ตอนที่ 89
บทที่ 89 การเคลื่อนไหวในเวยโป๋
October 22, 2026
บล็อกเกอร์พูดอย่างอิจฉาระหว่างการถ่ายทอดสดของตนเอง “เห็นหรือยังคะ พี่ชายกับพี่สาวหวานกันมาเลยล่ะ”
“เห็นแล้วๆ อวดความรักกันมากไปแล้ว”
“พริกแซ่บก็ต้องรีบหาแฟนหล่อเท่แบบพี่ชายดีกว่า แบบนี้จะได้ไม่ต้องอิจฉา ฮ่าๆๆ”
“ข้างบนจริงจังไหม ถ้าพริกแซ่บหาแฟนได้ ก็คงไม่โสดจนถึงตอนนี้หรอก!”
เห็นการแซวของเหล่าแฟนคลับ บล็อกเกอร์พริกแซ่บก็ทั้งโกรธทั้งขำ “ถ้าพวกคุณเป็นแบบนี้อีก ฉันจะไม่ให้พวกคุณดูพี่ชายพี่สาวแล้ว”
“อย่าๆๆ เราไม่พูดแล้ว” เหล่าแฟนคลับรีบยอมจำนน
บล็อกเกอร์พริกแซ่บทำเสียงฮึดฮัดอย่างภูมิใจ ยังไม่เลื่อนกล้องออก เล็งไปที่มายมิ้นท์และเปปเปอร์สองคนนั้นต่อ
ขนมผิงก็เป็นแฟนคลับพริกแซ่บเช่นกัน เทคนิคการแต่งหน้ามากมายก็เรียนจากระหว่างการถ่ายทอดสดของพริกแซ่บ
สิ่งที่เธอคาดไม่ถึงก็คือ ตัวเองจะเห็นมายมิ้นท์และเปปเปอร์ระหว่างการถ่ายทอดสดของพริกแซ่บจริงๆ
“ไม่ได้การ ต้องบอกส้มเปรี้ยว!” ขนมผิงวางแท็บเล็ตลง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาส้มเปรี้ยว
ส้มเปรี้ยวกำลังนั่งมาส์กหน้าอยู่หน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้ง เห็นเบอร์ที่โชว์ขึ้น ก็เอ่ยปากด้วยเสียงอ่อนโยน “ผิง โทรมาหาฉันมีอะไรเหรอ?”
“ส้มเปรี้ยว เธอรีบดูลิงก์ถ่ายทอดสดที่ฉันส่งไปเร็วเข้า” ขนมผิงพูดเร่งอย่างรวดเร็ว
ส้มเปรี้ยวจัดการหงายขอบมาส์กขึ้นมา “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
“โอ๊ย ก็มายมิ้นท์ไง หล่อนยั่วประธานเปปเปอร์อีกแล้ว!”
“เธอว่าไงนะ?” ส้มเปรี้ยวดวงตาหดลง ดึงมาส์กออกจากใบหน้า
ขนมผิงทำเสียงฮึดฮัดอย่างขุ่นเคือง “หล่อนไร้ยางอายเกินไปแล้วจริงๆ หย่ากับประธานเปปเปอร์แล้ว ตัวเองก็มีแฟนแล้ว ยังไปยุ่งกับประธานเปปเปอร์อีก ตามไปถึงโรงยิม”
ส้มเปรี้ยวฟังเข้าใจคร่าวๆ แล้ว ก็คือตอนนี้มายมิ้นท์กับเปปเปอร์กำลังอยู่ในโรงยิม ดูการแข่งบาสของปีโป้
เปปเปอร์ไปดูการแข่งเป็นเรื่องปกติ อย่างไรแล้วปีโป้ก็เป็นน้องชายเขา
แต่มายมิ้นท์ไปทำไมอีก หกปีมานี้ที่เธออยู่ตระกูลนวบดินทร์ก็ถูกปีโป้ข่มเหงไม่น้อย ตามหลักการ เธอไม่อาจไปสนับสนุนปีโป้ได้ หรือเป็นอย่างที่ผิงพูดจริงๆ คือไปยุ่งกับเปปเปอร์?
ขณะที่คิด ส้มเปรี้ยวก็กัดปาก รีบลุกขึ้นเดินไปที่หน้าคอมพิวเตอร์ คลิกลิงก์ที่ขนมผิงส่งมา
เห็นภาพมายมิ้นท์กับเปปเปอร์นั่งด้วยกันระหว่างการถ่ายทอดสด แววตาเธอมืดมนอย่างมากในพริบตาเดียว
“ส้มเปรี้ยว ยังอยู่ไหม?” ขนมผิงถาม
แววตาส้มเปรี้ยวหลบหลีกเล็กน้อย เก็บสายตาอันน่ากลัว แล้วตอบกลับอย่างไม่เต็มใจ “ผิง ฉันยังอยู่……”
ฟังออกถึงความเสียใจในน้ำเสียงเธอ ขนมผิงก็ยิ่งโกรธ “ส้มเปรี้ยว มายมิ้นท์นั่นไม่เห็นเธอในสายตาจริงๆ เราปล่อยหล่อนไปไม่ได้เด็ดขาด ตอนนี้เราไปคิดบัญชีเธอที่โรงยิมกัน!”
“ไม่ได้นะผิง เราไม่มีบัตรผ่านประตู เข้าไปไม่ได้” ส้มเปรี้ยวก้มศีรษะ ทำหน้าจะร้องไห้ แต่แสร้งทำเป็นเข้มแข็ง “อีกอย่างไม่แน่เราอาจจะเข้าใจผิดก็ได้นะ คุณมายมิ้นท์แค่ไปดูการแข่งเฉยๆ”
“เข้าใจผิดอะไรอ่า ส้มเปรี้ยวเธอใจดีเกินไปแล้ว ชอบคิดกับคนอื่นในแง่ดี” ขนมผิงกระทืบเท้าด้วยความขุ่นเคือง “เธอยังไม่เห็น ก่อนหน้านี้มายมิ้นท์นั่นจงใจพิงหน้าอกประธานเปปเปอร์ด้วยล่ะ”
“ว่าไงนะ?” สีหน้าส้มเปรี้ยวเปลี่ยนไปทันที “คุณมายมิ้นท์เธอทำแบบนี้จริงๆ เหรอ?”
“ก็ใช่น่ะสิ ฉันเลยบอกว่าปล่อยหล่อนไปไม่ได้ไง”
ส้มเปรี้ยวร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างเสียใจ “แต่ฉันจะทำยังไงได้ล่ะ ฉันสัญญากับเปปเปอร์ไว้แล้วว่าทำร้ายคุณมายมิ้นท์ไม่ได้”
“งั้นส้มเปรี้ยวเธอคงไม่คิดจะช่างมันแบบนี้หรอกใช่ไหม?” ขนมผิงไม่ค่อยยินยอม
ส้มเปรี้ยวยิ่งร้องไห้เสียใจ “คุณมายมิ้นท์คงกำลังแก้แค้นฉันอยู่ เพราะการฟื้นของฉัน ทำให้เธอกับเปปเปอร์ต้องหย่ากัน ฉันเป็นหนี้หล่อน ผิง เราทำเป็นไม่รู้อะไรดีกว่านะ”
พูดจบ เธอก็วางสายไป
ขนมผิงทุบเตียงด้วยความโกรธ