บทที่ 004 หนึ่งคืนยเท่าไหร่

เย่เสวี่ยจู๋ไม่คิดว่าเฉินซิงเหย้าจะตามมาที่นี่ ในวันธรรมดาเขาต้องการพบเธอส่วนใหญ๋จะโทรหาเธอโดยตรงเพื่อให้เธอไปที่บ้านของเขา

เธอคิดเสมอว่าเฉินซิงเหย้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธออาศัยอยู่ที่ไหน แต่คืนนี้ทำไมเขาหาที่นี่เจอ?

เย่เสวี่ยจู๋ลุกจากเตียงด้วยความตกใจ เธอเดินไปที่ประตูและเปิดประตูให้เฉินซิงเหย้า

เฉินซิงเหย้ายืนตัวสูงอยู่ที่ประตู มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง และอีกข้างหนึ่งจับที่ประตู สีหน้าของเขาดูเหนื่อยล้าเล็กน้อยเขาเห็นเย่เสวี่ยจู๋เปิดประตู เขาก็เดินตรงเข้าไปในห้อง

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินซิงเหย้าปรากฏตัวในบ้านเช่าของเย่เสวี่ยจู๋ หลังจากปิดประตู เย่เสวี่ยจู๋ก็ยืนอย่างงุ่มง่าม เธอไม่รู้ว่าจะต้อนรับอย่างไร

เฉินซิงเหย้าหาที่นั่ง เขาก้มหน้าจุดบุหรี่แล้วถามเธอว่า "ทำไมโทรศัพท์ถึงโทรไม่ติด"

หัวใจของเย่เสวี่ยจู๋เต้นแรง มาหาเธอถึงที่นี่ยามดึกเพียงเพราะโทรหาไม่ติดหรือ?

"โทรศัพท์ของฉันค้างค่าใช้จ่าย ... ฉันจะจ่ายบิลพรุ่งนี้" เย่เสวี่ยจู๋พูดตะกุกตะกักและอธิบายให้เขาฟัง

เฉินซิงเหย้าจ้องไปที่ใบหน้าซีดเซียวของเธอ และเลียฟัน "คุณตื่นเต้นอะไร กลัวฉันจะกินคุณ?"

"ฉันไม่ได้" เย่เสวี่ยจู๋ลดเสียงลงและรินน้ำอุ่นให้เขาหนึ่งแก้ว

เฉินซิงเหย้าหยิบแก้วน้ำแล้ววางไว้บนโต๊ะ นิ้วเรียวของเขาดีดขอบแก้วเสียงใส“ ฉันหาคุณไม่เจอเลยโทรหาคุณ” เสียงฟังดูหดหู่เล็กน้อย

"อ้อ" เย่เสวี่ยจู๋ตอบว่า "ไม่ใช่ว่าคุณบอกให้ฉันไปหาคุณคืนวันพรุ่งนี้เหรอ"

เฉินซิงเหย้าพยักหน้าให้เธอ และเดินไปคว้าเอวเธอไว้ในอ้อมแขนแล้วให้เธอนั่งบนตัก สูบบุหรี่สองสามครั้งและจงใจพ่นใส่หน้าเธอเหมือนเด็กน้อยเล่นพิเรนทร์ เย่เสวี่ยจู๋สำลักควันบุหรี่แล้วไอออกมา

บ่อยครั้งที่เฉินซิงเหย้าทำให้เย่เสวี่ยจู๋ไม่สามารถมองออกได้ ในหลายๆสิ่งที่เขาทำนั้นดูแปลกๆ เช่นคืนวันนีี้เขามาเยี่ยมเธอที่บ้านเช่า ปล่อยให้เธอนั่งบนตักของเขาและดูเขาสูบบุหรี่

เขาสูบบุหรี่ไปครึ่งซอง ก้นบุหรี่เต็มที่เขี่ยบุหรี่ พอเขาลุกขึ้น เขาก็ทิ้งเงินปึกนึงลงบนโต๊ะ

เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะจากไป เธอหยิบเงินบนโต๊ะและส่งคืนให้เขา "ไม่ต้องแล้ว คุณเอาเงินคุณกลับไปเถอะ"

เฉินซิงเหย้าหยุดเดินและและหันข้างมองเธอ "คุณไม่มีเงิน แม้แต่เงินเติมโทรศัพท์มือถือของคุณ คุณยังไม่มีเลย แน่ใจหรือว่าคุณไม่ต้องการ"

เย่เสวี่ยจู๋พยักหน้า "ใช่ ไม่ต้องการแล้ว คุณเอามันคืนไป เงินที่ฉันติดหนี้คุณแต่ก่อน ฉันจะทยอยคืนในอนาคต"

เฉินซิงเหย้าเดิมทีกำลังจะเดินออกถึงหน้าประตูแล้ว เขาได้ยินคำพูดนั้นของเธอ สีหน้าก็เปลี่ยนทันที

เขากลับไปที่ห้องเช่าของเธออีกครั้ง และมองไปที่ใบหน้า ลำคอ ไหปลาร้าของเย่เสวี่ยจู๋อย่างระมัดระวัง เขาหัวเราะ และตบแก้มเธอแรงๆ “ บอกมาซิว่า คืนนี้คุณออกไปไหนมา ถ้าบอกไม่ได้ก็อย่านอน”

พูดสิิ เขาก็นั่งกลับไปที่เดิม และจุดบุหรี่อีกครั้ง สายตาเขามองตรงไปที่เธอราวกับว่าจะเล่นงานเธอให้ได้

เย่เสวี่ยจู๋มองไปที่ใบหน้าที่มืดมนของเขา และเสียงเธอก็สั่นอย่างประหม่า: "ฉัน ที่ไหนก็ไม่ได้ไปทั้งนั้น ... "

“แล้วคุณเอาเงินมาจากไหน?”เฉินซิงเหย้าจ้องที่นัยตาเธอ“ ออกไปขายตัว? คืนละเท่าไหร่?”

เย่เสวี่ยจู๋ส่ายหัว น้ำตาแทบจะไหลริน

เฉินซิงเหย้าหัวเราะอย่าเย็นชา: "เย่เสวี่ยจู๋ ฉันดีเกินไปสำหรับคุณหรือ? ไปขายตัว? ยังสกปรกไม่พอหรือ?"

เย่เสวี่ยจู๋รีบปกป้องตัวเอง "ฉันไม่ได้ไปขายตัว!"