บทที่ 143

หัวใจของซูการ์เต้นเร็วเล็กน้อย เธอเอนไปด้านหลังโดยไม่รู้ตัว แล้วละสายตาออก

“งั้น งั้นฉันขอบคุณนะ”

สีหน้าของหญิงสาวยังคงซีดมาก เผยให้เห็นความอ่อนแอของอาการป่วย

คอฟฟีเมตยืดตัวขึ้นเล็กน้อย เอื้อมมือไปหยิบยาบนโต๊ะ

“หน้าซีดขาวเหมือนกับผี ทำไมคุณไม่กินปูอีกสักสองสามตัวหน่อยล่ะ จะได้ไปหายมบาลเลย！”

ซูการ์：“……”

ผู้ชายคนนี้เป็นอะไรกับปูมากไหม？

ปกติเธอก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยกินแบบนี้！

ซูการ์พูดไม่ออก นึกย้อนถึงของที่ตัวเองกินตอนมื้อค่ำ

พอคิดอะไรได้ สีหน้าเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

“ไม่สิ ไม่ใช่เพราะปู แต่เป็นเครื่องดื่ม ฉันสั่งน้ำมะม่วงไป รสชาตินั้น แปลกหน่อยๆ”

ตอนนั้นเธอเอาแต่สนใจเรื่องคุย เลยไม่ใส่ใจอย่างอื่น

ตอนนี้มาคิดๆ ดูแล้ว เหมือนว่ารสชาติของน้ำมะม่วงแก้วนั้นจะผิดปกติ

คล้ายน้ำมะม่วง แต่ก็คล้ายกับผสมรสชาติอย่างอื่นไปด้วย

เหมือนกับ……รสชาติของผงลูกพลับ！

กินลูกพลับกับปูด้วยกัน จะเป็นพิษได้！

“คุณหมายความว่า มีคนใส่อะไรไปในน้ำผลไม้ที่คุณดื่ม？ซูการ์ ความสัมพันธ์ของคุณกับคนอื่นแย่มาก”

คอฟฟีเมตเทน้ำแก้วหนึ่งแล้วยื่นไปตรงหน้าซูการ์ จากนั้นส่งยาให้เธอ

สายตาของชายหนุ่มเยือกเย็นเล็กน้อย มุมปากยิ้มอย่างเย้ยหยัน

กล่าวหาตัวเองอีกแล้ว！

ซูการ์กล้ำกลืนคำว่าขอบคุณสองคำนี้ลงไป รับยาแล้วเอาเข้าปาก

“คุณเมต ทำไมคุณถึงไม่พูดว่าฉันดีเกินไป คนเลยเกลียดฉันล่ะ？”

หลงตัวเอง！

คอฟฟีเมตหัวเราะเยาะ“คุณดีมาก ดังนั้นเลยทำให้คนรักเก่าคุณลืมคุณไม่ลง รอจนคุณหย่า ก็จะเอาเงินชดเชยในการหย่าที่ผมให้ไปอยู่สุขกับเขา？”

ซูการ์：“……”

วันนี้ตาคนนี้พูดจาได้เสียดสีดีจริงๆ

เอาแต่พูดว่าคนรักเก่า ต้องอิจฉาขนาดนี้เลย？