บทที่ 144

“ซูการ์ เคยมีลูกแต่แกล้งทำเป็นสาวบริสุทธิ์ ที่แท้คุณก็เห็นผมเป็นคนโง่ที่โดนหลอก？”

คอฟฟีเมตมองลงไปที่หญิงสาวบนเตียงคนไข้ ด้วยใบหน้าเยือกเย็น

ซูการ์พูดไม่ออก มองเขา สบตาเข้ากับนัยน์ตาสีดำอันลึกซึ้งของเขา แล้วในใจก็ร้อนตัว

“คุณเมต ตอนนั้นตระกูลจอห์นสันไม่ได้บอกว่าเจ้าสาวที่แต่งงานเข้าตระกูลห้ามมีลูกมาก่อนใช่ไหม？แน่นอน ถ้าคุณรู้สึกว่าไม่ยุติธรรม ฉันจะคืนเงินค่าชดเชยของการหย่าให้คุณ”

ผู้หญิงคนนี้ กลับแก้ตัวให้ตัวเอง

นัยน์ตาสีดำของคอฟฟีเมตหม่นลง ก้มเอวเล็กน้อยแล้วเข้าไปใกล้ซูการ์

“ซูการ์ อะไรที่ผมให้ไปผมไม่เอาคืน แต่คุณจำไว้ว่า ผมไม่เป็นคนโง่ไปเปล่าๆ แน่”

แต่เขาจะเอาอะไรจากเธอกลับคืนมา！

คอฟฟีเมตพูดจบ ก็มองน้ำเกลือ แล้วกดเรียกพยาบาล

ซูการ์กะพริบตา อยากถามคอฟฟีเมตว่าหมายถึงอะไร

แต่พอจะพูดออกมาก็กลืนคำลงไปอีก

ผู้ชายเผด็จการคนนี้เป็นคนเจ้าอารมณ์

ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ เธอพูดให้น้อยลงคงจะดีกว่า

เขาจะได้ไม่เอาเธอเข้าคุกจริงๆ เพราะหลอกแต่งงาน！

โครกคราก！

ท้องใครร้องกัน

ซูการ์ตะลึง ละสายตาลงมองท้องของตัวเอง ทันใดนั้นก็รู้สึกอาย

เมื่อกี๊เธอทั้งอาเจียนทั้งถ่าย ตอนนี้ท้องว่างแล้ว！

อยากกินอะไรที่มีรสชาติหน่อยจัง！

“ซูการ์ คุณเหมือนหมูจริงๆ เลย กินเสร็จก็ถ่าย ถ่ายเสร็จก็กิน”

คำพูดเยาะเย้ยของชายหนุ่มดังขึ้นมาจากข้างหู ใบหน้าของซูการ์ร้อนผ่าว

พอเงยมองไปที่ใครบางคน ก็เห็นแผ่นหลังของชายหนุ่มหันไป

ผู้ชายคนนี้ ทำไมถึงปากร้ายนัก！

ใครขอให้เขามาดูแลเธอ？