บทที่ 014 หายไปหลุมหนึ่ง

ขณะที่เย่เสวี่ยจู๋คิดอยู่แบบนี้ เดินก้าวยาวไปข้างหน้าอย่างไม่หยุด บังเอิญชินเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งที่เดินมาทางนี้

แผนผังในมือหล่นร่วงลงพื้นทั้งที เย่เสวี่ยจู๋ตกใจ กลัวว่าจะทำแผนผังที่หัวหน้าให้มาสกปรก รีบคุกเข่าลงไปเก็บแผนผัง และเป็นเพราะคุกเข่าลงเร็วและแรงเกินไป

เหยียบเท้าตัวเองด้วยส้นสูงอย่างไม่ได้ระวัง รู้สึกเจ็บปวดทันที เย่เสวี่ยจู๋เจ็บจนดวงตาแดงก่ำ!

เธออดทนต่อความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่เท้า หยิบแผนผังที่ตกลงสู่พื้นทีละใบ

ในขณะที่ยืนขึ้นมาอย่างยากลำบาก เย่เสวี่ยจู๋ก็พบว่าพบว่าเท้าของเธอได้รับบาดเจ็บ เธอหอบแผนผังไว้ เดินกะเผลกไปที่ป้ายรถเมล์

เธอต้องส่งแผนผังเหล่านี้ไปยังไซต์งานก่อสร้างให้ตรงเวลา หากไปสาย หัวหน้าจะต้องแสดงสีหน้าไม่ดีใส่เธอแน่ ถึงตอนนั้นเธอก็จะเป็นคนที่ “ทำอะไรก็ไม่ได้เรื่องเลย!” จริงๆ

เย่เสวี่ยจู๋ทนต่อความเจ็บปวดที่เท้า ยืนอยู่หน้าป้ายรถเพื่อรอให้รถบัสมาถึง แต่หลังจากรอไม่กี่นาที สิ่งที่เธอรอไม่ใช่รถบัสไปยังสถานที่ก่อสร้าง แต่เป็นรถเบนซ์สีดำคันหนึ่ง!

เย่เสวี่ยจู๋จำคนขับรถของเฉินซิงเหย้าได้ รถเบนซ์สีดำคันนี้เธอไม่เคยเห็นมาก่อน อย่างไรก็ตามรถยนต์ส่วนตัวของเฉินซิงเหย้ามีหลายสิบคัน ขับรถส่วนตัวที่เธอไม่เคยเห็นออกมา ก็ไม่ทำให้ประหลาดใจแต่อย่างใด

คนขับจอดรถที่ข้างกายเย่เสวี่ยจู๋ ค่อยๆ เปิดบานหน้าต่าง พูด: “คุณเย่ ผมกำลังจะไปทำธุระให้ประธานเฉินพอดี เป็นทางผ่านไปส่งคุณได้?”

เย่เสวี่ยจู๋จะไม่เกรงใจได้ที่ไหนกันล่ะ รีบปฏิเสธ: “ไม่ต้องแล้ว ฉันรอรถบัสมา ไม่นานก็มา”

แต่คนขับรถยืนหยัด เย่เสวี่ยจู๋ปฏิเสธหลายครั้งก็ไม่ทำให้คนขับรถจากไป สุดท้าย เย่เสวี่ยจู๋กลัวว่าจะทำให้ขวางทางที่ของรถบัส จึงหอบกระดาษแผนผังขึ้นรถเบนซ์สีดำคันนี้

ตนขับรถเงียบตลอดทาง สวมชุดสูทสีดำ ท่าทางสุภาพ ตอนที่เย่เสวี่ยจู๋พูดกับเขา ก็ตอบแบบง่ายๆ ท่าทางเหมือนขับรถอยู่ห้ามพูด เย่เสวี่ยจู๋เห็นแบบนั้น จึงเกรงใจที่จะรบกวนคนขับรถอีก

เมื่อไปถึงไซต์งานก่อสร้าง เย่เสวี่ยจู๋แสดงความขอบคุณกับคนขับรถ คนขับรถบอกว่า เขาจะรออยู่นอกไซต์ก่อสร้างรอเย่เสวี่ยจู๋เสร็จธุระ ค่อยส่งเธอกลับไปที่บริษัท คนขับรถเห็นว่าเย่เสวี่ยจู๋ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย ยังบอกอีกว่านี่เป็นการกำหนดของบริษัททั้งหมด ต้องจัดรถสำหรับไปรับ – ส่งพนักงานที่ไปทำธุระข้างนอก

เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกสับสนเล็กน้อย คิดว่า การปฏิบัติต่อพนักงานวิศวกรรมของบริษัท จะดีขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? แม้ว่าบริษัทจะมีข้อบังคับในการให้รถพิเศษเมื่อออกไปทำงาน แต่รถที่รับส่งก็ไม่ใช่รถเบนซ์ตัวท็อปคันนี้ แต่เป็นรถเพื่อการพาณิชย์ของบริษัทที่ค่อนข้างเก่า

เย่เสวี่ยจู๋เต็มไปด้วยความสงสัย ส่งแผนผังเข้าไปที่ไซต์งานก่อสร้าง ขณะที่เดินไปถึงหน้าประตูไซต์งานก่อสร้าง ก็ยังเห็นคนขับรถยังรอตัวเองอย่างอดทนอยู่ที่เดิม

เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกเกรงใจเล็กน้อยทันที เข้าไปในรถ เธอถามคนขับอย่างไม่แน่ใจ: “ตอนนี้ทางบริษัทกำหนดแล้วเหรอว่าสามารถใช้รถส่วนตัวของประธานเฉินเพื่อรับ - ส่งพนักงานได้?”

เมื่อคนขับรถได้ยิน ก็ไม่ได้ตอบกลับ เพียงแต่ยิ้มเล็กน้อยแล้วผ่านไป

เย่เสวี่ยจู๋เห็นเป็นแบบนั้น ความสงสัยในใจก็ยิ่งหนักขึ้น

หลังจากกลับจากไซต์งานก่อสร้างก็จัดการทำงานที่มีอยู่ในมือที่บริษัทจนเสร็จ ในไม่ช้าก็เลิกงาน เย่เสวี่ยจู๋กลับไปที่บ้าน ทำของกินให้ตัวเองกินอย่างลวกๆ ก็เฝ้าโทรศัพท์อย่างเงียบๆ รอสายของเฉินซิงเหย้า

รออยู่นาน ในที่สุดก็มีเสียงมือถือดังขึ้น

เย่เสวี่ยจู๋แทบรอไม่ไหวที่จะกดปุ่มรับสาย หมายเลขผู้โทรบนหน้าจอก็ยังไม่ได้ดูด้วยซ้ำ ก็ส่งเสียง "ฮัลโหล" ด้วยความดีใจ

ทันใดนั้นในสายก็มีเสียงผู้ชายที่ไม่ได้เป็นผู้ชายแหบแห้งที่ไม่ใช่เฉินซิงเหย้าดังขึ้น

เย่เสวี่ยจู๋จึงโทรศัพท์ออกจากหู มาตรงหน้ากวาดตามองอย่างเร็ว คนที่โทรมานั้น เป็นเพื่อนมหาลัยลู่เฉิงนั่นเอง