปสายหนึ่ง

พอเปปเปอร์เห็นว่าเธอเอาโทรศัพท์แนบที่ข้างหู ก็ลูบคลำขอบแก้วชาไปแล้วถามขึ้นว่า “โทรหาใครเหรอ?”

“เต้ค่ะ” โทรศัพท์ยังโทรไม่ติด มายมิ้นท์ก็เลยหาเวลาว่างมาตอบเขา

เปปเปอร์ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที “ลาเต้เหรอ?”

“ค่ะ”

“คุณโทรหาเขาทำไม?” น้ำเสียงของเขาดูหึงหวงเล็กน้อย

ถึงแม้จะรู้ว่าลาเต้ยอมปล่อยมือไปแล้ว แต่ว่าในใจก็ยังมีความรู้สึกอยู่

แค่ด้วยสิ่งนี้ เขาก็ค่อนข้างมีความคิดเห็นต่อตัวลาเต้คนนี้แล้ว

แน่นอนว่ามายมิ้นท์นั้นรู้แล้วว่าทำไมสีหน้าของเปปเปอร์ถึงเปลี่ยนไป แล้วก็ส่ายหน้าอย่างเบื่อหน้าขึ้นมา “แน่นอนว่าก็ต้องขอบคุณเขานะซิ ดารามายสร้างข่าวลือฉันในอินเทอร์เน็ต แล้วเต้ก็เป็นคนที่ออกมาช่วยโพสต์ชี้แจงให้ฉันเป็นอันดับแรก แล้วทามทอยเองก็ใช่ด้วย ดังนั้นอีกเดี๋ยวฉันก็ต้องขอบคุณทามทอยด้วย คุณก็ไม่ต้องมาขี้หึงไปเรื่อยเลยนะ”

เปปเปอร์ตอบหึไปคำหนึ่ง แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก

เอาเถอะ เห็นแก่ที่คนสองคนนี้ทำเพื่อเธอ เขาก็จะใจกว้างหน่อย ไม่ถือสาก็แล้วกัน

ถึงแม้ว่าในใจจะคิดไปแบบนี้อยู่ แต่ว่าสายตาของเขากลับจ้องไปที่มายมิ้นท์อยู่ตลอด หูก็ค่อย ๆ เงี่ยหูฟังขึ้นมาด้วย อย่างกับกลัวว่าสองคนนั้นจะพูดอะไรที่ไม่ควรพูดออกมา

แน่นอนว่ามายมิ้นท์นั้นรู้สึกได้ว่าชายหนุ่มมองมาทางนี้อยู่ตลอด แล้วก็เข้าใจด้วยว่าทำไมชายหนุ่มต้องจ้องมา แล้วก็ส่ายหน้าขึ้นอย่างรู้สึกขำ

พอลาเต้ที่อยู่ปลายสายได้ยินเสียงหัวเราะของเธอ ในหัวสมองก็มีเครื่องหมายคำถามอันใหญ่โผล่ออกมาหนึ่งอัน “มิ้นท์ คุณหัวเราะทำไมกัน?”

พวกเขาเองก็เหมือนกับว่าจะไม่ได้พูดเรื่องน่าขำกันนี่นะ?

มายมิ้นท์สะบัดมือเล็กน้อย “ไม่มีอะไรค่ะ เพียงแต่แค่เห็นคนปัญญาอ่อนคนหนึ่งเท่านั้น เลยอดไม่ได้ที่จะขำขึ้นมาสักหน่อย”

“คนปัญญาอ่อนเหรอ?” เครื่องหมายคำถามบนหัวลาเต้ยิ่งใหญ่ขึ้นมากกว่าเดิม “ใครเหรอ?”

“มันไม่สำคัญหรอก” มายมิ้นท์ไม่ได้คิดว่าจะบอกว่าเขาว่าคนที่ตัวเองพูดนั้นหมายถึงเปปเปอร์

ลาเต้ฟังออกแล้วว่าเธอไม่อยากจะพูด ก็ยักไหล่ขึ้นเล็กน้อย แล้วก็ไม่ได้ถามอะไรอีก

ตรงโซฟาที่อยู่ฝั่งตรงข้าม เปปเปอร์กลับรู้ตัวขึ้นมาแล้วว่าคนที่มายมิ้นท์พูดว่าปัญญาอ่อนนั้นคือตัวเอง จึงอดไม่ได้ที่จะยักไหล่ขึ้นมาเล็กน้อย

ในสายตาเธอ เขาปัญญาอ่อนมากเลยเหรอ?

“อ๋อ ใช่แล้วมิ้นท์” ในตอนที่มายมิ้นท์พูดคุยกับลาเต้ไปไม่กี่ประโยค แล้วกำลังจะวางสายไป แล้วจะโทรหาทามทอยนั้น อยู่ ๆ ลาเต้ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วก็เรียกเธอไว้ด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมขึ้นมาเล็กน้อย

มายมิ้นท์เอาโทรศัพท์กลับไปแนบหูไว้อีกครั้ง ท่าทีก็จริงจังขึ้นมาด้วย “มีอะไรเหรอเต้?”

“เมื่อกี้โรงพยาบาลทางเมืองน้ำรุ้ง โทรศัพท์มาหาผม เป็นโรงพยาบาลที่พ่อแม่ไปคลอดลูกสาวแท้ ๆ ออกมาน่ะ”

“อืม จากนั้นล่ะ?” มายมิ้นท์พยักหน้าขึ้นมา

ลาเต้หรี่ตาลง “จากนั้นทางโรงพยาบาลก็บอกผมว่า เมื่อกี้เยี่ยมบุญส่งคนไปสอบถามเรื่องเมื่อยี่สิบหกปีก่อน เรื่องที่คุณป้าไปคลอดลูก”

“อะไรนะ?” ท่าทีของมายมิ้นท์เคร่งขรึมลง “เยี่ยมบุญไปสอบถามเรื่องนี้ทำไมกันนะ?”

เปปเปอร์ที่อยู่บนโซฟาได้ยินคำพูดของเธอ ท่าทางที่ดื่มชาก็หยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ลุกขึ้นแล้วเดินมาทางเธอ “อะไรเหรอ?”

มายมิ้นท์ส่ายหน้าให้เขาเล็กน้อย และไม่ได้ตอบเขา แต่กลับลาเต้ที่อยู่ปลายสายตอบกลับมา

ลาเต้เองก็ส่ายหน้าเล็กน้อย “ไม่รู้ซิ ทางโรงพยาบาลบอกว่า คนของเยี่ยมบุญก็แค่ถามเรื่องโดยรวมที่คุณป้าคลอดลูกไปหน่อยเท่านั้น แล้วก็จากไปเลย ดังนั้นจึงดูไม่ออกว่าเป้าหมายคืออะไรกันแน่”

“ฉันรู้แล้ว” มายมิ้นท์กัดริมฝีปากล่างไปเล็กน้อย

แล้วลาเต้ก็พูดขึ้นอีกว่า “ไม่ว่ายังไงก็แล้วแต่ ผมรู้สึกว่าในนี้จะต้องไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่ เยี่ยมบุญจะต้องมีแผนอะไรอยู่แน่ ไม่งั้นอยู่เฉย ๆ เขาจะไปสอบถามเรื่องพวกนี้ทำไม มิ้นท์ คุณต้องระวังตัวหน่อยนะ”