บทที่ 88

คำพูดของนายหญิงจูส ทำให้ซูการ์รู้สึกซาบซึ้งใจ

“คุณย่า หนูกับคอฟฟีเมตมีบุพเพแต่ไร้วาสนา แต่ในใจของหนู คุณย่าจะยังเป็นย่าตลอดไปนะคะ”

นายหญิงจูสดีกับเธอมาก

เธอก็อาลัยอาวรณ์เขาเหมือนกัน

แต่หากเธอกับคอฟฟีเมตหย่ากันแล้ว ก็จะไปมาหาสู่กันไม่ได้อีก

หวังว่าเมื่อเวลาผ่านไป นายหญิงจูสจะเข้าใจความจริงในข้อนี้

“ซูการ์ เราพูดเองนะ ว่าย่าจะเป็นย่าของเราตลอดไป ในอนาคตหากย่าอยากจะเจอเรา เราต้องมาหาย่านะ”

นายหญิงจูสกุมมือซูการ์ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความรักและเมตตา

“ทำไมหนูจะไม่ไปหาคุณย่าล่ะคะ ? คุณย่าเองก็ต้องดูแลตัวเองดีๆนะคะ”

“เรามาหาย่าบ่อยๆ สุขภาพร่างกายของย่าก็จะดีขึ้นเอง ”

“......”

ฟังบทสนทนาของคนทั้งสอง คอฟฟีเมตรู้สึกแน่นไปทั่วทั้งอก

พวกเขาจะหย่ากันแล้ว เธอยังหัวเราะแบบนี้ได้

เขาสำหรับเธอ ไม่มีเยื่อใยอะไรเลยจริงๆเหรอ ?

“คอฟฟีเมต ไหนว่าย่ามีเหลนแล้วไม่ใช่เหรอ ? ไปอุ้มเหลนย่าเข้ามาสิ ให้ย่าดูหน่อย”

นายหญิงจูสถูกซูการ์พูดปลอบประโลมเสร็จ ก็คิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา

คอฟฟีเมตกักเก็บอารมณ์ หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดโทรหาแดนดิน

“อุ้มคุณชายน้อยมาที่นี่”

นี่คือสายเลือดของตระกูลจอห์นสัน ต่อให้นายหญิงจูสจะไม่ชอบเกรซ แต่กับตัวเด็กแล้วก็ยังให้ความสำคัญอยู่

ซูการ์นิ่งเงียบ ยิ้มแล้วพูดว่า “คุณย่า หนูยังมีธุระที่ต้องทำ ขอตัวก่อนนะคะ”

หลังจากนี้ เธอก็แค่รอทำเรื่องหย่ากับคอฟฟีเมต

ในใจรู้สึกหวิวแปลกๆ

ไม่รู้ว่าเพราะได้หย่าสักที หรือเพราะเหตุผลอื่น

“หนูจะไปแล้วเหรอ ? งั้นให้คอฟฟีเมตไปส่งนะ”

นายหญิงจูสรู้สึกอาลัยเล็กน้อย เอ่ยปากพูดออกไป

“ไม่ต้องหรอกค่ะ คุณย่า หนูไปเองได้ค่ะ ”

ซูการ์เหลือบมองไปที่คอฟฟีเมตแวบหนึ่ง อยากจะถามว่าจะไปทำเรื่องหย่าเมื่อไร

แต่ชายหนุ่มหน้านิ่ง ไม่แม้แต่จะมองมาที่เธอเลยสักนิด