บทที่ 030 งานเลี้ยงคืนนี้

เย่เสวี่ยจู๋ก็รีบลุกขึ้นนั่งบนเตียง อยากจะเอามือไปจัดผม เธอรู้สึกว่าตัวเองในตอนนี้เหมือนกับผีบ้า ต่างกับเจียงซิงเหยาเธอใส่กระโปรงและส้นสูง ข้างนอกก็ใส่สเวตเตอร์เรียบง่ายดูหรูดูแพง ลอนผมไว้มีผมสีน้ำผึ้งอ่อน ๆ ดูสดใสและทันสมัยเธอดูสวยงามแม้แต่เล็บทุกส่วนจะได้รับการปรับแต่งอย่างระมัดระวังและไม่พบข้อบกพร่องใดๆในตัวเธอเลย

ผู้หญิงที่สวยและมีความสามารถอย่างเจียงซินเหย้า เย่เสวี่ยจู๋ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่สำหรับเย่เสวี่ยจู๋นอกจากชมความสวยของเจียงซิงเหยาแล้ว ในร่างกายเธอยังทำให้เย่เสวี่ยจู๋นั้นรู้สึกเหมือนกำลังถูกกดขี่

เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกว่าทุกครั้งที่ตัวเองเห็นเธอก็จะมีความรู้สึกละอายใจไม่น้อย

เจียงซิงเหยาเห็นเธอตื่นขึ้น ตัวเองยิ้มทักทายเย่เสวี่ยจู๋ “คุณเย่ คุณตื่นแล้ว? หายดีบ้างหรือยัง?”

เย่เสวี่ยจู๋พยักหน้า ยิ้มอย่างเขินอาย

เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกไม่เป็นตัวเอง เจียงซิงเหยาดูนิ่งๆแล้วเดินไปนั่งที่ข้างเตียงเย่เสวี่ยจู๋ ยิ้มแล้วดูเย่เสวี่ยจู๋ “คุณลืมฉันแล้ว? พวกเราเจอกันที่ห้องทำงานของเฉินซิงเหย้าไง”

เย่เสวี่ยจู๋รีบพูด: “ฉันไม่ได้ลืม คุณหนูเจียง ขอบคุณที่คุณส่งฉันมาโรงบาล พยาบาลบอกกับฉันเมื่อวัน….ค่าโรงบาลที่ฉันมารักษา ฉันจะรีบหามาคืจ่ายคุณ”

เจียงซิงเหยาได้ยิน ก็ยิ้มขึ้น “ทำไมจู่ๆพูดถึงค่ารักษา? ถึงแม้จะจ่ายไม่ใช่คุณที่ต้องจ่าย ไม่ใช่ยังมีเฉินซิงเหย้าหรอ?”ขณะพูด เจียงซิงเหยาก็ยิ้มให้เย่เสวี่ยจู๋

เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกตอนที่เจียงซิงเหยายิ้มนั้นทำให้เธอนั้นแกร่งๆ

เจียงซิงเหยายิ้มแล้วถาม: “วันสองวันนี้ซิงเหย้าไม่มาหรอ?”

เย่เสวี่ยจู๋ส่ายหัว “ไม่มา”พูดเสริมไปอีกคำ “ฉันกับประธานเฉินไม่มีอะไร คุณหนูเจียงคุณอย่าเข้าใจผิดนะ”

“ฉันจะเข้าใจผิดอะไร?” เจียงซิงเหยาตอบอย่างเฉยเมย ดวงตามองไปที่เสื้อโค้ดสีดำบนโซฟา ดวงตาก็สงบไป

เสื้อโค้ดตัวนี้ เจียงซิงเหยาเคยเห็นเฉินซิงเหย้าใส่

เจียงซิงเหยาใช้ดวงตาจ้องไปที่เย่เสวี่ยจู๋ ตอนที่กำลังจะพูด ประตูก็มีคนเปิดเข้ามา

คือเฉินซิงเหย้า

บนตัวเฉินซิงเหย้าใส่เสื้อกันหนาวบางๆ ในมือยังถือกล่องไว้

นี่เห็นได้ชัดเจนว่าเขาไปซื้ออาหารเช้าให้กับเย่เสวี่ยจู๋

เจียงซิงเหยามองเย่เสวี่ยจู๋ด้วยดวงสายตาที่ซับซ้อน

เย่เสวี่ยจู๋รับรู้ถึงสายตาที่เจียงซิงเหยามอง กำลังอยากจะอ้าปากอธิบาย คนที่ยืนหน้าประตูเฉินซิงเหย้าก็พูดก่อน ถามถึงเจียงซิงเหยา

“ซิงเหยา เธอทำได้ไง?”

เจียงซิงเหยายืนขึ้นจากข้างเตียงเย่เสวี่ยจู๋ ยิ้มแล้วเดินไปทางเฉินซิงเหย้า “ฉันก็แค่มาเยี่ยมไง? เธอลืมไปแล้วว่าคุณเย่นั้นฉันเป็นคนช่วยส่งมาที่โรงบาล”

“ใช่”เฉินซิงเหย้าหัวเราะ “ครั้งก่อนยังพูดขอบคุณเธออยู่เลย พอดีเมื่อวันออกไปทำงาน ไม่มีเวลา”

“เธอไปทำงานที่เซี่ยงไฮ้ เร่งกลับมาในวันเดียว?”เจียงซิงเหยาถามอย่างไม่เป็นทางการ “เธอคงต้องรีบกลับมาใช่เปล่า? กลัวว่าคุณเย่อยู่โรงบาลของบ้านเราจะมีเรื่องไม่ดี?”