ตอนที่ 94
บทที่ 94 คุณคือชายเจ้าเล่ห์
October 22, 2026
“จะว่าไปก็ถูก งั้นเดี๋ยวผมจะรีบจัดการให้ ผมจะส่งคุณกลับไปที่คอนโดพราวฟ้าก่อนแล้วกัน ขาคุณเป็นแบบนี้จะขับรถได้ยังไง?” ลาเต้หยิบกุญแจรถของเขาขึ้นมา
มายมิ้นท์ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เธอตอบรับ “อืม” เบาๆ เป็นความหมายว่าเห็นด้วย
เมื่อขึ้นรถไปแล้ว เธอก็เข้าไปในเวยโป๋ของตนเองและโพสข้อความว่า “วันพรุ่งนี้เช้าตอนสิบโมง ฉันจะจัดงานแถลงข่าวขึ้นที่บริษัท เพื่ออธิบายความคับข้องใจระหว่างฉันและประธานเปปเปอร์แห่งบริษัทตระกูลนวบดินทร์ อีกทั้งความคับข้องใจระหว่างฉันกับคุณส้มเปรี้ยวแห่งเอสซีกรุ๊ปด้วย ขอทุกท่านโปรดติดตาม”
เนื่องจากก่อนหน้านี้เกิดกระแสครั้งใหญ่ในโลกอินเทอร์เน็ต ดังนั้นจึงมีคนติดตามเวยโป๋ของเธอค่อนข้างมาก ตอนนี้เมื่อเธออัพเดทสเตตัส แน่นอนว่าต้องมีคนเข้ามาคอมเม้นท์โพสต์ของเธอมากมาย
“แหม จะออกมาแก้ต่างหรือไง?”
“ก็ใช่น่ะสิ คนรวยมักจะใช้งานแถลงข่าวออกมาแก้ต่าง!”
“น่าสะอิดสะเอียนพวกคนรวยเหล่านี้เหลือเกิน เธอเข้ามาตามรังควานประธานเปปเปอร์ไม่ใช่เรื่องจริงหรือไง? เหอะๆ!”
เมื่ออ่านคอมเม้นท์ซึ่งมีแต่ความประสงค์ร้ายเหล่านี้ มายมิ้นท์เพียงแค่เลิกคิ้วงามได้รูปของเธอแต่ไม่ตอบอะไรกลับไป เธอปิดเวยโป๋ และนั่งหลับตาสนิท
ถึงอย่างไรทุกเรื่องจะถูกจัดการให้เสร็จสิ้นในวันพรุ่งนี้ เธอไม่อยากจะไปสนใจพวกคนเหล่านั้นหรอก
ในเวลาต่อมา ก็เดินทางมาถึงคอนโดพราวฟ้า
ลาเต้จอดรถ แล้วหันหลังไปคุยกับผู้หญิงซึ่งอยู่ด้านเบาะหลังว่า “พรุ่งนี้เช้าผมจะมารับคุณนะ”
“ค่ะ ขับรถระวังด้วย” มายมิ้นท์เปิดประตูแล้วลงจากรถไป
ลาเต้ส่งจูบให้เธอก่อนจะขับรถออกไป
มายมิ้นท์มองดูเขาจนกระทั่งรถนั้นหายลับไปจากสายตา จึงได้ใช้ไม้ค้ำเดินกะเผลกเข้าไปในตัวอาคาร
เมื่อเธอเดินออกมาจากลิฟต์ก็พบว่าปีโป้กำลังยืนอยู่ด้านหน้าห้องของเธอ
ปีโป้มองเห็นเธอดวงตาก็เป็นประกายทันที “พี่มายมิ้นท์ครับ กลับมาแล้วเหรอ?”
“มาได้ยังไงกัน?” มายมิ้นท์ขมวดคิ้ว “ทะเลาะกับแม่อีกแล้วเหรอ? คงไม่ได้หนีออกจากบ้านแล้วจะมาอาศัยอยู่ที่นี่ใช่ไหม?”
“ไม่ใช่ครับ” ปีโป้ส่ายหัว “ผมตั้งใจมาหาพี่โดยตรง”
“มาหาฉันทำไม?” มายมิ้นท์เดินตรงเข้าไป
ปีโป้เหลือบมองดูเธอแล้วก้มหน้าอย่างรู้สึกผิด “เรื่องบนอินเทอร์เน็ตนั้นผมรู้เรื่องแล้ว ผมขอโทษนะครับ เป็นความผิดของผมเอง ถ้าผมไม่ได้เอาตั๋วไปให้พี่ ก็คงจะไม่กลายเป็นข่าวลือแบบนี้”
ที่จริงเขาเพียงต้องการอยากจะเชิญเธอไปดูเขาแข่งขันก็เท่านั้น แต่คิดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
ดังนั้นเขาจึงรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก
แต่มายมิ้นท์กลับมองไปที่มีโป้อย่างประหลาดใจ “เธอขอโทษฉันอย่างนั้นเหรอ?”
“ขอโทษแล้วทำไมล่ะครับ?” ปีโป้ยกมือขึ้นเกาศีรษะอย่างงุนงง
มายมิ้นท์เบ้ปากแล้วพูดว่า “ฉันอยู่ที่ตระกูลตระกูลนวบดินทร์มาตั้งหกปี ก่อนหน้านี้เธอปฏิบัติกับฉันอย่างไร ฉันคงไม่ต้องรื้อฟื้นความทรงจำให้หรอกนะ เอาเป็นว่าเธอไม่เคยจะขอโทษฉันเลยสักครั้ง”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ใบหน้าของปีโป้ก็แดงเรื่อ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเขินอายทำตัวไม่ถูก
“มันไม่เหมือนกัน”
“แตกต่างกันตรงไหน?” มายมิ้นท์ถามกลับอย่างแผ่วเบา
ปีโป้เอามือกุมลูกบาสของตัวเองแล้วพูดว่า “ไม่เหมือนกันแหละน่า”
“อ้อ ถ้าอย่างนั้นเราคงไม่มีอะไรต้องพูดกัน เธอกลับไปเถอะและอย่ามาที่นี่อีก” มายมิ้นท์โบกมือและสั่งให้เขาออกไป
ปีโป้ไม่ได้ออกไปตามที่เธอพูดแต่กลับจ้องมองมายมิ้นท์ด้วยความตั้งอกตั้งใจ “พี่มายมิ้นท์ครับ เรื่องนี้ผมจะช่วยพี่จัดการเอง”
“ช่วยฉันอย่างนั้นเหรอ?” มายมิ้นท์เหมือนได้ยินเรื่องตลก เธอหัวเราะเยาะเย้ยว่า “จะช่วยฉันจัดการได้อย่างไร เธอเป็นแค่เด็กนักเรียนม.ปลายที่ยังเรียนไม่จบนะ?”
“ผม……”
“เอาล่ะ” มายมิ้นท์ยกมือขึ้นนวดหัวคิ้วแล้วพูดขัดจังหวะเขาอย่างหมดความอดทน “การที่เธออยู่ห่างจากฉันหน่อยก็ถือว่าเป็นการช่วยฉันแล้ว ไม่เคยสังเกตหรือไงว่าทุกครั้งที่ฉันมีปัญหา ก็ล้วนแต่เป็นคนในตระกูลนวบดินทร์ที่นำปัญหามาให้ฉัน”
ประโยคนี้ปีโป้ไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไรนัก เขาเบ้ปากพึมพำว่า “ไม่ใช่สักหน่อย”
“ไม่ใช่เหรอ?” แววตาอันเย็นเยือกแผ่ซ่านเข้ามาในดวงตาของมายมิ้นท์ “ปีโป้ ลองถามตัวเองดูใหม่นะ ตั้งแต่วันแรกที่ฉันแต่งเข้าไปในตระกูลนวบดินทร์ คนในตระกูลทำอย่างไรกับฉัน? ทั้งเย็นชา รุนแรง จู่โจมด้วยวาจา พยายามทำให้ฉันต้องอึดอัดใจ ใส่ร้ายป้ายสี ที่ฉันพูดมาเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า?”
เมื่อได้ยินเธอพูดถึงการกระทำอันชั่วร้ายเหล่านี้ออกมา สีหน้าของปีโป้ก็ซีดเผือด ริมฝีปากของเขาขยับเล็กน้อยแต่ไม่สามารถโต้ตอบได้เลย