บทที่ 815 ความปรารถนาในอิสรภาพ

ทามทอยหนุนแขนทั้งสองข้างไว้ที่ท้ายทอย “ผมไม่เข้าใจ ถึงคุณกับหล่อนจะไม่ใช่พี่น้องแท้ ๆ แต่ต่างก็เติบโตมาภายใต้การเลี้ยงดูของคุณพ่อของคุณเหมือนกัน ทำไมคุณดีแบบนี้ แล้วเธอเลวแบบนั้นล่ะ? หรือว่าพวกคุณถูกสั่งสอนมาไม่เหมือนกัน?”

มายมิ้นท์ยิ้ม “แน่นอนว่าถูกเลี้ยงดูมาเหมือนกัน แค่ยีนไม่เหมือนกันเท่านั้นเอง”

พูดมาถึงตรงนี้ เธอก็ได้เหลือบมองไปที่ดารามาอย่างเย็นชา “เดิมทีแล้วลำดวนก็ไม่ใช่คนดีอะไร วางแผนท้องดารามายถึงได้แต่งงานกับคุณพ่อของฉัน นอกจากนี้ลำดวน...... สรุปก็คือ ดารามายที่ถูกลำดวนคลอดออกมา จะมีอะไรดีได้? ต่อให้ถูกเลี้ยงดูมาเหมือนกันก็เปลี่ยนแปลงยีนด้วยที่ดารามายได้รับการสืบทอดมาจากลำดวนไม่ได้”

“การอธิบายแบบนี้น่าสนใจจริง ๆ แฮะ” ทามทอยพยักหน้า “มิน่าคุณถึงได้ตามหาคนเป็นพ่อที่มียีนที่ดีเป็นพิเศษ เพราะอยากจะยับยั้งยีนด้อยของดารามายที่ได้มาจากลำดวนไปนี่เองหรอกเหรอ?”

มายมิ้นท์พยักหน้าเล็กน้อย “ประมาณนั้น ในเมื่อต้องการปลูกฝังเลี้ยงดูผู้สืบทอดของตระกูลกิตติภัคโสภณ ทางยีนจะละเลยไม่ได้ ฉันไม่อยากจะเลี้ยงผู้สืบทอดที่มีนิสัยเหมือนกับดารามายหรอกนะ”

“ลำบากคุณจังเลยนะ” ทามทอยยื่นมือออกมา อยากจะตบไหล่เพื่อปลอบประโลมเธอสักหน่อย

แต่ในตอนที่มือของเขาวางอยู่บนอากาศเหนือไหล่ของเธอนั่นเอง เขาก็พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ และงอนิ้วมือเล็กน้อย จากนั้นสายตาก็หม่นหมองลงและเก็บมือกลับคืนมา แล้วล้วงเข้าไปในกระเป๋าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ดารามายเคยรังแกคุณขนาดนั้น คุณยังจะช่วยเธอเลี้ยงลูกอีก”

มายมิ้นท์ส่ายหัว “ฉันไม่ได้ช่วยหล่อนเลี้ยงลูก ฉันช่วยตระกูลกิตติภัคโสภณ”

เธอนวดขมับ “แม้ว่าฉันเองก็เป็นลูกสาวตระกูลกิตติภัคโสภณ แต่ก็ไม่ได้มีสายเลือด ดารามายได้วางยาคุณพ่อ และยังได้ทำเรื่องเลวร้ายอย่างอื่นอีก จุดจบของหล่อนจะต้องอยู่ในคุกตลอดชีวิต ไม่สามารถแต่งงานมีลูก แล้วฉันก็ไม่อยากให้ดารามายให้แต่งงาน คนอย่างดารามายไปแต่งงานกับคนอื่น ไม่เท่ากับเป็นการทำร้ายผู้ชายคนนั้นหรอกเหรอ? ดังนั้นเพื่อให้ดารามายทิ้งลูกที่มีสายเลือดของ ตระกูลกิตติภัคโสภณที่แท้จริงเอาไว้ ฉันจึงต้องวางแผนนี้”

ทามทอยมองเธอ ด้วยสายตาที่สลับซับซ้อน “พูดตามตรงแล้ว คุณก็แค่คิดว่ารู้สึกผิดถ้าหากตัวเองหรือทายาทของตัวเองสืบทอดตระกูลกิตติภัคโสภณเท่านั้นเอง คุณคิดว่าตัวเองไม่มีสายเลือดของ ตระกูลกิตติภัคโสภณ ดังนั้นต่อให้สืบทอดตระกูลกิตติภัคโสภณ ก็สืบทอดอย่างไม่สบายใจ ผมพูดถูกไหม?”

มายมิ้นท์เงยหน้าหน้ามองเขา ริมฝีปากแดง ๆ เปิดออกเล็กน้อย แสนนานถึงได้พูดออกมา เธอตอบรับ “คุณพูดถูก ฉันก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่ชอบได้อะไรมาแบบเปล่า ๆ ยิ่งไม่ชอบติดค้างน้ำใจคนอื่น ถ้าหากฉันไม่รู้ว่าตัวเองไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของตระกูลกิตติภัคโสภณ งั้นฉันสืบทอดทุกอย่างของตระกูลกิตติภัคโสภณ ก็จะไม่รู้สึกกดดันอะไร และยิ่งจะไม่อยากให้ดารามายมีลูก ลูกของตัวเองสืบทอดทุกอย่างของตระกูลกิตติภัคโสภณ มันก็เป็นสิ่งสมควรแล้ว แต่ฉันกลับไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของตระกูลกิตติภัคโสภณ แม้จะมีชื่อในทะเบียนบ้านของตระกูลกิตติภัคโสภณ มีสิทธิ์ในการสืบทอดอย่างเปิดเผย แต่ในใจของฉันก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ”

พูดมาถึงตรงนี้ เธอก็ทอดถอนใจด้วยแววตาเหม่อลอย “คุณพ่อเลี้ยงฉันมาจนโต ก็นับเป็นบุญคุณใหญ่หลวงแล้ว ฉันตอบแทนไม่ได้ และตอบแทนไม่หมด ถ้าหากฉันสืบทอดทุกอย่างของตระกูลกิตติภัคโสภณ และยังให้ลูกของตัวเองมาสืบทอดต่อในอนาคต และเมื่อสืบทอดต่อกันเป็นรุ่น ๆ ไป ยังจะมีใครจำสายเลือดที่แท้จริงของตระกูลกิตติภัคโสภณได้อีก? ดังนั้นฉันจึงอยากจะให้ดารามายมีลูกทิ้งไว้สักคน ให้เด็กคนนี้กลายเป็นผู้สืบทอดของฉันในอนาคต สืบทอดตระกูลกิตติภัคโสภณ และฉันก็จะคืนตระกูลกิตติภัคโสภณให้กับคนที่มีสายเลือดของตระกูลกิตติภัคโสภณที่แท้จริงไป นี่เป็นวิธีตอบแทนคุณพ่อ เพียงวิธีเดียวที่ฉันนึกขึ้นมาได้”

“ผมเข้าใจคุณ” ทามทอยมองเธอ “ที่จริงแล้วผมคิดว่า ไม่จำเป็นต้องคิดมากแบบนั้น แม้คุณจะไม่มีสายเลือดแล้วยังไงล่ะ คุณเป็นลูกสาวที่คุณพ่อของคุณยอมรับ ในหัวใจคุณพ่อของคุณ คุณได้เป็นลูกสาวแท้ ๆ ของเขาไปแล้ว เช่นนั้นคุณสืบทอดทุกอย่างของตระกูลกิตติภัคโสภณ ความจริงแล้วมันก็ไม่มีอะไร เพราะนามสกุลกิตติภัคโสภณนั้น คุณก็ได้สืบทอดมาแล้ว มีบางครั้ง ความจริงแล้วสายเลือดไม่ได้สำคัญอะไร แต่นามสกุลถึงเป็นสิ่งสำคัญที่สุด”

มายมิ้นท์ยิ้มอ่อน ๆ “ฉันรู้ แต่ฉันได้ตัดสินใจแล้ว ไม่อยากจะเปลี่ยนใจอีก”

“แล้วคุณรับได้เหรอ?” ทาทอยขมวดคิ้ว “คุณบริหารเทนเดอร์กรุ๊ปมาอย่างยากลำบาก สุดท้ายแล้วกลับไม่ใช่ของลูกของคุณ แต่กลับมอบให้ลูกของดารามาย ในใจของคุณไม่รู้สึกเสียดายสักนิดเลยเหรอ?”

มายมิ้นท์ส่ายหน้า “ไม่หรอก ตั้งแต่เล็กจนโตความฝันของฉันไม่ใช่บริหารบริษัท แต่อยากเป็นจิตรกรคนหนึ่ง ฉันชอบวาดภาพ แต่ความฝันนี้ นอกจากเปปเปอร์แล้ว ฉันก็ไม่เคยบอกใครมาก่อนเลย”

“เอ๊ะ!” ทามทอยดวงตาเป็นประกายขึ้นมา “แบบนี้ก็หมายความว่า ผมเป็นคนที่สองที่รู้?”

มายมิ้นท์ยิ้มอ่อน ๆ “ใช่ คุณเป็นคนที่สอง แม้แต่คุณพ่อและลาเต้ฉันก็ไม่เคยบอกมาก่อน”

ทามทอยยิ้มแก้มปริ ดูก็รู้ว่าอารมณ์ดีมาก “นับเป็นเกียรติของผมจริง ๆ”