บทที่ 730 ทำส่ง ๆ ไปเรื่อย

แต่ชวนชมกลับไม่ได้เปิดปากพูด แล้วมองไปทางคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์

ความหมายชัดเจนมาก ว่าเธออยากให้คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ออกไปก่อน อยากพูดคุยส่วนตัวกับเยี่ยมบุญเท่านั้น

พอคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ดูออกแล้ว สีหน้าก็ขาวซีดไปทันที ในใจก็ยิ่งทุกข์ใจมากยิ่งขึ้น แต่มุมปากก็ขยับเล็กน้อย พยายามคลี่ยิ้มขึ้นมาอันหนึ่ง “ชวนชม ฉันเป็นแม่นะ หรือว่าแกคุยกับพ่อ แล้วฉันอยู่ฟังด้วยไม่ได้เหรอ?”

ชวนชมเบือนหน้าหนีไป และหลบสายตาของเธอไป

การกระทำนี้ของชวนชม ทำให้คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์รู้สึกเหมือนกับว่า มีมีดเล่มหนึ่งแทงมาที่เธออย่างแรง แทงจนหัวใจของเธอแหลกสลาย เจ็บจนแทบหายใจไม่ออก

ลูกสาวไม่อยากให้เธอฟัง แถมยังไม่อยากจะเห็นเธอ ไม่อยากพูดกับเธอ

เธอ……

คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ปิดหน้าไว้ แล้วเริ่มร้องไห้ขึ้นมา

เยี่ยมบุญที่ตัดสินใจจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับความขัดแย้งของสองแม่ลูกมาตลอด พอเห็นสถานการณ์เป็นแบบนี้ หัวคิ้วก็ขมวดกันขึ้นมา สายตาที่มองไปที่ชวนชม ก็แฝงไว้ด้วยความพอใจขึ้นมาเล็กน้อย

ถึงแม้ว่าเขาจะเข้าใจดีว่าคำพูดเมื่อก่อนหน้านี้ของภรรยา จะทำให้ลูกสาวใส่ใจมาก และโกรธมาก

ดังนั้นถ้าลูกสาวจะใส่อารมณ์ใส่ภรรยาบ้าง เขาก็จะทำเป็นมองไม่เห็น

แต่ตอนนี้ ลูกสาวดูเหมือนจะได้คืบเอาศอกเกินไปแล้ว?

ถึงแม้คำพูดพวกนั้นจะทำร้ายคนจริง ๆ แต่ไม่ว่าจะยังไง ความเป็นห่วงความรักและปกป้องที่ภรรยามาต่อลูกสาวนั้นเป็นเรื่องจริง ถึงแม้นั่นจะเป็นแค่การแสดงละครของภรรยา

แต่อย่างน้อย ถึงใจภรรยาจะไม่มีทางสนิทใจกับลูกสาวได้ แต่ก็ยอมแสดงละครไปแบบนี้ แต่ก็ไม่ได้ห่างเหินกับลูกสาวไปตรง ๆ ตามความรู้สึกในใจเลย เขาก็คิดว่า ภรรยาไม่ได้ทำผิดต่อลูกสาวจริง ๆ

เพราะฉะนั้นลูกสาวโกรธภรรยาแค่ครู่เดียวก็พอแล้ว ทำไมจะต้องมาไม่อยากเห็นภรรยาอยู่ตลอดแบบนี้ด้วย?

พอคิดถึงมาเรื่องพวกนี้ น้ำเสียงที่เยี่ยมบุญพูดกับชวนชมก็แข็งทื่อขึ้นมาค่อนข้างเยอะ “พอแล้วชวนชม นี่เป็นแม่ของแกนะ ถึงแม้แม่แกจะมีความผิด แต่แกก็ไม่ต้องเอาแต่โกรธเกลียดอยู่ในใจตลอดก็ได้ อย่างน้อยแกกลับมานานขนาดนี้แล้ว แม่แกก็ไม่ได้ดูแลแกไม่ได้ไม่ใช่เหรอ”

ชวนชมฟังความไม่พอใจและความคิดเห็นที่อยู่ในน้ำเสียงของเขาออกแล้ว ดวงตาก็สั่นไหวครู่หนึ่ง แล้วก้มหน้าไว้ไม่ยอมพูดอะไร

เยี่ยมบุญไม่ได้สนใจเธอ แล้วหันสายตาไปที่คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ ทั้งท่าทีและน้ำเสียงก็อ่อนโยนลงเป็นอย่างมาก “เอาล่ะ คุณออกไปก่อนเถอะ พวกคุณสองคนแม่ลูก ต่างก็สงบสติอารมณ์กันสักหน่อย ถ้ามีเรื่องอะไร รอให้สงบสติอารมณ์ได้แล้ว ค่อยมาคุยกันดี ๆ เถอะ”

คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์จ้องมองไปที่ชวนชม แล้วพยักหน้าให้เล็กน้อย “ได้ค่ะ”

พอพูดจบ เธอก็หมุนตัวไป และเดินไปทางประตูห้องพักผู้ป่วยอย่างคอยเหลียวหลังมามองอยู่เรื่อย

ไม่นาน ประตูห้องพักผู้ป่วยก็ปิดลงอีกครั้ง ในห้องพักผู้ป่วยก็เหลือแต่เยี่ยมบุญและชวนชมแล้ว

เยี่ยมบุญนวดหัวคิ้วเล็กน้อย แล้วก็พูดกับชวนชมที่ก้มหน้าอยู่ขึ้นว่า “ชวนชมอ่ะ ฉันรู้ว่าแกยังใส่ใจกับพวกคำพูดที่แม่แกพูดเมื่อก่อนหน้านี้อยู่ แม่แกก็พูดไม่ถูกจริง ๆ แต่นั่นเป็นเพราะว่าพวกแกแยกจากกันไปตั้งยี่สิบกว่าปี แล้วแกก็เพิ่งจะกลับมาได้ไม่กี่เดือน แม่ของแกก็เลยยังไม่คุ้นเคยกับทุกอย่าง เพราะฉะนั้นถึงได้พูดว่ารู้สึกไม่สนิทใจกับแก แต่ว่าในใจของเธอนั้นรักแก แกลองทำความเข้าใจดูสักหน่อย อีกเดี๋ยวก็ออกไปพูดคุยกับแม่แกดี ๆ รีบขจัดความขัดแย้งออกไป ไม่งั้นถ้ายังทะเลาะกันอย่างนี้ออกไปเรื่อย ๆ มันจะใช่เรื่องยังไง”

“หนูรู้แล้วค่ะพ่อ” ชวนชมกัดริมฝีปากไป และตอบกลับไปเสียงเบาราวกับยุงบิน

ทีแรกเธอกะว่า จะหลอกล่อแม่ให้ดี ๆ สักช่วงหนึ่ง มีแค่แบบนี้ ถึงจะทำให้ต่อไป แม่จะได้ยิ่งรักและเอ็นดูเธอมากขึ้น

แต่ตอนนี้เพราะว่าท่าทีที่ตัวเองมีต่อแม่ พ่อถึงได้เกิดความไม่พอใจบางส่วนกับตัวเอง ทำให้เธอรู้สึกได้ว่า เมื่อเทียบกับความรู้สึกแค่ไม่กี่เดือนที่มีกับตัวเอง ยังไงก็ความรักของสามีภรรยาที่มีมาหลายสิบปีสำคัญกว่ามาก

ระหว่างตัวเองกับแม่ พ่อก็ต้องเลือกแม่อยู่แล้ว