บทที่ 016 คุณหุบปากได้แล้ว

หนึ่งเดือนผ่านไป เฉินซิงเหย้าก็ไม่มาหาเย่เสวี่ยจู๋ เย่เสวี่ยจู๋นอกจากผิดหวังในใจลึกๆ ก็ใช้กำลังทั้งหมดกับการทำงาน

ช่วงนี้เธอกำลังออกแบบวิจัยวิทยานิพนธ์ ต้องการทำให้ดีที่สุดเพื่อให้ตัวเองได้รับใบรับรองการสำเร็จการศึกษาที่ยอดเยี่ยม แต่ในบ้านเช่าของเธอไม่มีคอมพิวเตอร์ ดังนั้นเธอจึงมักเลือกทำวิทยานิพนธ์ในบริษัท ฉันมักจะทำงานล่วงเวลาจนถึงห้าทุ่มเที่ยงคืนค่อยเก็บของแล้วกลับไป

อย่างไงซะช่วงนี้เฉินซิงเหย้าก็ยุ่งมาก ไม่มีทางจู่ๆ ก็เรียกเจอเธอ เธอไปเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาลทุกสัปดาห์ยกเว้นวันเสาร์และวันอาทิตย์ คืนวันอื่นๆ ส่วนใหญ่ใช้ในบริษัท

คืนหนึ่ง เย่เสวี่ยวจู๋ทำงานล่วงเวลาที่บริษัทถึงห้าทุ่ม เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารอย่างหมดเรี่ยวแรง จึงพบว่าที่ห้องทำงานไม่มีใครเลย

เย่เสวี่ยจู๋เก็บข้าวของเรียบร้อย ลุกขึ้นกำลังจะไปปิดไฟ ถูกจับด้วยมือทั้งสองข้างจากข้างหลัง!

เธอถูกชายที่อยู่ข้างหลังผลักไปที่กำแพง เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกกระวนกระวายในตอนแรก ต้องตะโกนออกไปโดยไม่รู้ตัว แต่ชายที่อยู่ข้างหลังก็กดริมฝีปากบางแนบหูของเธออย่างรวดเร็ว พูดด้วยเสียงแหบ: “คุณมาทำอะไรที่นี่? รอผมเหรอ?”

เย่เสวี่ยจู๋จำได้ว่าเสียงนั้นเป็นของเฉินซิงเหย้า แอบโล่งใจ และส่ายหัว “ฉัน ฉันกำลังทำวิทยานิพนธ์!”

เฉินซิงเหย้าที่อยู่ข้างหลังหัวเราะเบาๆ ควบคุมด้านหลังศีรษะของเธอด้วยมือใหญ่ กดให้แก้มของเธอกับผนัง

เย่เสวี่ยจู๋ถูกเขาทำให้หายใจไม่ออก เมื่ออ้าปากก็เป็นสีบนผนัง เธอดิ้นรนเล็กน้อย “ประธานเฉิน คุณปล่อยฉันก่อนได้ไหม?”

เฉินซิงเหย้าหัวเราะอย่างเย็นชาอีกครั้ง ถามเธอกลับ: “คุณว่าล่ะ?” น้ำเสียงที่เย้ยหยัน “คุณดึกดื่นไม่ออกไปจากบริษัทของผม รอผมอยู่ไม่ใช่เหรอ? ในเมื่อคุณหิวมาก ผมก็จะสนองคุณ!”

พูดจบ มือเรียวของชายคนนั้นพลิกกระโปรงของเธออย่างรวดเร็วล้วงเข้าไปข้างใน ในไม่ช้าก็สัมผัสถึงการตอบสนองที่น่าพอใจ

เย่เสวี่ยจู๋อุทาน: “ประธานเฉิน อย่า! อย่าทำที่นี่! ฉันขอร้อง! ข้างนอกยังมียามอยู่!”

เฉินซิงเหย้าขี้เกียจจะสนใจเธอ มือกดไหล่ของเธอไว้ มืออีกข้างหนึ่งแยกตัวของเธอ เข้าไปอย่างรวดเร็ว

ทั้งสองคร่ำครวญออกเสียงในเวลาเดียวกัน เย่เสวี่ยจู๋ไม่ได้ทำนาน เฉินซิงเหย้าทำให้เธอสั่นไปทั้งตัวทุกครั้ง เปิดปากตัวเอง ไม่กล้าปล่อยให้ตัวเองส่งเสียงดัง ความรู้สึกที่เขามอบให้เธอในคืนนี้มันช่างสั่นไหว การทิ่มแทงและเติมเต็มที่หายไปนานทำให้เธอแค่อยากจะกรีดร้องดังๆ แต่ข้างนอกมียามอยู่ เธอไม่กล้าปล่อยให้ตัวเองส่งเสียงใดๆ

เฉินซิงเหย้าดันนิ้วออกจากมือที่ปิดปากของเธอ พูดที่ข้างหูเธอ: “คุณชอบความตื่นเต้นขนาดนี้เลย? ผมให้คุณรอที่บ้านคุณไม่รอ ต้องให้ผมมาทำคุณที่นี่ถึงจะสะใจใช่ไหม?”

ในขณะที่เฉินซิงเหย้าพูด ก็ออกแรงเต็มที่ เย่เสวี่ยจู๋อุทานออกมาย่างควบคุมไม่ได้ จากนั้นใช้มืออีกข้างปากแน่น ส่งเสียงครางอืมๆ ออกมา

เสียงที่เก็บกดนี้ดังเข้าหูของชายที่อยู่ข้างหลัง มันทำให้เกิดอารมณ์ที่เพิ่มมากขึ้น เฉินซิงเหย้าทำเธออยากหนัก ในคืนที่เงียบงัน เสียงหอบหนักๆ ของผู้ชาย และเสียงฮึดฮัดของผู้หญิงประสานกัน…...

หลังจากเฉินซิงเหย้าเสร็จครั้งหนึ่ง ก็เปลี่ยนท่า อุ้มเย่เสวี่ยจู๋ขึ้นโดยตรง วางไว้บนโต๊ะทำงานที่ใกล้สองคนที่สุด

เขาผลักสิ่งของทั้งหมดบนโต๊ะลงอย่างรุนแรง เย่เสวี่ยจู๋จำได้ว่านี่คือโต๊ะของเพื่อนร่วมงานสือเสี่ยวหรัน อุทานด้วยเสียงต่ำ “อย่า อย่าทำที่นี่ นี่เป็นโต๊ะของคนอื่น…... อ๊า!”

แต่เธอยังพูดไม่จบ เฉินซิงเหย้าก็แหกร่างเธอแล้ว หลังจากเข้าไปเริ่มจู่โจมอย่างบ้าคลั่ง เย่เสวี่ยจู๋ส่งเสียงตะโกนออกมาอยากไม่สามารถควบคุมได้เลย

เฉินซิงเหย้าพูดจาหยาบคายที่ข้างหูเธอ： “เย่เสวี่ยจู๋ ชอบให้ผมเอากับคุณแบบนี้เหรอ?”

เย่เสวี่ยจู๋เบื่อนหน้าไปข้างๆ ก็ถูกเขาจับหันกลับมา ถามเธออย่างดุร้าย: “พูด อยากให้ผมเอาคุณให้ตายแบบนี้เหรอ?”

เย่เสวี่ยจู๋รู้ถึงความชั่วร้ายของเขา เขาจะไม่มีวันปล่อยเธอไป ถ้าเขาไม่บรรลุเป้าหมาย พยักหน้าอย่างแรง ส่งเสียงอืม

เฉินซิงเหย้ายิ้มอย่างเย็นขา พูดอย่างดูถูก: “คุณแม่งร่านจริงๆ! รนหาเอง!”