บทที่ 80

เมื่อได้ยินคำพูดของริตา โรซาลีไม่ได้ตื่นเต้นมากนัก

“ลูกไปเช็กประวัติคนชื่อเกรซคนนั้นมาหรือยัง ? เธอเป็นใครมาจากไหน ทำไมต้องอุ้มลูกของซูการ์ไป ? ”

คอฟฟีเมตมีทายาทแล้ว！

เมื่อมีทายาท นั้นก็เท่ากับว่าตำแหน่งผู้มีอำนาจบริหารจัดการจอห์นสันกรุ๊ปก็ยิ่งจะมั่นคงมากขึ้น

นี่ไม่ใช่สัญญาณที่ดี

และเกรซคนนี้ ถึงขั้นกล้าที่จะขโมยเด็กคนหนึ่งไปได้ ก็ไม่ใช่คนดีอะไร

“ข้อมูลที่ได้มาของเกรซ ดูธรรมดามาก ไม่มีอะไรที่เป็นประโยชน์เลย”

ริตาพูดถึงข้อมูลที่ได้มาของเกรซอย่างง่ายๆ

“เธออุ้มลูกของซูการ์ไป คงอยากจะเป็นภรรยาจอนห์สัน แม่ค่ะ ให้ซูการ์มาเป็นสะใภ้ตระกูลจอห์นสัน ไม่สู้ให้เกรซเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลจอห์นสันจะดีกว่า เรากุมความลับของเธอเอาไว้ ยังไงก็ต้องเชื่อฟังเรา”

คำพูดนี้ถูกต้อง

โรซาลียิ้มเยาะ ดวงตาเต็มไปด้วยแผนการมากมาย

“คิดปรารถนาสิ่งใดก็ได้ในสิ่งนั้น ครั้งนี้ ฉันจะต้องดึงคอฟฟีเมตลงจากตำแหน่งให้ได้ ！”

“แม่ค่ะ เราควรทำยังไงกันดี ？”

“เอาแบบนี้......”

......

เลียงฮอลล์ วิลล่า

ทันทีที่คอฟฟีเมตเข้ามาในบ้าน ก็ได้กลิ่นหอมๆของอาหารลอยตลบอบอวลไปทั้งบ้าน

“คุณชายใหญ่ กลับมาแล้วเหรอคะ คุณซูการ์กำลังทำอาหารให้คุณอยู่ ”

นีย์รับกระเป๋าเอกสารของคอฟฟีเมต ใบหน้าที่เหี่ยวย่นไปตามวัยยิ้มแป้น

คิ้วคอฟฟีเมตเลิกขึ้น มุมปากยกหยักจนเป็นเส้นโค้ง

ถือว่าเธอยังรู้ผิดชอบชั่วดี ยังรู้จักเอาอกเอาใจเขา

ในห้องครัว ซูการ์ตักกับข้าวออกมาจากหม้อ หันกลับมาก็เห็นคอฟฟีเมตเดินเข้ามาในห้องอาหาร

เธอเม้มริมฝีปาก แล้วยกบะหมี่และกับข้าวออกมา

“คุณคอฟฟีเมต เชิญรับประทานได้เลยค่ะ ”

นี่คงจะเป็นอาหารค่ำมื้อสุดท้ายที่เธอจะทำให้เขาแล้ว

คอฟฟีเมตเองก็รู้สึกหิวแล้วจริงๆ

ได้กลิ่นของอาหารที่หอมหวนแบบนี้ เขาหยิบตะเกียบขึ้นมา และเริ่มกินมันอย่างสุภาพ

ซูการ์ทำบะหมี่สองชาม เธอนั่งลงตรงข้ามเขา กินอย่างเงียบๆ