บทที่111 ตัดสินใจหงายไพ่บนโต๊ะ

ฉันถามตัวเองมานับครั้งไม่ถ้วนว่าฉันอยากใช้ชีวิตคู่กับใครเเละในหัวสมองของฉันก็มีชื่อเดียวที่ชัดเจนอยู่เสมอ --เฉิงอี้เฉิน

ชื่อนี้ไม่เคยเปลี่ยนเลยตั้งเเต่ต้นจนจบ เเม้ว่าฉันจะรู้สึกสบายใจเมื่อได้อยู่กับเฉินตงหลี เเต่ท้ายที่สุดเเล้วฉันก็ไม่มีทางที่จะลบชื่อนั้นออกไปจากชีวิตได้เลย

ถ้าเกิดว่ามีทางที่จะทำให้ฉันลืมได้-มันจะดีขนาดไหน?

ฉันคิดอย่างเพ้อฝันเเละในที่สุดก็หลับไป

ช่วงหลายวันนี้เฉินตงหลีมาหาฉันติดต่อกันทุกวัน ทุกครั้งที่เขามาเขาจะเอาผลไม้กับขนมเค้กที่ฉันชอบกินมาด้วย หลังจากนั้นก็อยู่ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง เเล้วพูดกับฉันเรื่องความคืบหน้าทะเบียนบ้านของซีหย่ากับฮั่นอี้เเละสิ่งที่ฉันจำเป็นต้องยื่นเพิ่ม จะพูดเรื่องงานเป็นบางครั้ง เเต่ไม่ได้พูดถึงเรื่องเฉิงอี้เฉิน

โดยปกติฉันเองก็ไม่มีทางที่จะพูดถึงเฉิงอี้เฉิน เเต่การที่เฉินตงหลีมาติดต่อกันทุกวันมันเริ่มทำให้เเม่ของฉันรู้ไม่สบายใจเล็กน้อย

ฉันเห็นเเม่ของฉันลังเลที่จะพูดมาหลายครั้ง ฉันรู้ว่าเธอต้องการถามเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของฉันกับเฉินตงหลี เเทนที่จะให้เเม่เก็บเอาไว้ในใจ ให้ฉันพูดออกมาอย่างชัดเจนเลยจะดีกว่า

ร่างกายของดีขึ้นเยอะเเล้ว เอาซีหย่ากับฮั่นอี้ไปให้พี่งจังกับพี่หลิวดูเเล ส่วนฉันกับเเม่จะออกไปซื้อของข้างนอก

ลมยามเย็นที่พัดพาความเย็นมาโดนร่ายกายเบาๆ มันทำให้ฉันรู้สึกสบาย

เป็นช่วงเวลาเลิกงานพอดี เเสงไฟในเมืองเริ่มสว่างขึ้น การจราจรบนถนนก็ค่อยๆเริ่มเคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ คนเดินเท้าก็เดินผ่านไปเรื่อยๆ ดูเหมือนว่าความคึกคักของเมืองนี้กำลังจะเริ่มขึ้น

ฉันเดินจูงมือกับเเม่เเล้วเดินช้าๆมองดูผู้คนเเละทิวทัศน์รอบๆ ภายเเบบนี้ฉันไม่ได้เห็นมานานมาก ฉันจำไม่ได้ว่านานเเค่ไหนเเล้วที่ไม่ได้ออกมาซื้อของกับเเม่เเบบนี้

"เเม่ เฉินตงหลีเป็นเจ้านายของหนู หนูอยู่ต่างประเทศมาครึ่งปีนี้ก็มีเขามาดูเเล " ฉันพูดอย่างเบาๆ ถึงเเม้ว่าร่างกายจะดีขึ้นเยอะเเล้ว เเต่คอของฉันยังเจ็บอยู่ เสียงก็ยังเเหบอยู่อย่างหนัก

เเม่หันมามองที่ฉัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความแปลกใจ ไม่คิดว่าอยู่ๆฉันจะพูดเรื่องเฉินตงหลีขึ้นมา ริมฝีปากของเเม่ขยับเเละหลังจากที่เเม่ลังเลมานานในที่สุดเธอก็พูดออกมาไม่กี่คำว่า "เเม่คิดว่าเขาดีกับลูกมาก...."

"ใช่" ฉันพยักหน้า เฉินตงหลีดีกับฉันมากๆ เรื่องนี้ฉันรู้ดีพี่จังพี่หลิวก็รู้ เเม่ของฉันที่เพิ่งได้เจอเขาไม่กี่ครั้งก็รู้ว่าเขานั้นดีกับฉัน

ความดีที่เฉินตงหลีทำให้กับฉันมันไม่สามารถปกปิดได้ อีกอย่างตอนนี้เขาก็ไม่อยากปกปิด ตอนนี้เขามาหาฉันทุกวัน ไม่เพีงเเต่เอาของอร่อยที่ฉันชอบกินมาเเต่ยังรู้อีกด้วยว่ารสชาติอาหารที่เเม่ฉับชอบคืออะไร หลายวันมานี้้เขาซื้อของเข้ามาให้เเม่ฉันเเละทุกครั้งเขาจะพูดว่าบังเอิญผ่านทางมา

เพียงเเค่คำว่า "บังเอิญผ่านทางมา" ก็ได้ครอบคลุมขอบเขตของเมืองไห่ไปเกือบทั้งหมด

"อีอี...." เเม่ของฉันหยุดเดินเเล้วเงยหน้ามองมาที่ฉัน ฉันก็พบเเม่ของฉันนั้นหลังเริ่มโก่งเริ่มค่อม ฉันไม่ได้ใส่รองเท้าส้นสูงเเต่ก็สูงกว่าเเม่เยอะมาก เเม่ต้องเงยหน้ามองฉันฉันถึงจะเห็น

"ตลอดที่ผ่านมาเเม่ไม่กล้าถามลูก ลูกกับเฉิงอี้เฉิน...เกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน?"

ใบหน้าของเเม่เต็มไปด้วยความวิตกความกังวล ทันใดนั้นหัวใจของฉันก็หยุดชะงัก ที่ผ่านมาเราระมัดระวังที่จะไม่พูดถึงเรื่องของเฉิงอี้เฉิน เเต่ก็เห็นได้ชัดเจนว่าเรื่องนี้มันไม่สามารถข้ามไปได้

ฉันถอนหายใจเเละไม่จำเป็นที่จะต้องปกปิดมันอีกต่อไป ฉันจะบอกความจริงกับเเม่ของฉัน "หลังจากที่กลับไปจีน หนูกับเฉิงอี้เฉินก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอีกกันเลย"