บทที่ 17

ผู้หญิงคนนี้ ฝีมือทำอาหารไม่แย่เลย

คอฟฟีเมต กินอย่างสง่างาม แสดงความเห็นในใจ

“เป็นไง？ใช้ได้ไหม？”

ซูการ์ ลองถาม

“พอกินได้”

คอฟฟีเมต ไม่เงยหน้า ตอบไปเบาๆ

แค่พอกินได้หรือ？

ช่างเป็นคุณชายที่เอาใจยากจริงๆ！

ซูการ์ นั่งลง ลูบท้องที่หิวโหย กินอย่างรวดเร็ว

“ที่รักคือใคร？”

ตกใจหมด จู่ๆ ชายหนุ่มตรงข้ามก็ถาม

ซูการ์ กำลังซดน้ำซุป ก็สำลักจนไอไม่หยุด

คอฟฟีเมต ขมวดคิ้วแน่น หยิบทิชชูมาอย่างขยะแขยง เช็ดซุปน้ำที่เปื้อนมือออก

สายตาคมกริบจ้องผู้หญิงที่อยู่ตรงข้ามเขม็ง

“ตื่นเต้นขนาดนี้เชียว？ซูการ์ คุณคงไม่ได้ไปมีกิ๊กข้างนอกลับหลังผมหรอกนะ？”

ซูการ์：“......”

นี่มันเกี่ยวกันตรงไหนเนี่ย？

วงจรสมองของ คอฟฟีเมต แปลกจริงๆ！

“คุณคอฟฟีเมต วางใจเถอะ ฉันทั้งขี้เหร่และจน ไม่มีเงินเลี้ยงเด็กแน่”

“อ้อ？ฟังดูแล้วคุณดูเสียใจมากนะ？”

ซูการ์：“......”

ผู้ชายคนนี้ บิดเบือนความหมายของคนอื่นเสมอ

“คุณคอฟฟีเมต สายที่โทรมาเมื่อกี๊คือ คณิต เพื่อนรัก ของฉัน และก็สายของลูกสาวเธอ ที่รักก็คือลูกสาวของ เพื่อนรัก ของฉัน”

ซูการ์ ละสายตาลงเล็กน้อย อธิบายเบาๆ

คอฟฟีเมต จ้องเธอเขม็ง สุดท้ายก็ไม่พูดอะไรอีก

ซูการ์ กินบะหมี่ในชามเงียบๆ แอบสาบานในใจ จะต้องหย่ากับ คอฟฟีเมต ให้ไวที่สุด

แบบนี้ เธอก็จะได้ไม่ต้องกังวลและกลัวอีก กลัวว่าวันไหนถูก คอฟฟีเมต จับผิด แล้วฟ้องเธอว่าหลอกแต่งงาน！