บทที่ 917 โน้มน้าวนายหญิง

“ถูกต้อง” นายหญิงยอมรับอย่างหมดหนทาง “ตอนนั้นฉันโกรธมากนะ ฉันเชื่อใจแม่เธอมากขนาดนั้น คิดว่าถึงหล่อนไม่รักพ่อเธอ แต่เธอก็เป็นลูกชายของหล่อน เพราะความรับผิดชอบที่มีต่อเธอ หล่อนเลยอยู่ตระกูลนวบดินทร์ต่อไม่รีบหย่ากับพ่อเธอ ฉันนึกว่าหล่อนปฏิบัติดีกับเธอเป็นอย่างดีเพราะเหตุนี้ จะรู้ได้ไงว่าที่หล่อนปฏิบัติกับเธอเป็นอย่างดี เพราะหล่อนเห็นแก่ตัว เลี้ยงดูเธอเป็นตัวแทนผู้ชายคนหนึ่ง เธอคือหลานฉัน เป็นผู้สืบทอดรุ่นที่สามตระกูลนวบดินทร์ของเรา จะกลายเป็นตัวแทนคนอื่นได้ยังไง? ต่อให้เธอเป็นเด็กในครอบครัวธรรมดา ก็เชื่อว่าไม่ยอมกลายเป็นตัวแทนของใครหรอกใช่ไหม?”

เปปเปอร์พยักหน้า “ใช่ครับ”

นี่คือความภาคภูมิใจของเขา

และคือความภาคภูมิใจของทุกคน

ทุกคนเกิดมาบนโลกนี้ ล้วนเป็นเอกลักษณ์ จะไม่ยอมกลายเป็นตัวแทนของใคร

ไม่ว่าจะเป็นคนรวย หรือคนจน ก็เป็นเช่นนี้

“ดังนั้น ยายแก่อย่างฉันจะยอมรับพฤติกรรมแบบนี้ของแม่เธอได้ยังไง?” นายหญิงกระแทกไม้เท้า “ฉันเลยหาข้ออ้าง อยากให้เธอมาที่คฤหาสน์เพราะมีเหตุผล ให้เธอออกมาจากคฤหาสน์ตระกูลนวบดินทร์ ฉันให้เธออยู่กับแม่เธอไม่ได้อีกแล้ว ถ้าอยู่ด้วยกัน ต้องมีสักวันหนึ่ง เธอจะกลายเป็นเกรียงไกรตัวจริง ฉันไม่อยากเห็นหลานฉันกลายเป็นใครอีกคน ฉันอยากให้นิสัยเธอกลับคืนมา แต่ฉันคิดไม่ถึงว่าฉันจะช้าไปหนึ่งก้าว ตอนนั้นนิสัยเธอถาวรไปแล้ว ฉันเปลี่ยนมันกลับมาไม่ได้”

นายหญิงส่ายหน้าด้วยความเสียใจ “ไม่มีทางเลือก ฉันทำได้แค่ปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ต่อไป จนกระทั่งหกปีก่อน ฉันไม่รู้ว่าจู่ๆ เกิดอะไรขึ้นกับเธอ นิสัยเปลี่ยนไปมากกะทันหัน ในที่สุดเธอก็มีนิสัยแบบนี้ พูดตามตรง ในตอนนั้นฉันดีใจมากจริงๆ”

“ผมรู้” เปปเปอร์ลุกขึ้น เดินไปตรงหน้านายหญิง ยื่นมือไปจับมือนายหญิง “ปีที่ผ่านมา ทำให้ท่านย่าเป็นห่วงมากเลย”

นายหญิงลูบหลังมือเขาด้วยความพอใจแล้วยิ้ม “เธอคือหลานฉัน ฉันคือย่าเธอ เป็นห่วงเธอคือสิ่งที่ควรทำ ดีที่ทุกอย่างที่ฉันทำไม่สูญเปล่า ในที่สุดเธอก็ทิ้งนิสัยที่แม่เธอสร้างขึ้นมา และมีนิสัยที่แท้จริงของตัวเองแล้ว”

ถึงแม้นิสัยที่แท้จริงของหลานชายจะเย็นชา และค่อนข้างน่ารำคาญก็ตาม

แต่ตราบใดที่เป็นนิสัยของเขา ไม่ใช่นิสัยที่คนอื่นกำหนด เธอก็พอใจมากแล้ว

“เอาล่ะ สิ่งที่ควรพูด ฉันก็พูดหมดแล้ว แถมเล่าเรื่องในอดีตของพ่อแม่เธอให้เธอฟังด้วย ตอนนี้เธอยังมีอะไรอยากรู้อีกไหม?” นายหญิงดื่มชา มองเปปเปอร์แล้วถามขึ้น

เปปเปอร์ส่ายหน้า “ยังไม่มีครับ วันนี้ที่มาที่นี่ หลักๆ คืออยากรู้เรื่องพวกนี้ ขอบคุณมากครับท่านย่าที่คลายความสงสัย”

“ไม่เป็นไร เธอคือหลานฉัน สิ่งที่เธออยากรู้ ฉันบอกเธอได้ หรือยายแก่อย่างฉันจะเก็บเรื่องพวกนี้เป็นความลับไปถึงข้างล่างเลย?” นายหญิงยิ้ม

เปปเปอร์ขมวดคิ้ว “ท่านย่าพูดเรื่องพวกนี้อีกแล้ว คุณยังสาว จะมีชีวิตอยู่ได้อีกนาน”

“โอเคๆๆ ฉันไม่พูดแล้ว” ดูออกว่าหลานชายไม่ค่อยพอใจ นายหญิงก็รีบยอมแพ้ แสดงออกว่าตัวเองจะไม่พูดสิ่งเหล่านี้ให้เขาไม่พอใจแล้ว

สีหน้าตึงเครียดของเปปเปอร์ ถึงได้ดีขึ้นมาก

นายหญิงมองสีท้องฟ้า “อุ๊ยตาย เผลอแป๊บเดียว เย็นขนาดนี้แล้วเหรอ ฟ้าจะมืดแล้ว”

ได้ยินคำพูดนี้ เปปเปอร์ก็ก้มศีรษะมองนาฬิกา เห็นว่าหกโมงแล้ว ขมวดคิ้วแน่นขึ้น

ป้าแดงที่ไม่พูดเลยก็เสนอขึ้นในขณะนี้ว่า “นายหญิงคะ ควรทานอาหารเย็นแล้ว คุณชายใหญ่อยู่ที่นี่พอดี ฉันให้ที่ครัวเตรียมอาหารเพิ่มอีกอย่าง คุณว่าดีไหมคะ?”

นายหญิงไม่ตอบทันที แต่มองไปที่เปปเปอร์ “เปปเปอร์อ่า เธอคิดว่าไง? เธอจะอยู่กินข้าวกับฉันที่นี่ หรือจะไปกินกับมิ้นท์ที่บ้านมิ้นท์? จะว่าไปแล้ว เหมือนเธอจะอยู่ที่บ้านมิ้นท์แล้วสินะ”

เปปเปอร์ลังเล “ครับ สักพักแล้ว”

ขณะที่พูด ริมฝีปากบางเขาก็ยกขึ้นอย่างเห็นได้ชัด น้ำเสียงก็เผยความภูมิใจเล็กน้อย

นายหญิงกับป้าแดงก็มองออก มองหน้ากันแล้วยิ้ม

นายหญิงยิ้มขณะส่ายหน้า “แล้วเธอจะเอาไง?”