บทที่ 909 ของขวัญอันล้ำค่า

การอยู่เดือน ไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่คลอดลูกออกมาแล้วเท่านั้นถึงจะทำได้

ผู้หญิงที่ไม่ได้คลอดลูก แท้งลูก หรือคิดจะเอาเด็กออก ก็สามารถอยู่เดือนได้เช่นกัน

ยิ่งควรอยู่เดือนด้วยซ้ำไป

นี่มีประโยชน์กับการฟื้นฟูร่างกายของผู้หญิงมาก

อย่างไรก็ตามเลขาซินดี้กลับส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่ต้องหรอกค่ะท่านประธาน ฉันไม่ต้องอยู่เดือนหรอก คุณก็รู้ โดยพื้นฐานฉันได้รับวัฒนธรรมตะวันตกมา ผู้หญิงตะวันตกไม่อยู่เดือนกัน เหมือนที่ฉันพูดก่อนหน้านี้ พักผ่อนสองสามวัน ฉันกลัวตัวเองขี้เกียจ กลับมาแล้วปรับตัวการทำงานเยอะไม่ได้ นับประสาอะไรกับหนึ่งเดือน ฉันคงปรับตัวไม่ได้จริงๆ”

พูดถึงตรงนี้ เธอก็ยังยิ้ม

มายมิ้นท์กลับขมวดคิ้ว “งานสำคัญหรือสุขภาพสำคัญ? ซินดี้ ฉันรู้เธอเป็นหญิงแกร่งนักธุรกิจ แต่เธอจะละเลยกับสุขภาพตัวเองเพื่องานไม่ได้นะ ใช่ ผู้หญิงตะวันตกไม่อยู่เดือน แต่ประเทศเราการอยู่เดือนเป็นสิ่งที่สืบทอดกันมาตั้งแต่โบราณ ซึ่งมันมีเหตุผลแน่นอน ฉันก็หวังดีกับเธอ ถ้าเธอเพิ่งผ่าตัดเสร็จแล้วกลับมาทำงาน ร่างกายทนไม่ไหว งานเธอก็ไม่มีทางไปต่อได้นะ”

“……” เลขาซินดี้ก้มศีรษะ ไม่พูดอะไร

เพราะเธอรู้ มายมิ้นท์หวังดีกับเธอจริงๆ

ดังนั้น เลยโน้มน้าวให้เธออยู่เดือน

ที่จริงแล้ว เธอก็ไม่ได้ไม่อยากอยู่เดือนจริงๆ สักหน่อย แค่เธอกลัวช่วงเวลาตอนตัวเองอยู่เดือน รู้สึกไม่สบายกาย ทำให้เธอปล่อยวางเด็กที่ตัวเองเพิ่งเอาออกไปไม่ได้ก็เท่านั้นเอง

เธอกลัวตัวเองคิดถึงเด็ก แล้วจะคิดถึงประธานลาเต้

จากนั้นพอคิดถึงประธานลาเต้ ก็จะเริ่มคิดถึงเด็กที่เอาออกไป

เมื่อคิดถึงเด็ก ก็จะเสียใจอย่างอดไม่ได้……

ด้วยเหตุนี้เธอจึงไม่อยากอยู่เดือน อยากกลับมาทำงาน การทำงานยุ่งๆ จะทำให้ความคิดเธอยุ่งเหยิง ทำให้เธอเมินเฉยความไม่สบายกาย ไม่ไปคิดถึงเด็กที่เอาออกและประธานลาเต้

แต่คำพูดเหล่านี้ เธอพูดออกมาไม่ได้ จะให้ท่านประธานรู้ไม่ได้

หลังจากท่านประธานรู้ จะคิดว่าเธอจงใจใช้งานมาทำร้ายตัวเอง

เห็นเลขาซินดี้ก้มศีรษะไม่พูด มายมิ้นท์ก็ถอนหายใจ “สรุปสั้นๆ คราวนี้เธอฟังฉันนะ หลังจากผ่าตัดเสร็จ ให้พักผ่อนอยู่ที่บ้าน ไม่พักผ่อนหนึ่งเดือนเธอห้ามมาทำงาน ถึงเธอจะมา ฉันก็จะให้คนส่งเธอกลับไป รู้ไหม?”

เธอแสร้งพูดอย่างเข้มงวดและเอาแต่ใจ

เลขาซินดี้ปากขยับ เหมือนยังอยากสู้เพื่อตัวเอง

มายมิ้นท์จ้องเขม็งทันที “พอแล้ว ไม่ต้องพูด เรื่องนี้ไม่ต้องปรึกษาหารือ ตัดสินใจตามนี้แหละ ถ้ามีเวลาฉันจะไปเยี่ยมเธอที่บ้าน ถ้าฉันรู้ว่าเธอไม่ได้พักผ่อน ฉันโกรธเธอแน่”

เลขาซินดี้เห็นท่าทางเธอจริงจังเหลือเกิน ก็อึ้งก่อน จากนั้นก็ยิ้ม “ท่านประธาน คุณ……ดีจัง ฉันรู้แล้ว ขอบคุณท่านประธานที่เป็นห่วง ฉันจะพักผ่อนเป็นอย่างดีค่ะ”

ต้องบอกเลยว่า มีเจ้านายดีแบบนี้ เป็นโชคดีของเธอจริงๆ เลยล่ะ

ในใจเลขาซินดี้คิดอย่างอบอุ่น

สีหน้ามายมิ้นท์อ่อนโยนอีกครั้ง “จริงสิ พรุ่งนี้ผ่าตัดมีคนไปเป็นเพื่อนไหม?”

“มีค่ะ เพื่อนสนิทฉัน” เลขาซินดี้พยักหน้าตอบ

มายมิ้นท์วางใจ “มีคนไปด้วยก็ดีแล้ว ฉันก็วางใจ ถึงตอนนั้นฉันจะไปโรงพยาบาลเยี่ยมเธอ”

“ได้ค่ะ” เลขาซินดี้ตอบตกลง

หลังจากนั้น มายมิ้นท์ก็ยื่นมือไปรับเอกสารที่เธอเพิ่งวาง “เอาล่ะ ไม่มีอะไรแล้ว เธอออกไปก่อน วันนี้เลิกงานเร็วหน่อย จะได้เตรียมตัวสำหรับวันพรุ่งนี้”

“ฉันรู้แล้วค่ะ ขอบคุณค่ะท่านประธาน” เลขาซินดี้โค้งตัวเล็กน้อย จากนั้นก็หันหลังเดินไปที่ประตู

หลังจากเลขาซินดี้ไปแล้ว มายมิ้นท์ก็นวดคิ้ว ยื่นมือไปหยิบปากกาหมึกซึมในกล่องใส่ปากกา เริ่มจัดการเอกสาร

จัดการได้ครึ่งเดียว โทรศัพท์ในห้องทำงานก็ดังขึ้น

มายมิ้นท์ยื่นมือหยิบหูโทรศัพท์มาหนีบไว้บนไหล่ ในขณะที่เซ็นเอกสาร ก็ถามไปด้วย “ที่นี่ห้องทำงานประธาน ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรคะ?”

“ท่านประธาน” ในโทรศัพท์มีเสียงหญิงสาวสุภาพดังขึ้น “ท่านประธาน ที่นี่แผนกต้อนรับนะคะ เมื่อกี้มีคนของบริษัทตระกูลนวบดินทร์มา หิ้วของมากมาย บอกว่าเป็นของขวัญให้ผู้ใหญ่ที่ประธานเปปเปอร์ของพวกเขาเตรียมไว้ ให้ท่านประธานมาดูหน่อยค่ะ ว่าเหมาะสมหรือเปล่า ต้องเพิ่มเติมอะไรไหม”

ได้ยินคำพูดนี้ ปลายจมูกมายมิ้นท์ชะงักไป แล้วรีบตอบสนองทันที

นี่คงเป็นของขวัญที่เปปเปอร์เตรียมให้คุณลุงคุณป้าสินะ

เธอนึกว่า หลังจากเปปเปอร์เตรียมเสร็จแล้ว จะเอาไปที่ตระกูลรัตติพีระตอนเย็นเลย

ไม่คิดว่า เขากลัวว่าจะขาดเหลืออะไร ให้คนเอามาให้เธอดูก่อน