บทที่ 41

ท่าลุกของคอฟฟีเมตหยุดชะงักลง เลิกคิ้วมองซูการ์

ซูการ์กระแอม “เอ่อ โรซาลีบอกกับฉันว่าคืนพรุ่งนี้มีงานเลี้ยงตอนค่ำ เป็นพิธีงานรับตำแหน่งต่อของคุณ งานนี้สำคัญสำหรับคุณมาก คุณนั่งลง เดี๋ยวฉันช่วยจัดแจงหน้าตาเสื้อผ้าให้

เธอต้องการที่จะดึงผมของเขาออกสองสามเส้น เพื่อทำการเปรียบเทียบ DNA ของลูกสาวของเธอ

คอฟฟีเมตไม่ได้พูดว่าอะไร มองซูการ์ที่ลุกขึ้นแล้วเดินมาอยู่ที่ด้านเขาอย่างตั้งใจ หลังจากนั้นก็หยิบอุปกรณ์จำพวกที่ถอนขนคิ้ว มีดกันคิ้ว

คิดไม่ถึงว่าเธอจะช่วยเขาจัดแจงหน้าตาเสื้อผ้า?

“ใบหน้าผมยังต้องจัดการอีกหรอ?”

เขาดูมั่นใจ

ถึงอย่างไรตั้งแต่เล็กจนโต คำพูดชื่นชมได้กรอกเข้าหูของเขาเสมอ

หลังจากที่โตเป็นผู้ใหญ่ พวกผู้หญิงที่ได้เห็นเขาก็เหมือนได้เห็นหนุ่มอมตะ

“คุณคอฟฟีเมตคะ รูปร่างหน้าตาของคุณหล่อเหล่าและเพอร์เฟคมากค่ะ ฉันแค่ช่วยเก็บรายละเอียดเล็กๆให้ เช่นทรงคิ้ว”

เค้าหลงตัวเองมาก

แต่เขาก็มีส่วนที่จะหลงตัวเองได้อยู่

ใบหน้าหล่อเหลานั้นแทบจะเพอร์เฟค

ดูดียิ่งกว่านักแสดงชายจำนวนมากที่เธอเคยเห็นในวงการบันเทิงเสียอีก

ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องตกแต่งเสริมเติมให้เยอะเลย

ซูการ์โน้มตัวเข้าไปเพื่อจัดทรงคิ้วให้กับเขา

กลิ่นหอมของเธอโชยมาเข้าจมูก ที่ๆสายตามองเห็นนั้นคือหน้าอกที่อวบอิ่มของเธอ

มือน้อยๆที่ค่อนข้างเย็นมาลูบที่หางคิ้วและข้างแก้ม เหมือนขนนกแฉลบผ่านหัวใจของเขา

นัยน์ตาของคอฟฟีเมตค่อยๆดำขลับ ในสมองมีภาพต่างๆพัดเข้ามา การหายใจค่อนข้างหน่วง

“ยังอีกนานมั้ย?”

“อย่ารีบสิคะ ใกล้เสร็จแล้ว”

ซูการ์ช่วยเค้าจัดทรงคิ้วเสร็จแล้ว ร่างก็กระเถิบขึ้นไปมองที่ส่วนหัว

“เอ๊ะคุณคอฟฟีเมต คิดไม่ถึงเลยว่าคุณจะมีผมหงอก”

พลิ้ว!

เรียบร้อยแล้วค่ะ ถอนมาได้สองเส้น

ซูการ์ประหม่าจนฝ่ามือมีเหงื่อออก หินที่หน่วงอยู่ในใจได้หล่นลง

กำลังอยากที่จะเก็บอุปกรณ์ เอวของเธอก็ถูกรวบแน่น

ตามมาด้วย ตัวเองนั้นนั่งอยู่บนตักของเขา

ใจของซูการ์ เต้นไม่เป็นจังหวะ สายตานั้นมองไปที่มือของตัวเธอเอง รู้สึกว่าหัวใจใกล้จะออกมาจากหน้าอกแล้ว

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ากลัวหรืออากาศร้อน