บทที่ 733 คนติดหนึบ

“ไม่ได้ครับ！”เปปเปอร์ได้แนบหน้าผากของเขาใกล้กับหน้าผากของเธอ มองดูเธอด้วยความจริงจังอย่างมาก“คุณไม่เพียงแต่ต้องเชื่อผมภายในใจนั้น ปากก็เช่นกัน ดังนั้นผมจำต้องได้ยินคุณพูด มิเช่นนั้นผมไม่สบายใจ ดังนั้นแล้วคุณต้องพูดครับ ”

มายมิ้นท์ถูกเขาพัวพันจนไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องตกลง“ได้ได้ได้ ฉันพูด ฉันพูดเอง ฉันเชื่อคุณแล้วได้หรือยังคะ？”

เปปเปอร์ได้ยิ้มมุมปากด้วยริมฝีปากอันบางนั้น จึงจะพึงพอใจ

มายมิ้นท์หัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ ได้เอื้อมมือออกไปบีบแก้มของเขา“ทำไมคุณถึงเหมือนเด็กเช่นนั้นล่ะคะ？”

“ผมเป็นแค่ต่อหน้าของคุณเท่านั้นแหละครับ”เปปเปอร์ได้ยืดอกขึ้นเล็กน้อย

มายมิ้นท์รู้สึกถึงความตลก“ดูเหมือนว่าคุณค่อนข้างภูมิใจนะคะ”

“แล้วทำไมจะไม่ภูมิใจล่ะครับ？”เปปเปอร์ได้เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดว่า：“สำหรับผมแล้ว นี่เป็นคำชมที่คุณมีต่อผม”

มายมิ้นท์ได้ส่ายหัว“ฉันไม่ได้ชมคุณนะคะ แต่ว่าหากคุณเต็มใจที่จะคิดว่ามันเป็นคำชมก็ได้ค่ะ”

“งั้นผมจะถือว่ามันเป็นคำชมก็แล้วกันนะครับ”เปปเปอร์ได้ยกแก้วกาแฟขึ้นมาแล้วจิบกาแฟคำหนึ่ง

จากนั้น เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วพูดอีกว่า：“จะว่าไปแล้ว ผมจำได้ว่าครั้งก่อนหลังจากทางเกาหลีได้ส่งเครื่องจักรมาแล้ว คุณก็ได้สั่งให้ทางโรงงานลองประกอบชิ้นส่วนสินค้าชิ้นแรกแล้วใช่ไหมครับ？”

มายมิ้นท์ตอบกลับ“ได้ประกอบเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ สินค้าก็ดีมากเลย”

“หาตัวแทนจำหน่ายได้หรือยังครับ？”เปปเปอร์ได้ถามอีก

มายมิ้นท์พยักหน้า“แน่นอนค่ะ ก่อนที่เครื่องจักรจะมาถึงนั้น ฉันก็ได้ติดต่อกับตัวแทนจำหน่ายแล้วค่ะ ในตอนนี้ฉันไม่ได้อ่อนหัดเหมือนตอนที่พึ่งเริ่มเข้าครอบครองเทนเดอร์กรุ๊ปอีกต่อไปแล้วนะคะ ในหลายเรื่อง ฉันก็จะเตรียมล่วงหน้าไว้ก่อน ไม่รอถึงตอนท้ายมาตื่นตระหนกตกใจจนทำอะไรไม่ถูกค่ะ”

“ไม่เลวนี่ครับ”เปปเปอร์ได้ยิ้มมุมปากแล้วชม

มายมิ้นท์ก็ได้ยิ้มตามขึ้นมาทันที

“ตัวแทนจำหน่ายที่ไหน？”เปปเปอร์ได้วางแก้วกาแฟลงแล้วมองดูเธอ

มายมิ้นท์ได้ตอบกลับว่า：“ยาโต้”

เปปเปอร์ได้พยักหน้าเล็กน้อย“ตัวแทนจำหน่ายนี้ไม่เลว มีชื่อเสียงเป็นระยะเวลานาน แววตาคุณดีมากครับ”

มายมิ้นท์ได้ยิ้มเล็กน้อย“ไม่ใช่เพราะฉันแววตาดีหรอกค่ะ แต่เป็นคุณพ่อของฉันเองที่มีแววตาดี ในเมื่อก่อนตอนที่คุณพ่อของฉันดูแลเทนเดอร์กรุ๊ปนั้น ก็ได้ร่วมมือกับยาโต้อยู่บ่อยครั้ง ประธานใหญ่ของยาโต้ ก็ถือได้ว่าเป็นคุณลุงคนหนึ่งของฉัน ดังนั้นการร่วมงานด้วยนั้นค่อนข้างจะราบรื่น”

เปปเปอร์ได้ตอบกลับ แล้วพูดอีกว่า：“ช่วงนี้ยาโต้ได้เปิดห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ เตรียมจะมีงานตัดริบบิ้นเปิดงานในช่วงสิ้นเดือนนี้ ทางนั้นได้ส่งการ์ดเชิญมาให้คุณหรือยังครับ？”

หากว่าไม่มี เมื่อถึงเวลานั้นเขาก็จะพาเธอไปด้วย

ได้ยินมาว่ายาโต้ได้เรียนเชิญผู้เชี่ยวชาญทางเทคนิคในอุตสาหกรรมหนักมาหลายคน และสามารถพาเธอไปทำความรู้จักได้

อุตสาหกรรมหลักของเทนเดอร์กรุ๊ปคืออุตสาหกรรมหนัก ทันทีที่ได้ออกสู่ตลาดอีกครั้ง ก็ต้องมีการปฏิรูปอย่างแน่นอน

เมื่อถึงเวลานั้น จำเป็นต้องเชิญผู้เชี่ยวชาญหลากหลายมาหารือเกี่ยวกับประเด็นการปฏิรูปที่ตามมา

มายมิ้นท์ไม่รู้ว่าเปปเปอร์กำลังวางแผนเพื่อเธออยู่ เมื่อได้ยินในสิ่งที่เขาพูด ก็ได้เดินไปทางโต๊ะทำงานทางนั้นไป จากนั้นก็ได้เปิดลิ้นชัก แล้วหยิบการ์ดเชิญสีม่วงออกมา“ลองดูว่านี่คืออะไร？”

เปปเปอร์ขมวดคิ้ว“ที่แท้คุณได้รับการ์ดเชิญแล้วหรือ เยี่ยมเลยครับ”

มายมิ้นท์ได้เก็บการ์ดเชิญกลับเข้าไป “ได้รับเมื่อวานน่ะ เดิมทีฉันตั้งใจจะบอกกับคุณหน่อย แต่กลับลืมเลย หากไม่ใช่เพราะคุณถามเมื่อกี้ล่ะก็ ฉันยังคงคิดไม่ถึงเลย”

“เมื่อถึงเวลานั้นแล้วไปกับผมนะ”เปปเปอร์ได้มองดูเธอแล้วเชิญ“ในฐานะที่เป็นคนรักครับ”

มายมิ้นท์ได้เดินไปทางเขาอีกครั้งหนึ่ง“ได้สิคะ”

ได้คบหากันแล้ว และออกงานด้วยกัน แน่นอนว่าเธอไม่มีทางปฏิเสธอยู่แล้ว

“ถ้างั้นก็ตามนี้นะครับ เมื่อถึงเวลาแล้วผมมารับคุณนะครับ”

“อื้อ”มายมิ้นท์พยักหน้าตอบตกลง

หลังจากทานอาหารกลางวันแล้ว เปปเปอร์ก็ได้จากไป

เดิมทีเขาคิดที่จะอยู่ที่นี่ตลอด รอเธอเลิกงาน จากนั้นก็กลับไปที่คอนโดพราวฟ้าด้วยกันกับเธอ

แต่ในระหว่างรับประทานอาหารกลางวันนั้น ผู้ช่วยเหมันตร์ก็ได้โทรมา บอกว่าบริษัทตระกูลนวบดินทร์ทางนั้นมีเรื่องบางอย่างต้องการให้เขากลับไปจัดการ

ด้วยเหตุนี้ เปปเปอร์จึงต้องจากไป

แต่พอตอนที่เขาจะจากไปนั้น สามารถอธิบายได้ว่าชักช้าอย่างมาก สีหน้าท่าทางที่ไม่ต้องการจะไปเช่นนั้นเลย

หากไม่ใช่เพราะเธอเร่งให้เขารีบกลับไปจัดการเรื่องต่างๆตลอดนั้น เกรงว่าท้ายที่สุดแล้วเขาก็คงไม่มีทางไปจริงๆ คงจะอยู่นี่ไม่ไปไหนเลย