บทที่ 764 คำขอโทษของเปปเปอร์

ในแววตาที่อ้างว้างของเปปเปอร์ปรากฏความอ่อนโยนออกมาทันที

เขาดึงมือออกมาจากในมือของมายมิ้นท์เบาๆ จะได้ไม่ทำให้เธอตื่น แล้วลูบหัวของเธออย่างเบามือ

ในเมื่อเธออยู่ตรงนี้ คำตอบจึงชัดเจน เหมันตร์บอกเรื่องอุบัติเหตุรถชนให้เธอรู้แล้ว

หลังจากเธอรู้เรื่อง คงตกใจแย่เลยสินะ?

บนใบหน้าของเปปเปอร์ปรากฏความรู้สึกผิดออกมาเล็กน้อย ช่วยเธอปัดผมที่ตกลงมาปกปิดใบหน้า เพื่อให้เธอหายใจได้สะดวกมากขึ้น

เขาดึงมือกลับมา เปิดผ้าห่มออกแล้วลงมาจากเตียง ยืนอยู่ข้างๆเธอ จากนั้นจึงก้มตัวลงไปอุ้มเธอขึ้นมา

มายมิ้นท์ไม่ได้หลับลึกขนาดนั้น หลังจากรู้สึกได้ว่ามีคนสัมผัสตนเองท่ามกลางความฝัน เธอจึงตกใจตื่นขึ้นมาทันที

ลืมตาขึ้นมาก็ได้เห็น ใบหน้าหล่อเหลาที่ยากจะมีคนเทียบได้

แต่มายมิ้นท์คิดว่าตนเองมองผิดไป จึงรีบๆกะพริบตา ทำให้ตนเองตื่นอย่างเต็มที่

หลังจากตื่นเต็มตาแล้วจึงมองอีกที ทว่าใบหน้านั้นยังคงอยู่ตรงหน้า เธอจึงรู้แล้วว่าตนเองไม่ได้มองผิดไป เป็นเขาจริงๆ

บนใบหน้าของมายมิ้นท์จึงปรากฏรอยยิ้มที่ประหลาดใจออกมาทันที “เปปเปอร์คุณ......”

เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็รู้สึกได้ว่าท่าทางของตนเองแปลกๆ จึงหันไปมองเล็กน้อย ถึงพบว่า ตนเองโดนเขาอุ้มอยู่ในอ้อมอก

“ตื่นแล้วเหรอ?” เปปเปอร์ก้มหน้ามองหญิงสาวในอ้อมอก น้ำเสียงอ่อนโยน “ขอโทษนะ ทำให้คุณตื่นเลย”

มายมิ้นท์ส่ายหัว “ไม่หรอก ฉันก็ไม่ได้หลับสนิทด้วย แต่นี่คุณทำอะไรน่ะ รีบปล่อยฉันลงสิ”

เขาเป็นคนเจ็บนะ จะมาอุ้มเธอได้ยังไง

แต่ทว่าเปปเปอร์กลับไม่ฟังคำพูดของเธอ ที่ให้ปล่อยเธอลงไป แต่กลับวางเธอลงบนเตียงทันที บนตำแหน่งที่เขานอนอยู่เมื่อกี้ “ผมเห็นคุณฟุบหลับอยู่ข้างเตียง นอนอย่างนั้นมันไม่ดีต่อกระดูกสันหลังกับคอของคุณมากๆเลยนะ พรุ่งนี้ตื่นมาคงปวดแย่ ก็เลยอยากอุ้มคุณมานอนบนเตียง ให้คุณได้นอนสบายๆหน่อย ไม่คิดว่าจะทำให้คุณตื่น”

“อย่างนี้เอง” มายมิ้นท์ยิ้มเล็กน้อย

ที่ๆเขานอน ยังมีอุณหภูมิของร่างกายเขาหลงเหลืออยู่ หลังจากเธอนอนลงไป ร่างกายจึงรู้สึกได้ถึงความอุ่นทันที

บวกกับคำพูดเมื่อกี้ของเขา ทำให้ในใจของเธอก็อบอุ่นเช่นกัน

“แต่คุณไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก คุณยังเป็นคนไข้อยู่นะ เตียงคนไข้นี่ก็ให้คนไข้นอน ฉันจะนอนอยู่บนนี้ได้ยังไง ดังนั้นคุณนอนเถอะ” มายมิ้นท์พูดๆอยู่ ก็จะเลิกผ้าห่มขึ้นแล้วลงมา

เปปเปอร์จึงขมวดคิ้ว แล้วกดมุมผ้าห่มเอาไว้ ไม่ยอมให้เธอเลิกผ้าห่มขึ้น พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่อนุญาตให้ขัดขืน: “ผมบอกให้คุณนอนก็นอนสิ ห้ามลงมา อย่าดื้อ”

มายมิ้นท์มองเขา พูดไม่ออกบอกไม่ถูก “ทำไมคุณต้องเผด็จการขนาดนี้ล่ะ?”

เปปเปอร์ลูบๆใบหน้าของเธอ “ผมไม่ได้เผด็จการ ผมแค่เป็นห่วงคุณ”

ในใจของมายมิ้นท์ยิ่งอบอุ่น รอยยิ้มบนใบหน้า เปลี่ยนไปอ่อนโยนมากขึ้น

“เอาล่ะ รีบๆนอน ผมเห็นตาคุณยังง่วงอยู่เลยนะ เมื่อกี้นี้ทำให้คุณตื่น คุณต้องนอนไม่เต็มอิ่มแน่ๆ” เปปเปอร์ช่วยห่มผ้าให้เธอแล้วพูดขึ้น

มายมิ้นท์อืมออกมา แต่จู่ๆก็เขยิบไปข้างๆ แล้วตบๆตำแหน่งข้างกาย

เปปเปอร์เลิ่กคิ้ว “นี่คุณทำอะไร?”

“ถึงเตียงจะไม่ใหญ่มาก แต่สองนอนเบียดกันหน่อยก็ไม่ใช่ปัญหา ดังนั้นเรานอนด้วยกันเถอะ” มายมิ้นท์มองเขา

เขาไม่ยอมให้เธอลงไป ส่วนเธอก็ไม่อยากให้คนไข้อย่างเขาฟุบหลับอยู่ข้างเตียงเหมือนเธอเมื่อกี้นี้

ดังนั้น เธอจึงทำได้เพียงให้เขาขึ้นมานอนเบียดกัน

ในทันทีที่เปปเปอร์ได้ยินคำพูดของมายมิ้นท์ แววตาก็เป็นประกายอย่างชัดเจน “นี่คุณกำลังเชื้อเชิญผมเหรอ?”

มายมิ้นท์ค้อนขวับใส่เขา แล้วพูดหยอกเย้า: “ค่ะ ฉันกำลังเชื้อเชิญคุณอยู่ ดังนั้นนายท่าน เปปเปอร์ คุณรีบขึ้นมาเถอะค่ะ”

แววตาของเปปเปอร์ปะปนไปด้วยรอยยิ้ม แต่บนใบหน้ากลับแสร้งฝืนใจตกลง กระแอมเบาๆแล้วตอบกลับ: “ก็ได้ ในเมื่อคุณพูดขนาดนี้ งั้นผมจะขึ้นไปนอนด้วยก็แล้วกัน”