บทที่ 001 ผู้ชายป่าเถื่อน

"ตอนนี้ฉันอยู่ที่สนามกอล์ฟ เดี๋ยวฉันขึ้นไป"

เมื่อได้รับข้อความจากเฉินซิงเหย้า เย่เสวี่ยจู๋กำลังตรวจรับงานสุดท้ายของโครงการที่ไซต์งานก่อสร้าง

เธอสวมหมวกก่อสร้างและมองไปที่ดวงอาทิตย์ที่ร้อนระอุเหนือศีรษะของเธอ และตอบกลับเฉินซิงเหย้าว่า: "ฉันอยู่ที่สถานที่ก่อสร้าง ขอไปช้าหน่อยได้ไหม"

เฉินซิงเหย้าตอบกลับข้อความของเธออย่างรวดเร็วว่า: "ให้เวลาคุณสามสิบนาที"

และฉันก็ส่งจดหมายฉบับใหม่ พร้อมรูปถ่ายของเย่เสวี่ยวจู๋หนึ่งรูป และอีกหนึ่งรูปเป็นรูปที่เย่ซิงจู๋ไม่ได้สวมเสื้อผ้า!

เฉินซิงเหย้าในฐานะผู้นำอุตสาหกรรมอสังหาริมทรัพย์ระดับแนวหน้า และเป็นชายโสดผู้มั่งคั่งที่ถูกจับตามอง แน่นอนว่าไม่ใช่ผู้ชายที่จะใช้ภาพถ่ายข่มขู่ผู้หญิง เรื่องแบบนี้ทำไปก็ไม่คุ้มค่า เขาแค่อยากทำให้เธออึดอัดใจ!

โทรศัพท์มือถือของเขาเต็มไปด้วยรูปถ่ายของเธอในท่าทางต่างๆ เขามักจะเลือกรูปในโทรศัพท์มาหนึ่งถึงสองรูปเพื่อให้เธอดู และเป็นการเตือนเธอว่าเธอไร้ราคา ต่ำต้อย น่าเกลียด อัปลักษณ์ เลวทรามต่ำช้าและเหลวแหลกแค่ไหน

เขาใช้การกระทำอย่างเป็นรูปธรรมเพื่อบอกเธอว่า เขาเกลียดเธอมากแค่ไหน!

เย่เสวี่ยจู๋ไม่กล้าที่จะไปช้า รีบไปอธิบายสถานการณ์ให้เจ้านายฟังอย่างรวดเร็ว และถ้าเธอโกหกขอให้เธอปวดปวดท้องจนต้องไปหาหมอทันที เพียงเท่านี้เจ้านายที่หน้าตาโง่เขลาก็มองด้วยสายตาเหยียดหยามและเดินออกจากไซต์งานก่อสร้าง

จากนั้นเรียกรถแท็กซี่จอดอยู่นอกไซต์งานก่อสร้าง และเธอก็รีบวิ่งไปที่ๆเฉินซิงเหย้าไปสนามกอล์ฟแถวชานเมืองที่เฉินซิิงเหย้าไปบ่อยๆ

ขณะที่เย่เสวี่ยจู๋มาถึงนั้น เฉินซิงเหย้ากำลังตีกอล์ฟเป็นเพื่อนลูกค้า เขาสวมชุดตีกอล์ฟสีขาวยืนอยู่บนสนามหญ้าสีเขียวอันกว้างขวาง มองหน้าเขาจาด้านข้างแล้วดูเพอร์เฟ็ค ท่าทางดูแมนมาก แผ่นหลังของเขาสง่างาม รวมถึงวงสวิงของเขา จนกระทั่งถึงตอนที่เขายกไม้กอล์ฟขึ้นทำให้ผู้หญิงหลงไหลในเสน่ห์ของผู้ชายเป็นผู้ใหญ่อย่างบ้าคลั่ง

แสงแดดยามบ่ายส่องทะลุเมฆบางๆตกกระทบศีรษะของเขา ร่างกายของเขาถูกปกคลุมไปด้วยแสงและเงาจางๆ เหมือนเพชรที่ส่เจิดจรัสออกมาจากด้านหลัง

มีผู้ช่วยคนหนึ่งเตือนเขาอย่างเบาๆข้างๆหู

เฉินซิงเหย้าหันไปรอบๆอย่างเกียจคร้าน และมองไปที่เย่เสวี่ยจู๋ที่ยืนอยู่ข้างหลัง เขายิ้มแหยะๆอย่างถากถางแล้วหันไปพูดกับผู้ช่วย

ผู้ช่วยของเฉินซิงเหย้าเดินมาที่เย่เสวี่ยจู๋และบอกกับเธอตามคำสั่งของเจ้านายว่า: "คุณเฉินให้คุณรอเขาที่ห้องรับรองแขกห้องเดิม"

เย่เสวี่ยจู๋ตอบด้วยความลำบากใจ "โอเค"

ในสถานการณ์เช่นนี้ เธอปรากฏตัวขึ้นในสถานที่นี้ทำให้ทุกคนรู้ว่าทำไมเธอถึงมาตอนนี้ เธอเห็นลูกค้าหลายคนอยู่ข้างๆ เฉินซิงเหย้าและจ้องมองเธอเป็นพิเศษ

สายตาแปลกๆเหล่านั้นทำให้เธอคิดว่าเธอเป็นโสเภณี แก้มของเธอร้อนผ่าว เธอก้มศีรษะแล้วเดินไปที่ห้องรับรองแขก

เย่เสวี่ยจู๋รออยู่ในห้องพักจนถึงสามทุ่มถึงจะได้ยินเสียง "คลิก" จากประตู และประตูถูกเปิดจากด้านนอก

เฉินซิงเหย้าดูเหมือนจะเมาแล้ว เขาเดินเซเล็กน้อย เย่เสวี่ยจู๋ลุกจากเตียงด้วยเท้าเปล่าแล้ววิ่งไปที่ด้านหน้าของเขา จากนั้นถอดเสื้อคลุมเขาออกและแขวนไว้

เขายืนอยู่ข้างหลังเย่เสวี่ยจู๋ และจ้องไปที่หลังศีรษะของเธอสองสามวินาทีด้วยท่าทางสงสัยว่าทำไมเธอถึงมาปรากฏตัวที่นี่

เย่เสวี่ยจู๋เตือนเขาอย่างกระตือรือร้นว่า: "ท่านประธานเฉิน ตอนบ่ายคุณโทรหาฉัน ฉันรอคุณมาสองสามชั่วโมงแล้ว"

เฉินซิงเหย้าลูบหน้าผากของเขาราวกับว่าเพิ่งนึกขึ้นได้ เขานั่งลงบนโซฟา ค่อยๆปลดกระดุมเสื้อและเรียกเธอไปหา

เย่เสวี่ยจู๋เดินมาหาเขา เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวเม็ดสุดท้ายเสร็จพอดีทำให้เผยให้เห็นผิวหน้าอกอันเต่งตึง

เธอเดินไปหาเขาอย่างสั่นๆ และยืนนิ่ง

เขาดึงเธอมานั่งบนตักแล้วใช้มือสำรวจใต้กระโปรงของเธอและค่อยๆนวดก้นของเธออย่างช้าๆ เขาซุกไซ้บริเวณหัวไหล่เธอ หนวดของเขากระทบไหล่เธอ ทำให้เธอหายใจแรงขึ้นด้วยความเสียว และเขาพูดกับเธอว่า "อยากเล่นเสียวๆกันหน่อยไหม"เขายื่นมือไปจับที่ขาเธอ" ถ้าเจ็บและยังละอายใจก็อย่าตะโกนเสียงดังเกินไป ! "