บทที่ 146

คอฟฟีเมตพูดจบก็ตัดสายไปโดยตรง

ทางนั้น ไอแซกดูตกตะลึง

เขามองถุงอาหารเช้าที่ถืออยู่บนมือ แล้วกำนิ้วมือแน่น

เมื่อคืนคอฟฟีเมตก็มา？

และซูยังอยู่กับเขาด้วย？

เขาไม่เชื่อ！

พวกเขาสองคนหย่ากันแล้ว

ซูไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น

ไอแซกกดออดอีกครั้ง แต่ยังไงก็ไม่มีใครตอบรับ

ดังนั้น เมื่อคืนพวกเขาอยู่ด้วยกันจริงๆ เหรอ？

โรงพยาบาล

ซูการ์ออกมาจากในห้องน้ำ ไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเอง

เมื่อกี๊เหมือนว่าเธอจะได้ยินเสียงโทรศัพท์ตัวเองดัง

ก็แค่ โทรศัพท์ไม่มีสายที่ไม่ได้รับ

เธอฟังผิดเหรอ？

“ซูการ์ เมื่อกี๊ไอแซกโทรมา ผมรับแทนคุณไปแล้ว”

ด้านหลังมีเสียงของชายหนุ่มเข้ามา

ซูการ์กะพริบตา หันกลับมองไปที่คอฟฟีเมต“คุณรับสายแทนฉัน？”

“ใช่ ไอแซกเอาอาหารเช้ามาให้คุณ ผมบอกเขาว่าไม่จำเป็นแล้ว เพราะว่าเมื่อคืน และตอนนี้พวกเราอยู่ด้วยกัน”

คอฟฟีเมตพูดด้วยสีหน้านิ่งเฉย

ซูการ์มองเขาอย่างตกตะลึง“ไม่สิ คุณเมต ทำไมคุณรับสายของคนอื่นแบบนี้ล่ะ และยังพูดจาเหลวไหลอีก？”

เขาพูดแบบนั้น เหมือนกับว่าระหว่างเธอกับเขามีอะไรกัน

“ผมพูดเหลวไหล？เมื่อคืนและตอนนี้พวกเราไม่ได้อยู่ด้วยกันหรอกเหรอ？”

ลมหายใจของคอฟฟีเมตหม่นลงไป มองซูการ์อย่างแน่วแน่

ซูการ์ไปต่อไม่ถูก จากนั้นพูดด้วยรอยยิ้มว่า：“คุณพูดก็ถูก แต่ฟังดูแล้วแปลกๆ”

“รู้สึกแปลกๆ？ซูการ์ คุณกลัวมากเลยเหรอว่าไอแซกจะเข้าใจผิดว่าระหว่างผมกับคุณมีอะไรกัน？”

คอฟฟีเมตลุกขึ้น เดินไปตรงหน้าซูการ์ช้าๆ

นัยน์ตาสีดำที่ลึกซึ้งคู่หนึ่ง เผยให้เห็นถึงความหนาวเย็น

ซูการ์ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ร่างพิงอยู่ที่มุมโต๊ะ

“ไม่ใช่ ก็……”