บทที่ 82 รังเกียจฉันใช่ไหม

ส้มเปรี้ยวลดเปลือกตาลง ปกปิดแววตาที่มืดมนไว้ ปากก็ตอบอย่างวุ่นวาย “ฉันเปล่านะคะ คุณเกศวดีคุณเข้าใจผิดแล้ว ฉัน……”

“เธอไม่ต้องพูดแล้ว!” เกศวดีหัวเราะเยาะขัดจังหวะเธอ “ส้มเปรี้ยวเธอจำไว้ให้ดี เราเลิกคบกัน ฉันไม่มีทางปล่อยเธอไปเด็ดขาด คอยดูเถอะ!”

พูดจบ เกศวดีก็วางสายไป

ส้มเปรี้ยวมองหน้าจอโทรศัพท์ เม้มริมฝีปากที่ค่อนข้างซีด

จริงๆ แล้วข่าวตอนเช้าเกี่ยวกับตระกูลเสนาประกรเกิดเรื่อง เธอเห็นมันแล้ว และเตรียมตัวที่จะโดนเกศวดีตำหนิเธอตั้งนานแล้ว

แค่ไม่คิดว่าเกศวดีจะเกลียดชังเธอลึกซึ้งขนาดนี้ แถมยังขู่ว่าจะไม่ปล่อยเธอไป

ส้มเปรี้ยวกำฝ่ามือ ในใจเริ่มประหม่าเล็กน้อยแล้ว

ถึงแม้ตระกูลเสนาประกรจะหมดอำนาจแล้ว แต่อย่างไรแล้วก็ยังอยู่ในข้าราชการ หากต้องการจัดการเธอหรือตระกูลภักดีพิศุทธิ์ ก็ยังทำได้อยู่ ดังนั้นเธอต้องทำอะไรบางอย่าง

เมื่อคิดแบบนี้ ส้มเปรี้ยวก็กัดปาก จากนั้นก็หยิกแขนตัวเองอย่างแรง น้ำตาไหลออกมาทันที หยิบกระเป๋าเดินออกไปจากห้อง ให้คนขับรถขับพาตนไปที่บริษัทตระกูลนวบดินทร์

คนที่บริษัทตระกูลนวบดินทร์ล้วนรู้จักเธอ ก็ไม่มีใครหยุดเธอ

ส้มเปรี้ยวขึ้นไปชั้นบนสุดอย่างราบรื่น ผลักเปิดห้องทำงานของเปปเปอร์

“เปปเปอร์……” ส้มเปรี้ยวน้ำตาไหลรินเดินเข้าไป เรียกเปปเปอร์อย่างสะอึกสะอื้น

เปปเปอร์กำลังคุยเรื่องงานกับทามทอยอยู่ ขณะที่กำลังพูดเรื่องสำคัญ จู่ๆ เธอข้ามา ทั้งสองก็ต้องหยุด

“เฮ้ คุณส้มเปรี้ยวเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?” ทามทอยลูบคาง มองส้มเปรี้ยวอย่างล้อเล่น

ส้มเปรี้ยวไม่สนใจเขา แค่น้ำตาคลอมองเปปเปอร์

เปปเปอร์วางเอกสารในมือลงแล้วยืนขึ้นมา ขมวดคิ้วถาม “ส้มเปรี้ยว คุณเป็นอะไร?”

ส้มเปรี้ยวคว่ำลง วิ่งโผเข้าไปในอ้อมกอดเขาทันที

เปปเปอร์ยกแขนสองข้างขึ้นกลางอากาศไม่กี่วินาที จากนั้นก็วางลง โอบไหล่และแผ่นหลังเธอไว้ ลูบมันเบาๆ

“นายออกไปก่อนเถอะ” ประโยคนี้เขาพูดกับทามทอย

ทามทอยยักไหล่ มองส้มเปรี้ยวในอ้อมแขนเขาอย่างมีความหมายลึกซึ้งก่อนจะหันตัวออกไป

ในห้องทำงานเหลือแค่ส้มเปรี้ยวและเปปเปอร์สองคนแล้ว

ส้มเปรี้ยวถึงได้ถอยออกมาจากอ้อมกอดเขา เงยหน้าขึ้นแล้วพูดอย่างน้อยใจ “เปปเปอร์ ครอบครัวคุณเกศวดีเกิดเรื่องแล้ว คุณเกศวดีตำหนิฉัน แถมยังบอกว่าจะไม่ปล่อยฉันไปด้วย ทั้งๆ ที่……ทั้งๆ ที่ฉันไม่ได้เป็นคนให้เธอไปจัดการคุณมายมิ้นท์สักหน่อย ทำไมเธอต้องโทษฉันด้วยล่ะ ฉันไม่เข้าใจ”

“จัดการมายมิ้นท์?” เปปเปอร์หรี่ตา “มันเกิดอะไรขึ้น?”

ในใจส้มเปรี้ยวค่อนข้างโกรธ

เธอพูดไปตั้งเยอะ

เขาจับใจความได้สี่คำ!

ถึงแม้ในใจจะคิดแบบนี้ แต่ส้มเปรี้ยวก็ไม่กล้าแสดงออกไป ร้องไห้ตอบกลับ “เมื่อวานคุณเกศวดีมาเยี่ยมฉันที่โรงพยาบาล ถามฉันว่าเข้าโรงพยาบาลได้ยังไง ฉันบอกว่าฉันโดนคนที่ตามจีบคุณมายมิ้นท์ลักพาตัวไป จากนั้นคุณเกศวดีก็บอกว่าอยากช่วยฉันแก้แค้นโดยการไปทำให้คุณมายมิ้นท์เดือดร้อน ฉันห้ามเธอแล้ว แต่เธอไม่ฟัง ตอนนี้คุณเกศวดีมาโทษฉัน บอกว่าฉันทำลายเธอและตระกูลเสนาประกร ฮือๆๆ ……”

เธอเหมือนได้รับความอยุติธรรมมหาศาล ขณะที่พูดอยู่ ก็ร้องไห้ขึ้นมาอีก

เปปเปอร์เห็นเธอร้องไห้เสียใจแบบนี้ ก็ค่อนข้างสงสาร ยกศีรษะเธอขึ้นมา เอากระดาษเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำตาให้เธอ “เอาล่ะ อย่าร้องไห้เลย”

“เปปเปอร์ ตอนนี้คุณเกศวดีบอกว่าจะไม่ปล่อยฉันไป ฉันควรทำยังไงดี? ฉันกลัวมาก” ส้มเปรี้ยวมองเขาด้วยดวงตาที่แดง

เปปเปอร์เม้มปากบางอย่างเย็นยะเยือก “ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะไม่ให้เธอทำร้ายคุณได้”

“อืม ฉันเชื่อคุณนะเปปเปอร์” ส้มเปรี้ยวสูดจมูก พิงหน้าอกเขา ทำท่าทางพึ่งพาอาศัย

อย่างไรก็ตามในสถานที่ที่เขามองไม่เห็น มุมปากเธอยกขึ้นมาเล็กน้อย ในดวงตามีแสงมืดอันมีชัยเคลื่อนผ่านไป

มีการคุ้มครองจากเขา เกศวดีไม่เป็นโล้เป็นพายแล้ว

เพราะตระกูลนวบดินทร์ ไม่ใช่นักธุรกิจที่เรียบง่าย

“ตอนนี้ไม่กลัวแล้วใช่ไหม?” เปปเปอร์ใช้นิ้วโป้งเช็ดน้ำตาหยดสุดท้ายที่หางตา

ส้มเปรี้ยวส่ายหน้า “ไม่กลัวแล้ว เปปเปอร์คุณดีกับฉันจริงๆ”

“คุณคือคู่หมั้นของฉัน ฉันต้องดีกับคุณอยู่แล้ว อีกอย่างเมื่อหกปีก่อนตอนเราเจอกันครั้งแรก ฉันเคยพูดแล้วว่าฉันจะปกป้องคุณตลอดไป คุณลืมแล้วเหรอ?” เปปเปอร์มองเธอด้วยแววตาอ่อนโยน