บทที่ 094 ชัยชนะที่จอมปลอม

ในขณะที่โจวจื่อหยางพูด ลิฟต์ก็มาถึงชั้นที่สิบ มีคนหลั่งไหลเข้ามาอีกจำนวนหนึ่ง

เย่เสวี่ยจู๋ได้ยินทุกคำพูดที่เข้าหูได้อย่างชัดเจน แต่ยังคงรักษาสงบ

โจวจื่อหยางเห็นเธอเงียบ คิดว่าเอถูกตัวเองว่าจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นว่าทุกคนกำลังจ้องเย่เสวี่ยจู๋ เขามีความสุขที่ได้เป็นผู้ชนะ ฮึมฮัมแล้วพูดขึ้นอีก: “พูดกับคุณอยู่น่ะ นังโสเภณี XXของคุณมันเหม็นแค่ไหนรู้ไหม? ผู้รักษาความปลอดหน้าบริษัทบอกกับผมหมดแล้ว เขาบอกว่าคุณขายคืนละแค่200หยวน จริงๆ แล้วคุณนี่เอาง่ายขนาดนี้เลย? พูดตามตรง สินค้าอย่างคุณ ให้ผมเอาฟรีผมยังต้องคิดเลย”

อย่างไงซะโจงจื่อหยางก็เป็นรองประธานบริษัท แม้ว่าคนในบริษัทแทบจะไม่เห็นเขาในบริษัทเลยก็ตาม แต่เมื่อกี้นี้ฉันเห็นเขาทำกับพนักงานหญิงแบบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่เจ้านายควรเป็น ประหลาดในอย่างยากที่จะเลี่ยงได้ และอีกอย่าง สิ่งที่ผู้คนประหลาดใจมากยิ่งกว่าก็คือ ทำไมเย่เสวี่ยจู๋ไม่พูดอะไรเลยหลังจากที่ถูกทำให้อับอาย? หรือว่าสิ่งที่โจวจื่อหยางพูดจะเป็นความจริง?

พนักงานทุกคนที่อยู่ในลิฟต์ ก็เริ่มซุบซิบกันแล้ว เจียงซินเหยาเป็นหนึ่งในลิฟต์ด้วย เธอไม่คิดที่จะออกมาเพื่อหยุดการดูถูกของโจวจื่อหยาง ต่อเย่เสวี่ยจู๋เลย

โจวจื่อหยางเห็นว่าได้เปรียบเย่เสวี่ยจู๋ เขารู้สึกได้รับชัยชนะมากขึ้นไปอีก พูดอย่างภาคภูมิใจ: “แม้ว่าคุณจะขายถูก คืนละ200 ยังไงซะก็คือเงิน โสเภณีเหม็นๆ แบบนี้ นอกจากXXที่ค่อนข้างเหม็นแล้ว จริงๆ แล้วมันไม่ได้ไร้ประโยชน์หรอกนะฮ่าๆ ”

โจวจื่อหยางหัวเราะฮ่าๆ ขึ้นมาอย่างเกินจริง ตกอยู่ในภาพแห่งชัยชนะที่จอมปลอมโดยสิ้นเชิง ในลิฟต์ที่เงียบสงบ ไม่มีเสียงอื่นใดนอกจากเสียงหัวเราะที่เกินจริงของโจวจื่อหยาง ทุกคนเงียบไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่เล็กน้อย

และในเวลานี้ เย่เสวี่ยจู๋ก็พูดขึ้นอย่างสบายๆ “รองประธานโจว คุณบอกว่าฉันเป็นโสเภณี?”

โจวจื่อหยางในที่สุดเธอก็พูดแล้ว ยิ้มพูด: “แม้แต่ตัวคุณเองยังยอมรับเลย คุณยังจะถามผมอีก?”

เย่เสวี่ยจู๋ไม่ได้สนใจการตอบกลับของเขา ถามด้วยน้ำเสียงเรียบ: “ฉันทำงานให้กับประธานเฉิน รายได้แต่ละเดือนมาจากประธานเฉินทั้งหมด ตามตรรกะของคุณ บอกว่าฉันเป็นโสเภณีคืนละ200หยวน คนที่จ่ายค่าโสเภณีคือประธานเฉิน งั้นก็แสดงว่าประธานเฉินเป็นคนซื้อโสเภณี?”

โจวจื่อหยางหัวเราะอย่างเกินจริงมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่รู้เลยว่าถูกเย่เสวี่ยจู๋หลอกให้เขาพูด พูดขึ้น: “คุณบอกว่าใช่ก็ใช่แหละ! สิ่งที่สำคัญที่สุดคือคุณยอมรับว่าคุณเป็นโสเภณี มันก็ยังเหม็นอีกด้วย แม้แต่ผู้รักษาความปลอดภัยหน้าบริษัทก็สามารถเอาได้! "

“ไม่ใช่” ในที่สุดเย่เสวี่ยจู๋ก็หัวเราะ หัวเราะอย่างเยือกเย็น “ฉันคิดว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่ว่าฉันจะยอมหรือไม่รับว่าเป็นโสเภณี แต่เป็นเรื่องคุณที่ยอมรับว่าประธานเฉินเป็นคนซื้อโสเภณีต่างหาก”

พูดจบ ลิฟต์มาถึงชั้นของฝ่ายวิศวกรรมแล้ว เย่เสวี่ยจู๋มองหน้าที่คนที่กำลังอึ้ง เดินออกจากลิฟต์ หันกลับไปมองโจวจื่อหยางที่อยู่ข้างในลิฟต์ เขย่ามือถือของตัวเอง เปิดเสียงที่อัดไว้ พูดอย่างภูมิใจ: “รองประธาน ต้องขอโทษนะ คำค่าคนซื้อโสเภณีที่คุณว่าประธานเฉินฉันอัดเสียงไว้หมดแล้ว เดี๋ยวฉันจะช่วยคุณส่งให้ประธานเฉินนะ คุณก็รอบทลงโทษจากประธานเฉินเถอะ ลาก่อน อ้อ ไม่สิ ไม่เจออีกแล้ว”

เย่เสวี่ยจู๋พูดจบก็ไป โจวจื่อหยางอยู่ในลิฟต์ ตอบสนองกลับมา โกรธจนขากระตุก อยากไล่ตามออกไปอย่างกระวนกระวาย ประตูลิฟต์ก็ดัง “ติ้ง” ปิดลง เขาด่าด้วยความโมโห: “เชรด นังโสเภณีคนนี้ นังโสเภณี!”

เจียงซินเหยากังวลกับไอคิวของโจวจื่อหยางจริงๆ เมื่อเห็นว่าเพื่อนร่วมงานที่อยู่ในลิฟต์กำลังชี้ไปที่โจวจื่อหยางแล้ว เจียงซินเหยาจึงถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ พูดเตือนเสียงเบา: “พอแล้ว คนก็ไปแล้ว หยุดพูดได้แล้ว”

“ยังไงเธอก็คือโสเภณี! ” โจวจื่อหยางยังคงโกรธอยู่ ป่าวประกาศกับผู้คนในลิฟต์ไม่หยุด “นี่เป็นความจริง แม้ตามผู้รักษาความปลอดภัยที่หน้าบริษัทก็พูดแล้ว คืนละ200หยวนก็สามารถเอาเธอได้! ถ้าพวกคุณไม่เชื่อ ลองใช้เงิน200ไปซื้อนังโสเภณีนี่ดูก็ได้ ดมXXของเธอว่าเหม็นหรือเปล่า!”