บทที่ 6 ปรนิบัติพร้อมกัน

“เห็นสามีกลับบ้านจะไม่ทักทายหน่อยเหรอ?” ฉินจวิ้นเฟยน้ำเสียงเยือกเย็น พร้อมกับยิ้มมุมปาก

ปากของฉันขม เบ้าตาของฉันร้อนผ่าว ตัวสั่นไม่หยุด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฉันกำลังโกรธ หรือเพราะท่าทางของฉินจวิ้นเฟยตอนนี้น่ากลัวเกินไป

“อีอีโดนเมินเฉยแบบนี้ ก็เลยไม่มีความสุขเหรอ?” น้ำเสียงหวานๆลอยมา จิ้นเหวินเชี่ยนยืนพิงประตูอยู่และมองมาที่ฉันอย่างภูมิใจมาก

รูปร่างของเธออ่อนช้อยงดงาม สวมแค่ชุดนอนสายเดี่ยวสุดเซ็กซี่ วัตถุดิบสิ่งทอนั้นโปร่งแสง ทำให้รูปร่างที่ดีของเธอปรากฏวับๆแวมๆ

ฉินจวิ้นเฟยยิ้มเยาะแล้วบีบคางของฉัน “ไม่มีความสุขเหรอ? งั้นก็มาฟินกันสิ!”

ฉันตกใจ มองไปที่ฉินจวิ้นเฟยอย่างไม่น่าเชื่อ

เขาพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง?

“อีอี กลัวเหรอ? ฉันบอกตั้งนานแล้วก่อนที่พวกคุณจะแต่งงานกันเสียอีก ถ้าคุณขอฉันแต่งงาน ฉันสามารถไปกับคุณกับผู้หญิงคนอื่นได้ แต่อีอีคนที่มีจิตใจงดงามขนาดนี้ จะยอมรับเรื่องแบบนี้ได้ยังไงกัน” จิ้นเหวินเชี่ยนบิดเอวเดินไปข้างๆฉินจวิ้นเฟย จับแขนของจิ้นเหวินเชี่ยนโดยตรง

ในหัวของฉันมีเสียง “วิ้ง” มองไปที่สองคนข้างหน้าอย่างงุนงง

จิ้นเหวินเชี่ยนพูดอะไร? ก่อนแต่งงาน?

“คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?” ฉันมองไปที่จิ้นเหวินเชี่ยน

“ก็หมายความตามตัวอักษร” จิ้นเหวินเชี่ยนยิ้ม “ฉันกับจวิ้นเฟยคบกันมานานแล้ว”

“ไม่ ไม่จริง คุณโกหกฉัน!” ฉันจ้องไปที่ฉินจวิ้นเฟย หัวใจเหมือนถูกมีดกรีด

พวกเขาสองคนคบกันมานานแล้ว งั้นฉันคืออะไร? หนึ่งเดือนที่ฉันกล้ำกลืนฝืนทนคืออะไร?