บทที่ 849 ถูกปล้นของ

วางโทรศัพท์ลง มายมิ้นท์มองไปทางผู้จัดการ“ห่อสองชุดนี้เถอะ เช็กบิล”

“ได้ค่ะ”ผู้จัดการพยักด้วยรอยยิ้ม ต่อจากนั้นก้าวไปข้างหน้าหยิบสองชุดมาพาดไว้บนแขน และนำพามายมิ้นท์เดินไปที่แคชเชียร์

หลังจากที่ห่อเสื้อผ้าเสร็จ ผู้จัดการก็มอบถุงทั้งสองใบให้มายมิ้นท์“คุณมายมิ้นท์ แค่จ่ายค่าชุดของคุณก็ได้แล้ว ไม่ต้องจ่ายของประธานเปปเปอร์”

“ว่ายังไงน่ะ?”มายมิ้นท์หยุดการกระทำหยิบการ์ดในทันที

ผู้จัดการอธิบายด้วยรอยยิ้มว่า“คือแบบนี้ค่ะ บิลของนายฟูส่วนใหญ่จะเก็บเป็นรายปี ในวันสุดท้ายของปี พวกเราจะไปถึงที่เพื่อชำระบิลทั้งหมดของปีนี้”

“ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง”มายมิ้นท์พยักหน้าในทันที

ลูกพี่ใหญ่ร่ำรวยในแวดวง ส่วนใหญ่ก็จ่ายเงินรายปี

“โอเค งั้นก็รูดการ์ดเถอะ”มายมิ้นท์ยื่นการ์ดตัวเองให้

หลังจากที่รับมาแล้ว กลับไม่ได้รีบร้อนที่จะรูดการ์ด แต่มองดูมายมิ้นท์แล้วถามว่า: “คุณมายมิ้นท์ ประธานเปปเปอร์พูดทางโทรศัพท์ก่อนหน้านี้ว่า ชุดของคุณรวมกับบิลของเขาได้ คุณ…….”

“ไม่ต้อง”มายมิ้นท์รู้ว่าข้างหลังเธอจะพูดอะไร ส่ายหน้าปฏิเสธ“ฉันเป็นคนสั่งชุด ฉันอาศัยใช้สิทธิ์วีไอพีของเขาแล้ว ก็ไม่ใช้เงินของเขาแล้ว”

“แบบนี้เหรอ ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”ผู้จัดการยิ้มเล็กน้อย แล้วยื่นบัตรให้พนักงานที่แคชเชียร์

อันที่จริงเธอค่อนข้างไม่ค่อยเข้าใจ

สองคนนี้ก็คบหากันแล้วไม่ใช่เหรอ?

ทำไมซื้อของ ยังต้องแบ่งแยกชัดเจนขนาดนี้ด้วย?

แม้ว่าชุดราคาจะแพงมาก แต่ประธานเปปเปอร์ก็ไม่ขาดเงินแค่นี้ เงินแค่นี้ สำหรับประธานเปปเปอร์ ก็แค่เล็กน้อย

คุณมายมิ้นท์ ทำไมไม่ยอมใช้เงินของประธานเปปเปอร์ด้วย?

มีคำถามมากมายในใจ แต่ผู้จัดการไม่ได้ตั้งใจจะถามออกไป

ยังไงซะ นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของทุกคน ถามออกไป ก็ละลาบละล้วง

“คุณมายมิ้นท์ โปรดเก็บการ์ดของคุณไว้ให้ดีด้วยค่ะ”หลังจากที่รูดการ์ดเสร็จ ผู้จัดการยื่นการ์ดของมายมิ้นท์คืนให้กับมายมิ้นท์

มายมิ้นท์รับมาตอบด้วยรอยยิ้มว่า: “โอเคค่ะ งั้นฉันกลับก่อนนะ”

“คุณมายมิ้นท์เดินทางกลับดีๆค่ะ”ผู้จัดการส่งเธอออกจากร้าน

มายมิ้นท์เดินออกจากห้างสรรพสินค้า เดินไปตรงหน้ารถของตัวเอง เตรียมที่จะกลับคอนโดพราวฟ้า

หลังจากอยู่ในร้านเสื้อผ้าสองชั่วโมง ตอนนี้ก็ห้าโมงกว่าแล้ว ทางบริษัทก็น่าจะเลิกงานแล้ว ก็ไม่ต้องกลับไปแล้ว ตรงกลับไปเตรียมอาหารเย็น

เปปเปอร์พูดทางโทรศัพท์ก่อนหน้านี้ว่า คืนนี้เขาจะกลับมาดึกหน่อย หลังเลิกงาน จะกลับไปเอาของที่คฤหาสน์ตระกูลนวบดินทร์หน่อย

ก็ไม่รู้ว่า เขาจะเอาของอะไร

มายมิ้นท์ส่ายหน้า ไม่ได้คิดมาก มาถึงหน้ารถ ก้มหน้าเอากุญแจรถออกมาจากในกระเป๋า และเตรียมขึ้นรถ

ในเวลานี้ ชายหนุ่มสวมหน้ากากกับหมวกแก๊ป และแจ็กเกตสีดำเดินมาจากฝั่งตรงข้าม

ในตอนแรก ผู้ชายคนนี้เดินโดยไม่มีอะไรผิดปกติ ราวกับว่าเป็นเพียงคนสัญจรธรรมดาจริงๆ

ดังนั้น หลังจากที่มายมิ้นท์มองแวบหนึ่ง ก็ไม่ได้สนใจมากนัก

อย่างไรก็ตามตอนที่ผู้ชายคนนั้นเดินผ่านเธอ จู่ๆก็ลงมือ คว้าถุงทั้งสองใบในมือของเธอในทันที จากนั้นแย่งอย่างรุนแรง

ที่หิ้วของกระเป๋ามีความเปราะบางมากโดยเนื้อแท้ จะทนต่อแรงดึงได้ของผู้คนขนาดนี้ได้ยังไง

นี่ก็ขาดในทันที

ถุงทั้งสองก็ตกลงอยู่บนพื้น กระแทกที่ขาของมายมิ้นท์

กล่องในถุงแข็ง วินาทีที่กระแทกโดนมายมิ้นท์ มายมิ้นท์ก็คร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด

ผู้ชายคนนั้นฉวยโอกาสที่มายมิ้นท์เจ็บปวด ก้มตัวอย่างรวดเร็ว เก็บถุงทั้งสองใบขึ้นมา กอดไว้แล้ววิ่งหนี

ในที่สุดมายมิ้นท์ก็หายจากอาการช็อกจากการถูกปล้นสิ่งของ เมื่อรู้ว่าตัวเองเจอกับการปล้น ไม่ได้สนใจต่อความเจ็บปวดที่เท้า ขึ้นรถในทันที ก็ไล่ไปตามทิศทางของผู้ชายคนนั้น

ยังไงเธอก็คิดไม่ถึงว่า ตัวเองจะซวยขนาดนี้ ออกมาก็เจอกับการปล้น

เกรงว่าจะเป็นโลโก้ของถุงทั้งสองใบนั้น ที่ดึงดูดความสนใจของโจรนั้น

ยังไงซะก็เป็นแบรนด์หรูระดับท็อป ไม่ว่ามีอะไรอยู่ในนั้น ก็มีค่ามาก และทำให้คนโลภได้ง่าย

มายมิ้นท์จับพวงมาลัยด้วยมือทั้งสองข้าง จ้องมองผู้ชายคนนั้นที่วิ่งอย่างรวดเร็วด้วยสีหน้าไม่พอใจ