บทที่ 76 อุบัติเหตุในลิฟต์

มายมิ้นท์ยืนขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “ชาหวาน ขอบคุณมากนะ ถ้าครั้งนี้ไม่ได้เธอช่วยฉันเอาไว้ ฉันก็ไม่รู้จริงๆว่าควรทำยังไงดี”

เทนเดอร์กรุ๊ปต้องการเงินจำนวนพันล้านถึงจะหมุนเวียนได้ตามปกติ หากธนาคารหลายแห่งนั้นเอาเงินก้อนนี้กลับไป เธอยังไม่รู้เลยว่าจะไปหาเงินพันล้านมาจากที่ไหน

ตอนนี้ชาหวานยื่นมือเข้ามาช่วย แก้ปัญหายากๆนี้แทนเธอ เธอต้องขอบคุณอยู่แล้ว

ชาหวานโบกๆมือ “ประธานมายมิ้นท์ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอกค่ะ แก้ปัญหาแทนเจ้านาย ลูกน้องอย่างฉันควรทำอยู่แล้วค่ะ”

มายมิ้นท์ยิ้มบางๆ ค่อนข้างอบอุ่นใจ

ชาหวานขยับๆริมฝีปาก ยังอยากพูดอะไรอีก แต่จู่ๆมือถือก็ดังขึ้น

เธอหยิบขึ้นมาดู แล้วกดรับด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ฮัลโหล?”

“พี่หวาน พวกเราเจอที่อยู่ของคุณชายอีกแห่งแล้ว พี่จะมาดูหน่อยไหม?”

“ได้ ฉันจะไปซื้อตั๋วเดี๋ยวนี้”

วางสายแล้ว ชาหวานจึงมองไปที่มายมิ้นท์ “ประธานมายมิ้นท์คะ ฉันอยากขอลางานอีกครั้ง มีเรื่องที่สำคัญมากๆ......”

“ไปเถอะ” มายมิ้นท์ยิ้มพูดขึ้น: “รอเธอกลับมาแล้ว ฉันจะเลี้ยงข้าวเธอนะ”

“ขอบคุณค่ะประธานมายมิ้นท์ งั้นฉันไปก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันจะจัดการส่งคนขับรถมารับคุณค่ะ”

พูดจบ เธอก็เก็บมือถือ แล้วรีบออกไปจากห้องส่วนตัว

มายมิ้นท์หยิบตะเกียบขึ้นมา กินอาหารไปนิดหน่อย คาดว่าคนขับรถที่ชาหวานจัดการเอาไว้คงใกล้จะถึงแล้ว จึงเตรียมตัวเช็คบิลกลับเทนเดอร์กรุ๊ป

ตอนที่เธอเพิ่งเดินออกมาจากห้องส่วนตัว ห้องส่วนตัวฝั่งตรงข้ามก็เปิดออกมาพอดี เปปเปอร์กับผู้ช่วยเหมันตร์เดินออกมาจากด้านใน

เมื่อเห็นมายมิ้นท์ ทั้งสองคนต่างก็ตกตะลึง

มายมิ้นท์เองก็ค่อนข้างประหลาดใจ คิดไม่ถึงว่าจะเจอพวกเขาที่นี่

“ประธานเปปเปอร์” มายมิ้นท์เอ่ยปากก่อน ทักทายเปปเปอร์ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

เปปเปอร์ก็พยักหน้าเล็กน้อย ถือเป็นการตอบรับ

ผู้ช่วยเหมันตร์ขยับๆแว่นตา ยิ้มให้มายมิ้นท์อย่างสุภาพ “คุณมายมิ้นท์”

“ผู้ช่วยเหมันตร์สวัสดีค่ะ” มายมิ้นท์ยิ้มกลับไป

เปปเปอร์ขมวดคิ้ว ค่อนข้างไม่สบายใจ

เธอยิ้มกับผู้ช่วยเหมันตร์ได้ แต่เขากลับทำหน้าตายใส่เนี่ยนะ

บรรยากาศรอบๆกายของเปปเปอร์จึงเย็นยะเยือกขึ้นมา

ผู้ช่วยเหมันตร์ตัวสั่นเล็กน้อย ถอยห่างจากเขาด้วยสัญชาตญาณ

มายมิ้นท์ไม่คิดจะถามไถ่สารทุกข์สุกดิบสองคนนี้ หลังจากทักทายแล้ว จึงเดินไปทางลิฟต์

เปปเปอร์ก็เดินไปเช่นกัน

ลิฟต์กำลังขึ้นมา ทั้งสามคนรออยู่หน้าลิฟต์อย่างเงียบๆ ไม่มีใครพูดอะไร บรรยากาศน่าอึดอัดเหลือเกิน

ผู้ช่วยเหมันตร์มองเปปเปอร์ที่อยู่ด้านซ้าย แล้วก็มองมายมิ้นท์ที่อยู่ด้านขวา แค่รู้สึกได้ว่าค่อนข้างกดดัน

ทำไมสองคนนี้ ถึงได้เจอกันนะ?

ผู้ช่วยเหมันตร์นวดๆขมับด้วยความปวดหัว

ติ๊ง ลิฟต์มาแล้ว

มายมิ้นท์เดินเข้าไป เปปเปอร์กับผู้ช่วยเหมันตร์ก็ตามหลังเข้าไป

หลังจากเข้าไป ผู้ช่วยเหมันตร์จึงยืนอยู่ที่มุมอย่างรู้ตัวเอง รับบทเป็นมนุษย์ล่องหน

ประตูลิฟต์ค่อยๆปิด แล้วเริ่มเคลื่อนลง

จู่ๆ ไฟในลิฟต์ก็กะพริบสองครั้ง ทั้งยังมีเสียงกระแสไฟฟ้าดังออกมา

ผู้ช่วยเหมันตร์เงยหน้าขึ้น กลืนน้ำลาย พูดขึ้นอย่างไม่แน่ใจ: “ลิฟต์คงไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?”

เพิ่งพูดจบ ลิฟต์ก็แกว่งไปมาอย่างรุนแรงทันที

มายมิ้นท์กรี๊ดออกมาโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าเล็กๆซีดเผือดด้วยความตกใจ

บวกกับเธอสวมรองเท้าส้นสูง เดิมทีก็ยืนได้ไม่มั่นคงในลิฟต์ที่แกว่งไปมาอยู่แล้ว โซซัดโซเซ จนข้อเท้าพลิกอีก

เธอถึงกับได้ยินเสียงกระดูกเคลื่อนผิดตำแหน่งอย่างชัดเจน

มายมิ้นท์เจ็บจนเหงื่อเย็นๆผุดออกมา หน้าตาเหยเกขึ้นมาทันที

ตอนที่เธอแทบจะฝืนตัวเองไม่ให้ล้มลงไปไม่ไหว จู่ๆแขนข้างหนึ่งก็ยื่นเข้ามาจากด้านหลังของเธอ แล้วโอบเอวของเธอเอาไว้