บทที่ 36

ได้ยินดังนั้น ไอแซกอยากที่จะพูดแต่ก็ไม่ได้พูด

สุดท้าย เขาแค่พูดว่า “ผมไปส่งคุณนะ”

เขาบอกแล้วว่าเขาเคารพการตัดสินใจของเธอทั้งหมด

เลียงฮอลล์ วิลล่า

คอฟฟีเมตลงมาจากชั้นบน

ใบหน้าที่หล่อเหลานั้นไม่มีอารมณ์ความรู้สึกเหมือนเสมอมา

กลิ่นหอมของอาหารโชยไปมาในอากาศ ใจเขาสั่นเล็กน้อย แล้วเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณชาย”

ป้านีย์ที่ออกมาจากห้องครัวทักทายคอฟฟีเมต

ฝีเท้าของคอฟฟีเมตหยุดลง นัยน์ตานั้นมีความผิดหวัง

ที่แท้เป็นป้านีย์นั่นเอง

เขาคิดว่าเป็น……

คอฟฟีเมตเม้มริมฝีปากเบาๆ สายตามองไปที่ช่องหน้าตาอย่างไม่ตั้งใจก็เห็นชายหญิงคู่นึงอยู่ด้านนอก นัยน์ตาของเขาให้ดำขลับลงทันใด

ในเวลานั้น บนร่างของซูการ์คลุมด้วยชุมคลุมของผู้ชาย และถูกไอแซกประคองเพื่อที่จะเข้ามาในบ้าน

เธอไม่กลับตลอดทั้งคืน เป็นเพราะอยู่กับไอแซกงั้นหรอ?

ทำได้ดี!

คอฟฟีเมตเม้มริมฝีปากจนกลายเป็นรอย สีหน้าเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง

ข้างนอก

“โอเคแล้วค่ะ ไอแซกฉันถึงบ้านแล้ว คุณรีบกลับไปเถอะ”

ซูการ์เดินมาถึงที่หน้าประตู แล้วบอกให้ไอแซกกลับไป

“ครับ มีอะไรโทรหาผมนะ”

ไอแซกทำท่าโทรศัพท์ หลังจากนั้นก็เดินจากไป

ซูการ์ยกมุมปาก แล้วเปิดประตูบ้าน

“คุณซูการ์กลับมาแล้ว”

ป้านีย์เดินเข้ามารับ พูดด้วยเสียงต่ำว่า “เมื่อคืนคุณชายรอคุณนานมาก รีบไปง้อเร็วเข้าค่ะ”

เมื่อคืนคอฟฟีเมตรอเธอนานมากงั้นหรอ?