บทที่ 912 จุดประสงค์ของเกรียงไกร

โรงงานเธอเพิ่งสร้างขึ้นมา ในปัจจุบันเครื่องจักรทางเกาหลียังไม่ส่งมา จะเริ่มจัดส่งในต้นเดือนหน้า

ตราบใดที่ต้นเดือนหน้าเครื่องจักรส่งมาแล้ว ต่อไปนี้เทนเดอร์กรุ๊ปก็ไม่ต้องร่วมมือกับโรงงานอื่นเพื่อผลิตชิ้นส่วนและเครื่องจักรอื่นแล้ว พึ่งพาตัวเองได้แล้ว

ตอนนี้ห่างกับต้นเดือนหน้า อีกแค่ไม่ถึงสิบวัน ดังนั้นจะเป็นการร่วมมือกับโรงงานนั้นเป็นครั้งสุดท้ายโดยธรรมชาติ

แต่ไม่คิดว่า การร่วมมือครั้งสุดท้าย จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น!

มายมิ้นท์หลับตาเล็กน้อย ถอนหายใจยาวเหยียด

และในขณะนี้ จู่ๆ เธอก็นึกถึงอะไรบางอย่าง สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

ตอนเช้าหลังจากเธอปฏิเสธเกรียงไกรที่จะปล่อยพัดชาไป เกรียงไกรก็ทิ้งไว้หนึ่งประโยค บอกว่าเธอไม่ต้องรีบร้อนตัดสินใจ ให้เวลาเธอพิจารณาสองวัน บางทีสองวันต่อมาเธออาจจะเปลี่ยนใจ

เรื่องนี้เธอบอกเปปเปอร์ไปแล้ว ตอนนั้นยังขำเกรียงไกรอยู่เลยว่าทำไมถึงพูดว่าอีกสองวันเธอจะเปลี่ยนใจ หรือเกรียงไกรยังมีเบี้ยต่อรองอะไรอีก?

แต่ตอนนี้ เกรียงไกรชิงตัดหน้าเอาชิ้นส่วนเธอไป ถึงตอนนั้นเธอไม่ได้รับชิ้นส่วน ปัญหาต่างๆ นานาก็เกิดขึ้นติดต่อกัน เธอก็ต้องประนีประนอมเพื่อได้รับชิ้นส่วนไม่ใช่เหรอ?

นี่คือจุดประสงค์ของเกรียงไกร เพื่อข่มขู่เธอให้อีกสองวันเปลี่ยนใจ!

ช่างเป็นแผนการที่ยอดเยี่ยมจริง!

เทียบกับจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์อย่างเกรียงไกร เธอนุ่มนวลมากไปหน่อยจริงๆ แหละ

ไม่อย่างนั้น คงไม่ติดกับดักที่ไม่ได้เตรียมรับมือ!

คิดถึงตรงนี้ มายมิ้นท์ก็กระเพื่อมหน้าอกอย่างรุนแรงด้วยความโกรธ ดวงตาก็แดงไปหมด

หน้าจอโทรศัพท์ที่วางบนโต๊ะเกิดแสงกะพริบ มีเสียงเปปเปอร์ที่ดังขึ้นอีกครั้ง “สะระแหน่ ยังอยู่ไหม?”

ได้ยินเสียงชายหนุ่ม ดวงตามายมิ้นท์สั่นไหว ก้มศีรษะลงไปมอง ถึงนึกขึ้นได้ว่า ตัวเองยังคุยโทรศัพท์กับเปปเปอร์ไม่จบ

เธอสูดลมหายใจเข้า สงบสติอารมณ์ตัวเองเล็กน้อย ระงับความโกรธลง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบข้างหู “อยู่”

ได้ยินมายมิ้นท์ตอบ สีหน้าเคร่งเครียดของเปปเปอร์ก็ดีขึ้น เม้มริมฝีปากบางถามขึ้น “เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?”

มายมิ้นท์รู้ว่าตอนที่ตัวเองโกรธเมื่อครู่นี้ ถูกเขาได้ยินการเคลื่อนไหวบางอย่างแล้ว เขาเลยต้องถามเธออย่างเลี่ยงไม่ได้

ถ้าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในบริษัท เธอจะไม่ปิดบังเขา จะบอกเขาไปตรงๆ

แต่เรื่องคราวนี้ เธอไม่อยากบอกเขา

ถ้าเขารู้ จะต้องไปหาเกรียงไกรโดยตรงแน่

ระหว่างเขากับเกรียงไกรมีความรักและความแค้นกันมาก ไม่เหมาะที่จะปะทะกันตอนนี้

ดังนั้น เธอตัดสินใจปิดบังก่อน

ยังมีเวลาอีกสามวัน สามวันนี้ เธออยากลองด้วยตัวเอง ถ้าสามวันนี้เธอไม่ได้รับชิ้นส่วนกลับคืนมา เธอจะพิจารณาอีกทีว่าต้องการให้เขาช่วยเหลือหรือไม่

คิดถึงตรงนี้ มายมิ้นท์ก็กัดปาก พยายามตอบให้เสียงตัวเองเป็นธรรมชาติมากที่สุด “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แค่เรื่องเล็กน้อย เตชิตโวยวายอีกแล้ว คุณก็รู้เขาคนนี้ทะเยอทะยานมาก โวยวายเป็นประจำเป็นเรื่องปกติ ฉันชินแล้ว”

“งั้นเหรอ?” เปปเปอร์หรี่ตา เห็นได้ชัดว่าสงสัยอยู่

เมื่อครู่นี้เธอโกรธและตกใจ ไม่เหมือนเป็นเรื่องเล็กเลยนะ

“ใช่สิ” มายมิ้นท์พยักหน้า จากนั้นก็จงใจทำหน้าบึ้ง “ทำไม? คุณคิดว่าฉันกำลังโกหกคุณ คุณไม่เชื่อใจฉันเหรอ?”

“เปล่า” เปปเปอร์ตอบทันที

มายมิ้นท์ทำเสียงเฮอะ “ก็แค่นั้นแหละ สรุปคือฉันสั่งให้จัดการไปแล้ว คุณไม่ต้องถามแล้ว”

เห็นเธอรีบร้อนอยากระงับเรื่องนี้ไว้ ไม่อยากคุยต่อ เปปเปอร์ก็นวดคิ้ว และทำได้แค่ฟังเธอ

“ในเมื่อไม่มีอะไร งั้นฉันก็ไม่ถามแล้ว ถ้ามีเรื่องใหญ่ ฉันไม่อยากให้คุณปิดบังฉัน ต้องบอกฉันนะ อย่าทำให้ฉันเป็นห่วง รู้ไหม?” เปปเปอร์ขมวดคิ้วกำชับ

มายมิ้นท์ผลุบเปลือกตาลงอย่างรู้สึกผิด ตอบอืม จากนั้นก็ตอบรับอย่างคลุมเครือ “เอาล่ะ ฉันไม่คุยกับคุณแล้ว ฉันยังมีธุระนิดหน่อยต้องทำ ไม่งั้นจะออกตอนทุ่มหนึ่งไม่ได้”

“โอเค” เปปเปอร์พยักหน้าเล็กน้อย

คุยโทรศัพท์สิ้นสุด เขาวางโทรศัพท์ลง คิ้วที่ขมวดแน่นยังคงไม่คลายออก

จากนั้นนิ้วเขาก็จิ้มๆ กดโทรออกไปอีกครั้ง

ไม่นาน โทรศัพท์ก็รับสาย มีเสียงเหนื่อยล้าอย่างยิ่งดังขึ้น “ประธานเปปเปอร์ มีรับสั่งอะไรครับ?”