บทที่ 115

อยากเห็นท่าทางเธอขอบคุณตัวเอง

มือซูการ์ชะงักลง มองเขาแวบหนึ่ง พูดเสียงเบาไปว่า：“ร้านของเราเล็กไป ไม่ถูกใจโรงแรมพาเลซ”

เขาไม่รู้ว่าเทสตี้ เบเกอรี่ถูกคุณซูการ์ ของเขาในอนาคตเตะออกแล้วงั้นหรือ？

“ไม่ถูกใจ？เป็นไปไม่ได้”

คอฟฟีเมตขมวดคิ้ว แล้วพูด

“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ？”

ซูการ์ปิดฝาหม้อ“คุณเมต คุณคือผู้มีอำนาจของจอห์นสันกรุ๊ป อยากแต่งตั้งใครก็ได้ทั้งนั้น แต่ฉันหวังว่าคุณจะตาสว่างขึ้นมาหน่อย อย่าลำเอียง”

เกรซซี่กล้าเอ่ยถึงชื่อเขาแล้วกระทำการเล็กๆ น้อยๆ ลับหลัง นั่นไม่ใช่ว่ามีเขาหนุนหลังเธอหรือไง？

เขาควรจะไตร่ตรองหน่อย

“คุณหมายความว่าไง？”

คอฟฟีเมตหรี่นัยน์ตาสีดำลง มองซูการ์ที่จู่ๆ ก็มีท่าทีห่างเหิน รู้สึกไม่เข้าใจ

“ไม่ได้หมายความว่าไงหรอกค่ะ คุณเมต ฉันยุ่งอยู่ กรุณาออกไปด้วย อย่าทำให้ฉันไม่มีสมาธิ”

ซูการ์เปิดฝาหม้อ ใส่เครื่องปรุง แล้วชิมรสชาติอีก

นัยน์ตาคอฟฟีเมตหม่นลง เงียบ แล้วหันกลับออกไปจากครัว

จากนั้นโทรหาแดนดิน

“แดนดิน ถามอีแวนสิ ขนมที่เอามาส่งให้โรงแรมพาเลซตอนนี้เป็นของเจ้าไหนส่ง？”

อีแวนไม่เข้าใจหรือว่าเกิดอะไรขึ้น？

ทำไมถึงไม่ร่วมมือกับเทสตี้ เบเกอรี่？

ไม่นานนัก แดนดินก็โทรกลับมา

“คุณเมต ผมถามแล้วครับ เมื่อวานโรงแรมพาเลซเกิดเรื่องเล็กน้อยครับ……”

แดนดินเล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบให้คอฟฟีเมตฟัง

คอฟฟีเมตขมวดคิ้วเล็กน้อย มีบางอย่างแวบเข้ามาในดวงตาสีดำ

เกรซซี่ก้าวก่ายอำนาจ？

ไม่น่าล่ะเมื่อกี๊ซูการ์ถึงพูดกับตัวเองไปแบบนั้น

แต่ทำไมเกรซซี่ถึงให้อีแวนร่วมมือกับไรดอนอีกครั้ง？

“ทานข้าวได้แล้วนะคะ！”

ซูการ์เปิดประตูห้องครัวออก ถืออาหารออกมา